Cute Variety Online

 
พุทธทาสศึกษา:ศึกษาเพื่อสืบสานปณิธาน...พุทธทาส
น่ารักดอทคอม | หาเพื่อน Msn List | คลับคนน่ารัก | แชท ห้องคุย | กระดานสนทนา | อีการ์ด Ecard | ทอมดี้ น่ารัก | สมัครสมาชิกใหม่
 
พื้นที่โฆษณา

@ ปรับแต่งมือถือ !!! : Truetone Karaoke Poly Karaoke Truetone PolyRingtone Mobile Wallpaper Mobile Theme Mobile Animation Vdo Clip Sound Clip Mobile Game My Wallpaper
@ Harddisk Notebook ราคาถูก ต้องที่ Kampcom.com เท่านั้น !! : Harddisk Notebook External Case IBM + Harddisk 60 GB , 80 GB ,100 GB ,120 GB ราคาถูก จัดส่งทั่วไทย !!
@ ติดต่อลงโฆษณา Text Link ราคาประหยัด Click
 
 
Member
Profile ของ เนยแข็ง
เนยแข็ง
 
Level : 0
 
ส่งจดหมายถึง เนยแข็ง IP-address : 1.46.107.18

รักลวง บทที่ ๒๐ : ใครจะเป็นรายต่อไป ?
รักลวง
บทที่ ๒๐ : ใครจะเป็นรายต่อไป ?


ศศิธรสีเงินยวงหลบเร้นแสงในม่านเมฆที่ก่อตัวเหนือท้องนภาสีนิล เรือนไทยหลังงามตั้งตระหง่านท่ามกลางความมืดดำแห่งรัตติกาล มีเพียงหลอดไฟดวงเล็กส่องแสงวับแวมภายในตัวเรือนเท่านั้นที่ให้ความสว่างอยู่ ณ ขณะนี้


รถยนต์คันเก่งของวีรากานต์จอดสนิทที่โรงจอดรถภายในบ้านซึ่งเขาเป็นเจ้าของ สาวหล่อท่าทางปราดเปรียวลงมาจากรถหลังจากจอดนิ่งสนิทแล้วตามด้วยหลานสาวของเขา ในขณะที่ป๋องแป้งถือกระเป๋าเดินทางตามขึ้นเรือนอย่างเงียบๆ


วีรากานต์เดินไปนั่งพักบริเวณหอนั่งของตัวเรือน หญิงสาวผู้เป็นแขกของบ้านเดินตามเข้ามานั่งข้างๆมีนาด้วยใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จิตใจของเธอในยามนี้เต็มไปด้วยความวิตกกังวล ความสับสน และความหวาดกลัวปนเปกันไปหมด


“หนูป๋องแป้งเป็นอะไรไปจ๊ะ หน้าซีดเชียว” วีรากานต์ถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อหันมาเจอสีหน้าของสาวเจ้า


“เปล่าค่ะ” ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่ว


“สงสัยยายป๋องแป้งจะหิวข้าวมั้งคะน้าเพลง เรายังไม่ได้ทานข้าวเที่ยงกันเลย นี่ก็ค่ำเต็มทีแล้ว หนูเองก็หิวข้าวมากเลยค่ะตอนนี้” มีนาตอบด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว


“ถ้าอย่างนั้นเราไปทานข้าวกันดีกว่า ป่านนี้ป้าอิ่มคงจัดสำรับเสร็จแล้วกระมัง” สาวหล่อผู้สูงวัยที่สุด ณ ที่นี้ เดินนำหน้าเข้าไปในห้องอาหารซึ่งบัดนี้อาหารนานาชนิดส่งกลิ่นอันโอชารสถูกจัดวางไว้บนโต๊ะอาหารอย่างเป็นระเบียบ หากแต่ในห้องอาหารและบนเรือนไม่มีป้าอิ่มหรือสาวใช้คนใดอยู่สักคน


"อาหารน่าทานจังเลยค่ะ ทานเลยนะคะ หนูหิวไส้จะขาดแล้วค่ะ” มีนาพูดก่อนจะลงมือตักข้าวเข้าปากด้วยความหิวโหย ในขณะที่ป่องแป้งรับประทานอาหารด้วยความรู้สึกแปลกๆ เพียงไม่นานหญิงสาวก็รับรู้ถึงความผิดปรกติภายในปาก หญิงสาวก้มมองช้อนและสำรับอาหารก็ถึงกับพะอืดพะอมเพราะภายในจานข้าวและอาหารบนโต๊ะเต็มไปด้วยหนอนตัวเขื่องและสิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจอยู่เต็มไปหมด



“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”



“จะกรีดร้องทำไมนังป๋องแป้ง พวกที่ชอบลักขโมยของเขากินอย่างมึงกินอาหารอย่างนี้เหมาะสมแล้ว!” ฝีสาวหน้าเละตะโกนใส่หน้าป๋องแป้ง ทำให้หญิงสาวตกใจแทบสิ้นสติก่อนหลับหูหลับตาวิ่งออกไปจากห้องอาหาร


“หนูป๋องแป้งตื่นได้แล้วจ๊ะ ถึงบ้านแล้ว” น้ำเสียงนุ่มของวีรากานต์ที่ส่งเสียงปลุกเพียงเบาๆ ทำให้ป๋องแป้งลืมตาตื่นขึ้นมา เธอฝันไปอย่างนั้นหรือ แล้วเธอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน


“ค่ะ” ป๋องแป้งรับคำด้วยความเขินอาย ท้องฟ้าเหนือเรือนไทยหลังงามสว่างสดใส พระจันทร์สีนวลสุกกระจ่างกำลังทอแสงนวลเย็นมายังตัวเรือน


“ส่งกระเป๋ามาสิจ๊ะเดี๋ยวน้าช่วยถือ” วีรากานต์ส่งยิ้มสดใสมาให้พร้อมกับยื่นมือมาช่วยถือกระเป๋าเดินทางใบไม่ใหญ่นักซึ่งหญิงสาวถืออยู่ให้


“ขอบคุณค่ะ” กล่าวขอบคุณในความมีน้ำใจของผู้สูงวัยกว่าก่อนจะเดินเคียงคู่กันขึ้นไปบนเรือน มีนาเดินตามขึ้นเรือนด้วยความสุขใจ เธอยินดียิ่งนักหากน้าสาวของเธอจะเปิดใจให้ใครสักคนได้เข้ามาในชีวิตและยิ่งใครคนนั้นเป็นป๋องแป้งเพื่อนสนิทของเธอ เธอก็ยิ่งมีความสุข



บนเรือนป้าอิ่มกำลังกำกับสาวใช้หน้าตาดีหลายนางให้จัดสำรับกับข้าวอย่างขะมักเขม้น ในขณะที่อินทุภาลอบมองอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นรีรากานต์เดินเคียงคู่กันเข้ามายังหอนั่ง



“มัวทำอะไรอยู่ล่ะนังอินทร์ รีบๆหาน้ำหาท่าขนมของว่างให้คุณๆได้ทานรองท้องหน่อยเร็ว ป่านนี้หิวกันแย่แล้ว” ป้าอิ่มเดินมาสำทับบุตรสาวของตน


“จ๊ะแม่” อินทุภากระฟัดกระเฟียดรินน้ำผสมน้ำยาอุทัยสีแดงใสและน้ำส้มคั้นสีสดใส่แก้วก่อนจะจัดของว่างนำไปเสิร์ฟเจ้านาย



“กับข้าวเสร็จหรือจังจ๊ะพี่อินทร์ มีนาหิวจนไส้จะขาดแล้วค่ะ” มีนาหันมาถามสาวใช้หน้าสวยเมื่อหล่อนนำของว่างมาวางไว้บนโต๊ะเบื้องหน้า



“จวนจะเสร็จแล้วค่ะคุณหนู ทานน้ำทานขนมรองท้องก่อนนะคะ” อินทุภายิ้มให้เจ้านายสาวคนเล็กของบ้านก่อนจะหันมามองค้อนให้ป๋องแป้ง


“นี่น้ำอะไรเหรอคะน้าเพลง รสชาติแปลกๆ สีก็แด๊งแดง” ป๋องแป้งถามเมื่อรสชาติของน้ำที่ดื่มไม่คุ้นลิ้นเอาเสียเลย


“น้ำผสมน้ำยาอุทัยเจ้าค่ะคุณป๋องแป้ง พอดีช่วงนี้ดอกมะลิโรยหมดแล้วป้าก็เลยนำน้ำยาอุทัยมาผสมน้ำแทนแต่ผสมหนักมือไปหน่อยสีและรสชาติเลยแรง ถ้าคุณไม่ชอบประเดี๋ยวป้าจะเปลี่ยนเป็นน้ำเปล่าให้นะคะ” ป้าอิ่มตอบคำถามของผู้มาเยือนแทนเจ้านายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะโบกมือไล่บุตรสาวให้ลงไปจากเรือน



“ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้าอิ่มหนูดื่มได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ป๋องแป้งปฏิเสธอย่างเอียงอายก่อนจะดื่มน้ำดังกล่าวจนหมดแก้ว น้ำผสมน้ำยาอุทัยสีแดงจัดทำให้ป๋องแป้งวิตกเกรงว่าจะเป็นอย่างที่เธอฝัน


“ป้าเข้ามาบอกว่าสำรับเรียบร้อยแล้วค่ะ เชิญคุณๆไปรับประทานอาหารได้แล้วค่ะ” ป้าอิ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มก่อนจะเดินไปรอที่ห้องอาหาร



“ขอบคุณค่ะป้า ไปทานข้าวกันดีกว่าค่ะน้าเพลง ยายป๋องแป้ง มีนาหิวมากเลยค่ะตอนนี้” มีนาพูดก่อนลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องอาหารก่อนใคร



“จ๊ะ ไปกันเถอะหนูป๋องแป้ง” วีรากานต์หันมาเรียกอีกครั้งเมื่อเห็นว่าป๋องแป้งยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม


“ค่ะ” ป๋องแป้งรับคำก่อนเดินตามไปอย่างเงียบๆ



หลังมื้ออาหารป๋องแป้งเดินมารับลมเย็นๆที่นอกชานเหมือนเช่นเคยที่ได้มาพักบนเรือนไทยหลังนี้ วีรากานต์เดินตามด้วยความเป็นห่วงเพราะท่าทางของหญิงสาวไม่สู้ดีนัก ในขณะที่มีนาขอตัวพักผ่อนทันทีที่ทานอาหารเสร็จเพราะเหน็ดเหนื่อยกับการตระเวนหาหอพักมาทั้งวันและเพื่อเปิดโอกาสให้ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดกันไปในตัว



“ไม่ต้องคิดมากนะหนูป๋องแป้ง ทุกชีวิตย่อมเป็นไปตามกรรม เราทำดีที่สุดแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยหาทางกล่อมนายธนัทอีกครั้งหนึ่งก็แล้วกันนะ”


“ขอบคุณนะคะน้าเพลง ถ้าไม่มีน้าเพลงและยายมีนา ป่านนี้แป้งคงไม่รู้จะทำอย่างไรดีค่ะ”




“ไม่เป็นไรจ๊ะ นี่ก็ดึกมากแล้วน้าว่าเราไปพักผ่อนกันเถอะจ๊ะ ไม่ต้องคิดมากนะกว่าโรงเรียนจะเปิดเทอมน้าว่าเราก็คงจะคลี่คลายปัญหาได้เอง”



“ค่ะ”


“คืนนี้หนูป๋องแป้งนอนที่นี่ไปก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที” วีรากานต์พูดก่อนเดินเดินนำป๋องแป้งเข้ามายังหอนอนของตนเอง ก่อนจะจัดแจงเตรียมนำที่นอนสำรองออกมาปู



“ไม่ต้องนอนข้างล่างหรอกค่ะน้าเพลง นอนข้างบนด้วยกันนี่แหละค่ะ เตียงนอนก็ออกกว้าง แป้งมาอาศัยแท้ๆไม่อยากให้น้าต้องลำบากค่ะ” ป๋องแป้งบอกขณะที่นำเสื้อผ้าออกมาเตรียมอาบน้ำ



“มันจะดีเหรอจ๊ะ น้าว่าน้านอนข้างล่างดีกว่า เตียงกว้างก็จริง แต่นอนเบียดๆกันมันจะไม่ดีนะน้าว่า...” วีรากานต์ปฏิเสธออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบ เขาไม่กลัวว่าป๋องแป้งจะอึดอัดแต่กลัวใจตัวเองมากกว่า


“ดีสิคะนอนด้วยกันนี่แหละค่ะ น้าเพลงบริสุทธิ์ใจกับแป้งไม่ใช่เหรอคะ เดี๋ยวแป้งขอตัวไปอาบน้ำก่อนดีกว่า เหนียวตัวมากค่ะตอนนี้” ป๋องแป้งกล่าวด้วยน้ำเสียงหวานก่อนจะคว้าเสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวที่เตรียมไว้เดินเข้าห้องน้ำไป


วีรากานต์เดินมาจัดที่หลับที่นอนให้เรียบร้อยก่อนนำผ้าห่มอีกผืนออกมาจากตู้วางเอาไว้ที่ปลายเตียง ป๋องแป้งเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อยืดตัวยาวกางเกงขาสั้นแค่เข่า ใบหน้าขาวนวลด้วยแป้งเด็กทำให้วีรากานต์เผยอยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู



“มองอะไรคะ ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะจะได้พักผ่อนเสียที” ป๋องแป้งส่งยิ้มหวานมาให้ทำให้หัวใจสาวหล่อผู้สูงวัยกว่าแทบละลายก่อนมี่เขาจะลุกเดินไปอาบน้ำเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึก


เมื่อเจ้าของบ้านเดินออกมาจากห้องน้ำในอีกร่วมครึ่งชั่วโมง อีกฝ่ายก็นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงหนานุ่มเสียแล้ว วีรากานต์จัดแจงทำธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยก่อนดับไฟกลางห้อง เหลือเพียงไฟในห้องที่เปิดเอาไว้ให้พอมีแสงสว่างออกมารำไร เขาสาวเท้าไปยังเตียงนอนก่อนขึ้นไปนอนบนเตียงเคียงข้างป๋องแป้ง กลิ่นกรุ่นจากเนื้อกายสาวลอยมาแตะจมูก เขายันตัวขึ้นมองใบหน้าเนียนใสนั้นก่อนประทับริมฝีปากบางที่หน้าผากกลมมนสูดกลิ่นละมุนเต็มนาสิก แล้วกลับไปนอนที่เดิมด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา


เมื่อแน่ใจว่าวีรากานต์หลับไปแล้ว ป๋องแป้งจึงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอลอบมองใบหน้าเรียวด้วยความรู้สึกแปลบแปลกในหัวใจ มือบางสัมผัสที่หน้าผากเบาๆ เมื่อครู่เขาจุมพิตเธออย่างนั้นหรือ หญิงสาวคิดก่อนที่ใบหน้าผุดผาดจะค่อยๆแดงระเรื่อขึ้นด้วยความขวยเขิน หล่อนหลับตาลงอีกครั้งด้วยความรู้สึกอุ่นซ่านในหัวใจแรกสาว
...........................................................................................



ท้องฟ้าในยามเช้าฟ้าปลอดโปร่งเกล็ดเมฆบางเบาก่ายเกาะกัน ก้อนเมฆลอยอยู่ในระดับสูง มองดูเป็นริ้วๆ คล้ายขนนกสีขาว ดวงอาทิตย์ลอยตัวขึ้นเหนือขอบฟ้าสีครามดูงดงามราวภาพฝัน วีรากานต์ตื่นอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้าตรู่ ในขณะที่ป๋องแป้งขอตัวไปอาบน้ำยังหอนอนที่เธอเคยนอนเมื่อคราก่อน


ยามสายผู้เป็นนายของบ้านทั้งสองคนและสาวน้อยป๋องแป้งก็แต่งกายสุภาพเรียบร้อยมานั่งพักรับอาหารว่างระหว่างรอรับประทานอาหารมื้อเช้า ป๋องแป้งดื่มด่ำกับน้ำเต้าหู้รสละมุนก่อนจะหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าวันนั้นขึ้นมาอ่าน


ตายปริศนา ธนัทชัย – ครีเอทีฟบริษัทชื่อดัง คอหักหมุนได้รอบ ขับรถตกคลองดับ...


ข้อความพาดหัวข่าวของหนังสือพิมพ์ชื่อดังฉบับหนึ่งทำให้ป๋องแป้งแทบลมจับ หญิงสาวหันไปมองวีรากานต์กับเพื่อนสนิทอย่างตื่นตกใจ มีนาหันไปประคองเพื่อนสนิทที่บัดนี้ทรงตัวแทบไม่อยู่ ในขณะที่น้าสาวยื่นมือไปรับหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นมาอ่านเสียเอง


“ใจเย็นๆนะหนูป๋องแป้ง มีอะไรหรือเปล่า” วีรากานต์ถามก่อนละสายตาไปที่หนังสือพิมพ์ฉบับดังกล่าว ข้อความพาดหัวข่าวที่ปรากฏอยู่ในหน้าแรกทำให้เขามีอาการไม่ต่างจากป๋องแป้งเท่าใดนักแต่ก็แข็งใจเปิดเข้าไปอ่านเนื้อหาภายใน


“มีอะไรเหรอคะน้าเพลง” มีนาถามเมื่อเห็นสีหน้าของทั้งคู่


“ธนัทชัยเสียชีวิตแล้วเมื่อคืนนี้...” สาวหล่อตอบด้วยน้ำเสียงแผ่ว เขารู้สึกใจหายกับการตายของผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน


“อะไรนะคะ แล้วนี่เราจะทำอย่างไรกันต่อไป...”


“น้าคงต้องเป็นธุระเรื่องงานศพของธนัทชัย เพราะป้าธาราก็อายุมากแล้ว จัดการเรื่องวัดเรื่องศาลาตั้งศพแล้วค่อยติดต่อไปยังป้าธาราก็แล้วกัน” วีรากานต์พูดก่อนเดินนำสองสาวลงมาจากเรือนเพื่อทำธุระดังกล่าว
หลังจากจัดแจงทำธุระเรื่องงานศพของธนัทชัยเรียบร้อย วีรากานต์ก็ขับรถมาจอดยังบ้านสภาพเก่าคร่ำคร่าหลังหนึ่งที่เคยมาเมื่อวันก่อนเพื่อมาแจ้งข่าวการเสียชีวิตของธนัทชัยให้มารดาของเขาได้ทราบ แต่บัดนี้สภาพบ้านดังกล่าวได้ทรุดโทรมลงมากราวกับบ้านร้างที่ไม่มีคนอาศัยอยู่นับสับปี


“บ้านหลังเดียวกันแน่เหรอคะน้าเพลง วันก่อนมันไม่ได้โทรมขนาดนี้นี่คะ” ป๋องแป้งถามขณะที่กวาดสายตามองไปรอบๆบ้าน


“ก็อกๆๆๆๆ” เสียงเคาะกระจกฝั่งคนขับดังขึ้น ก่อนที่วีรากานต์จะลดกระจกลง


“มาหาใครครับคุณ” เสียงของพนักงานรักษาความปลอดภัยวัยชราดังขึ้น


“มาหาเจ้าของบ้านครับ ป้าธาราค่ะ ไม่ทราบว่าคุณป้าท่านไม่อยู่เหรอคะ”


“บ้านหลังนี้ไม่มีใครอยู่นับสิบปีแล้วครับ”


“อะไรนะคะ บ้านหลังนี้ไม่มีคนอยู่ หมายความว่าอย่างไรคะ ก็เมื่อวันก่อน...”


“ไม่มีคนอยู่จริงๆครับ คุณธาราเสียชีวิตเมื่อสิบกว่าปีก่อน คุณธนัทชัยลูกชายของแกก็เลยย้ายบ้านไปอยู่ที่อื่นนานแล้วครับ ส่วนจะเป็นที่ไหนผมก็ไม่ทราบ เดี่ยวผมขอตัวไปสำรวจรอบหมู่บ้านก่อนนะครับ” ชายชราพูดก่อนปั่นจักรยานไปอีกทาง


“นี่มันอะไรกันคะน้าเพลง แล้วป้าธาราที่เราเห็นเมื่อวันก่อนก็ไม่ใช่คนนะสิคะ” มีนาถามด้วยความตระหนก วีรากานต์ถึงกับมือไม้อ่อนเมื่อทราบว่ามารดาของเพื่อนรุ่นได้เสียชีวิตไปนานแล้ว เขานั่งนิ่งราวกับถูกมนต์สะกด


“เรากลับกันเถอะค่ะ” ป๋องแป้งบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเมื่อสายตาของเธอไปพบเข้ากับเจ้าของบ้านซึ่งยืนน้ำตาไหลพรากอยู่ข้างๆรั้วบ้าน คาดว่าน่าจะนางคงรับรู้ถึงการจากไปของบุตรชายแล้ว


เสียงของป๋องแป้งทำให้วีรากานต์ได้สติขึ้นมาก่อนขับรถออกไปจากหมู่บ้านดังกล่าวด้วยจิตใจที่สั่นเทิ้ม เขามุ่งหน้าไปยังวัดซึ่งจัดงานศพของธนัทชัยอีกครั้งด้วยจิตใจที่สับสนเหลือเกิน...



บรรยากาศงานศพของธนัทชัยเต็มไปด้วยความหดหู่ วีรากานต์นำพวงหรีดไปวางไว้ที่ด้านหน้ารูปของธนัทชัย เขาจุดธูปหนึ่งดอกเพื่อแสดงความเคารพศพปักธูปลงไปในกระถางธูปก่อนเดินไปนั่งที่เก้าอี้แถวหน้าสุดในฐานะเจ้าภาพ


ป๋องแป้งก้าวไปนั่งหน้าโลงศพ ก่อนจะจุดธูปและปักลงไปที่กระถางธูปด้วยมืออันสั่นตา สายตาของเธอจ้องมองโลงศพที่ตกแต่งด้วยดอกไม้และไฟกระพริบ รูปของชายหนุ่มผู้หล่อเหลา คมคาย และมีอนาคตไกลแต่ต้องจบชีวิตก่อนวัยอันควร เธอละสายตาเพื่อมองไปยังแฟนสาวของเขาที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนที่ยามนี้เอาแต่นั่งร้องไห้กับความสูญเสียที่ตั้งรับไม่ทัน วีรากานต์จึงจัดการเป็นธุระทุกอย่างเพราะชายหนุ่มไม่มีญาติที่ไหนอีกแล้วนอกจากแฟนสาวที่บัดนี้ครองสติแทบไม่อยู่ แต่แล้วจู่ๆป๋องแป้งก็มีความรู้สึกเย็นนะเยือกและเสียวสันหลังขึ้นมา หญิงสาวรีบลุกขึ้นเพื่อไปออกจากตรงนี้


“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด” ป๋องแป้งกรีดร้องขึ้นมาด้วยความตระหนก เมื่อมองขึ้นไปยังโลงศพซึ่งตั้งเยื้องออกไปทางด้านหลังของรูปภาพ มีใครคนหนึ่งนั่งอยู่บนโลงศพและกำลังจ้องมองมาที่เธอ ใบหน้าขาวซีดและลำคอที่หักบิดเอียงหันมาที่หล่อน ดวงตาโปนอาบเลือดคู่นั้นจ้องมองป๋องแป้งอย่างไม่กระพริบ เลือดสีแดงสดค่อยๆรินไหลจากดวงตาอาบไปทั่วร่างของธนัทชัยซึ่งนั่งอยู่บนฝาโลง


“มึงต้องชดใช้อีป๋องแป้ง ถ้าไม่มีมึงกูคงไม่ต้องตาย” เสียงกร้าวดังก้องอยู่ในโสตประสาทของหญิงสาว


“ไม่ๆ กรี๊ดดด”


หญิงสาวรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นทันที ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของแขกที่มาร่วมงานศพ วีรากานต์และมีนารีบวิ่งตามออกมาด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่สาวหล่อหน้าใสจะคว้าตัวมากอดไว้ได้ทันเพราะหากช้ากว่านี้เธออาจจะตกบันไดลงแล้ว


“ป๋องแป้ง เป็นอะไรไม่ต้องกลัวนะ น้าอยู่ตรงนี้แล้วไม่ต้องกลัวๆ” มือนุ่มลูบไปที่เรือนผมหยึกสยายเพื่อปลอบโยน


“ไม่ต้องกลัวนะแป้ง พวกเราอยู่ตรงนี้” มีนาก้าวเข้ามาลูบหน้าลูบหลังเพื่อนสนิทด้วยความสงสารจับใจ ในขณะที่ป๋องแป้งตัวสั่นเทิ้มจ้องมองไปที่โลงศพ ก่อนที่สติสัมปชัญญะของเธอจะดับวูบไป


เมื่อหญิงสาวฟื้นคืนสติขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวก็พบว่าตนเองกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนอนในหอนอนของวีรากานต์ ซึ่งบัดนี้แดดยามบ่ายคลายความร้อนระอุลงไปนานแล้ว ดวงอาทิตย์สีแดงจัดคล้ายลูกตำลึงสุกกำลังใกล้ลับหายไปกับทิวไม้สีเขียวซึ่งทอดยาวเหยียดไปตามริมสระน้ำกว้างใหญ่ หมู่นกกาเป็นฝูงๆกำลังกระพือปีกรีบบินกลับรวงรัง


“ฟื้นแล้วเหรอจ๊ะ หนูป๋องแป้งเป็นอย่างไรบ้างลุกไหวไหมจ๊ะ” วีรากานต์หันมาถามด้วยความห่วงใยจับใจ


“ไหวค่ะ” ป๋องแป้งบอกก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่ม


“ทานข้าวก่อนนะ ทานเสร็จจะได้นอนพัก” วีรากานต์กล่าวก่อนที่จะจัดแจงตักข้าวต้มหอมกรุ่นป้อนให้สาวเจ้า ในขณะที่เธอรับประทานข้าวต้มที่เขาป้อนด้วยความเอียงอาย


“ขอบคุณค่ะ แต่แป้งทานต่อไม่ไหวแล้ว” หญิงสาวยกมือห้ามเมื่อทานข้าวต้นไปได้ค่อนชาม


“ทานน้ำหน่อยนะ” มีนาซึ่งอยู่อีกฝั่งป้อนน้ำให้เพื่อนดื่มหลังจากอิ่มข้ามแล้ว


“ขอบคุณน้าเพลง ขอบใจมีนามากนะที่คอยดูแลแป้งแบบนี้”


“ไม่เป็นไรจ๊ะ เราสองคนเห็นเธอเปรียบเสมือนคนในครอบครัวใช่ไหมคะน้าเพลง”


“ใช่จ๊ะ น้าไม่เคยมองว่าหนูเป็นคนอื่นเลยเลย”


“ขอบคุณนะคะ” ป๋องแป้งกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจในน้ำใจของสองสาวเจ้าของบ้าน ก่อนที่ล้มตัวลงนอนอีกครั้งและหลับไปในที่สุด


ตกดึกอากาศเย็นยะเยือก หญิงสาวสะดุ้งตื่นด้วยมาด้วยลำคอที่แห้งผาด สายตาของเธอกวาดไปรอบๆห้องเพื่อมองหาขวดน้ำแต่แล้วสิ่งที่อยู่ปลายเตียงทำให้หญิงสาวตระหนกแม้จะพบเจอหลายครั้งแต่มิอาจทำใจให้ชินได้เลยสักที


“คุณไม่ใช่ คุณพลอยนิล...” ป๋องแป้งถามออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่ว เมื่อดวงวิญญาณของปนัดดา ปรากฏร่างให้เห็นอีกครา


“แล้วกูบอกมึงตอนไหนว่ากูชื่อพลอยนิล” วิญญาณสาวพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ พร้อมกับทรุดตัวนั่งบนเตียงนอนที่ป๋องแป้งกำลังนอนอยู่


“คุณอย่าฆ่าคนอีกเลยนะคะคุณปนัดดา อโหสิกรรมให้พวกเขาเถอะค่ะ อย่างไรเสียคุณธนัทชัยเขาก็ตายไปแล้วคนหนึ่ง...”



“มึงจะให้กูอโหสิกรรมให้พวกมัน ทั้งๆสิ่งที่มันทำไว้กับกู มันทำให้กูต้องตายอย่างนั้นเหรอ” วิญญาณสาวหันมาเฉพาะส่วนศีรษะในขณะที่ลำตัวยังหันอยู่ในทิศทางเดิม ก่อนตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงกร้าว


“ฉันขอเถอะนะคะคุณปนัดดา...”



“ไม่ จนกว่ามันจะมาขอขมาฉัน มิเช่นนั้นพวกมันจะต้องตายตกตามกันไป ไม่เช่นนั้นรายต่อไป คือ มึง”


“แต่จนป่านนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ แล้วฉันจะช่วยคุณได้อย่างไร จะตามหาพวกเขาให้มาขอขมาคุณได้อย่างไร” ป๋องแป้งพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ความหวาดกลัวเกาะกินหัวใจจนน้ำตาไหลพรากกับการมาของวิญญาณดวงเดิมที่หมายจ้องจะเอาชีวิต


วิญญาณสาวไม่ตอบแต่เอื้อมมือมาสัมผัสมือของป๋องแป้งเบาๆ ก่อนที่สภาพรอบๆกายของหญิงสาวจะเปลี่ยนไปกลายเป็นอาคารเรียนหลังหนึ่ง อาคารเรียนที่เธอกำลังเรียนอยู่


“หนูป๋องแป้ง เป็นอะไรไปจ๊ะ ตื่นขึ้นมาทำไม” เสียงเรียกของวีรากานต์ทำให้ทุกอย่างกลับมาสู่สภาพเดิม ไม่มีวิญญาณสาว ไม่มีอาคารเรียน ไม่มีอะไรหน้ากลัวภายในหอนอนหอนี้


“แป้งหิวน้ำค่ะ” ป๋องแป้งกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่ว ในขณะที่วีรากานต์กุลีกุจอรินน้ำที่อยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงใส่แก้วใบใสมาส่งให้


“ขอบคุณค่ะ” ป๋องแป้งรับน้ำมาดื่มจนหมดก่อนส่งแก้วเปล่าคืนให้ สาวหล่อหน้าใสจึงนำไปวางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียงตามเดิม


“มีอะไรหรือเปล่า บอกน้าได้นะ” วีรากานต์ถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังไม่ล้มตัวลงนอน


“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” ป๋องแป้งปฏิเสธด้วยน้ำเสียงแผ่วก่อนจะล้มตัวลงนอนเคียงข้างกันด้วยความหวาดระแวงก่อนจะหลับไปอีกครั้งด้วยความเหนื่อยอ่อน
.....................................................................................................................















เอา บทที่ ๒๐ : ใครจะเป็นรายต่อไป ที่เหลือ อีก ๗๐ % มาส่งตามสัญญา ค่า



ขอบคุณทุกๆกำลังใจ ทุกๆการติดดามอ่านผลงานของทอถักอักษรานะคะ ขอบคุณจริงๆค่ะ


หญิงฟาง - ทอถักอักษรา
นัก (อยาก) เขียนตัวกลมๆ
..........................................................................................

ฝากเพจ ทอถักอักษรา Fanclup ด้วยนะคะ
https://www.facebook.com/TortukauksaraFanclup#

กดไลค์ เเชร์ ความรู้สึกผ่านเพจกันนะคะ

หรือ พูดคุยกัน ได้ที่ เฟสบุ๊ค ทอถักอักษรา รักเกินเผื่อใจ ค่ะ
https://www.facebook.com//profile.php?id=100001056359153


:5: :5: :5: :5: :5:

By : เนยแข็ง    Date : 15 Oct 2014 16:46    แจ้งลบกระทู้ หมายเลข 488794 ( คนทั่วไปแจ้งลบ )    ลบกระทู้ เฉพาะ เจ้าของกระทู้เท่านั้น !! ( ลบกรณี Post ซ้ำ , ไม่ต้องการให้มีกระทู้นี้ในระบบ )

เปิดอ่าน กระทู้ทั้งหมด ที่ เนยแข็ง ตั้งกระทู้ 134 กระทู้
Topic ล่าสุด ที่ เนยแข็ง ตั้ง 6 กระทู้ มีดังนี้
 488794   รักลวง บทที่ ๒๐ : ใครจะเป็นรายต่อไป ?
 488663   รักลวง บทที่ ๒๐ : ใครจะเป็นรายต่อไป
 488662   รักลวง บทที่ ๒๐ : ใครจะเป็นรายต่อไป
 488661   รักลวง บทที่ ๒๐ : ใครจะเป็นรายต่อไป ?
 488285   บทที่ ๑๘ : กูเตือนแล้วนะ !
 488284   รักลวง บทที่ ๑๙ : ห้องว่างให้เช่า !
เปิดดู กระทู้อื่นๆ ที่ เนยแข็ง เข้าร่วมตอบ ( ทั้งหมด )

 
แนะนำ เว็บไซด์ ในเครือ น่ารักดอทคอม
@ รู้ไว้ จะได้ไม่ตกยุค Top 50 อันดับเพลงฮิตติดชาร์ท ทุกค่ายเพลง ทุกศิลปิน ( 50 TOP Chart ) ไม่ว่าจะ GMM Grammy , RS , BMG , EMI , Sony Music รวมไว้ที่นี่ !!! Update รายสัปดาห์ !!!
@ Magnet Fever แม็กเน็ต ฟีเวอร์ เว็บของสะสม Magnet ( แผ่นแม่เหล็ก Mini Poster ) ของภาพยนตร์ไทย และ ภาพยนตร์ต่างประเทศ เน้นของ SF CINEMA


ความคิดเห็นตามปี : [ ปี 2555 เป็นต้นไป ]  
หน้านี้ แสดง ความคิดเห็นตั้งแต่ปี พศ. 2555 ( คศ. 2012 ) เป็นต้นไป เท่านั้น !

Member
Profile ของ เนยแข็ง
เนยแข็ง
 
Level : 0
 
ส่งจดหมายถึง เนยแข็ง IP-address : 1.46.107.18

ความเห็นที่ #1 / 2553 ( เป็นต้นไป ) ( 5156452 )

แวะเอา ตอนที่ ๒๐ มาส่งค่ะ

ยังมีคนอ่านอยู่ไหมคะ

By : เนยแข็ง    Date : 15 Oct 2014 16:50    แจ้งลบความเห็นที่  #1 ( 5156452 )

เปิดอ่าน กระทู้ทั้งหมด ที่ เนยแข็ง ตั้งกระทู้ 134 กระทู้
Topic ล่าสุด ที่ เนยแข็ง ตั้ง 5 กระทู้ มีดังนี้
 488794   รักลวง บทที่ ๒๐ : ใครจะเป็นรายต่อไป ?
 488663   รักลวง บทที่ ๒๐ : ใครจะเป็นรายต่อไป
 488662   รักลวง บทที่ ๒๐ : ใครจะเป็นรายต่อไป
 488661   รักลวง บทที่ ๒๐ : ใครจะเป็นรายต่อไป ?
 488285   บทที่ ๑๘ : กูเตือนแล้วนะ !

Member
Profile ของ คำถามคือทนทำไม
คำถามคือทนทำไม
 
Level : 0
 
ส่งจดหมายถึง kung IP-address : 1.46.81.161

ความเห็นที่ #2 / 2553 ( เป็นต้นไป ) ( 5156453 )

มีซิค่ะ รออ่านตอนต่อไปยุนะค่ะ มาต่อเร็วๆด้วยนะ

By : kung    Date : 15 Oct 2014 21:48    แจ้งลบความเห็นที่  #2 ( 5156453 )

เปิดอ่าน กระทู้ทั้งหมด ที่ kung ตั้งกระทู้ 2 กระทู้
Topic ล่าสุด ที่ kung ตั้ง 2 กระทู้ มีดังนี้
 488780   เย้ๆ เปิดอ่านข้อความได้แล้ว
 488706   คิดถึงเพื่อนๆในบ้านนี้จังเลยค่ะ

Member
Profile ของ เนยแข็ง
เนยแข็ง
 
Level : 0
 
ส่งจดหมายถึง เนยแข็ง IP-address : 82.145.218.144

ความเห็นที่ #3 / 2553 ( เป็นต้นไป ) ( 5156468 )

ขอบคุณ คุณ kung ที่ยังติดตามนะคะ

By : เนยแข็ง    Date : 23 Oct 2014 10:43    แจ้งลบความเห็นที่  #3 ( 5156468 )

เปิดอ่าน กระทู้ทั้งหมด ที่ เนยแข็ง ตั้งกระทู้ 134 กระทู้
Topic ล่าสุด ที่ เนยแข็ง ตั้ง 5 กระทู้ มีดังนี้
 488794   รักลวง บทที่ ๒๐ : ใครจะเป็นรายต่อไป ?
 488663   รักลวง บทที่ ๒๐ : ใครจะเป็นรายต่อไป
 488662   รักลวง บทที่ ๒๐ : ใครจะเป็นรายต่อไป
 488661   รักลวง บทที่ ๒๐ : ใครจะเป็นรายต่อไป ?
 488285   บทที่ ๑๘ : กูเตือนแล้วนะ !

ขอเชิญร่วมตอบกระทู้
ความคิดเห็น
โดย
Member ID
** เฉพาะสมาชิกระบุ ID (ตัวเลข)
Password** เฉพาะสมาชิก => [[ สมัครสมาชิก Click!! ]]


คลิกที่รูป เพื่อแทรกรูปลงในข้อความ

มารยาทในการใช้งาน Webboard'
คำเตือน !!
1. การ Post ข้อความ ที่เป็น การรบกวน ความเป็นส่วนตัว การสบประมาท ดูหมิ่น หยาบคาย อนาจาร ซึ่งรุกรานต่อความเป็นส่วนตัว เป็นภัยต่อผู้อื่นบนเว็บไซต์ มีความผิดทางกฎหมาย
2. เพื่อความปลอดภัย และ ความเป็นส่วนตัว โปรดหลีกเลี่ยง การลงเบอร์โทร ชื่อ-สกุล จริง ในการ Post ข้อความ แนะนำ ให้ติดต่อกันทาง Email ตรง !! จะดีกว่านะ !!
[ ปิดหน้าต่างนี้ ]


ผู้สนับสนุน : บ้านผลบอล ผลบอลสด ผลบอล บอลวันนี้ ผลบอลสดไทย
โปรแกรมบอล บ้านผลบอลวันนี้ สวัสดี ดูดวง ราคาทองวันนี้
ข่าววันนี้ ตรวจหวย จองตั๋วรถไฟ honda toyota
มอเตอร์ไซค์ รถยนต์ mg หวย ร้านอาหาร


Copyright © Since Feb 2004 www.narak.com ( น่ารักดอทคอม ) , Code : Moha