ดูหนัง




แจ้งลบกระทู้ หมายเลข : 475149

 หัวเรื่อง : จูบรัก...ในรอยเลือด....ตอน6

 ข้อความ :

"ยาหยีจ๋ายังไม่หายโกรธอีกเหรอ หลายวันแล้วน้าาา"
ต้นอ้อส่งเสียงง้อไปกับระบบฝากข้อความ

นี่ก็สามวันแล้วแก้มใสยังปิดเครื่องหนีเขาไปออกค่าย
จะตามไปก็ไม่ได้ไกลขนาดนั้น

"เฮ้อออออ"
"เป็นไร นั่งหน้าปวด....."ตัวโน้ตหันมาถาม เพราะต้นอ้อเอาแต่ถอนหายใจ
ความจริงก็เป็นห่วงแต่ที่มากกว่าคือ...รำคาญ

"พี่โน้ต..ทำไมผู้หญิงขี้งอนจังว่ะ"
"งอนเยอะๆ ก็ไม่ต้องง้อหรอก ง้อมากๆ เดี๋ยวเสียนิสัย" เป็นคำตอบของกอไผ่ที่ดังขึ้นจากอีกฝั่งของเวที

"นี่ก็โหดตลอดดดด หวานบ้างไม่เคยมี๊"ตัวโน้ตกระซิบข้างหูต้นอ้อ
"5555 เจ๊ก็งี้แหละ ว่าแต่พี่ ง้อเจ๊ไงอ่ะ จะเอาไปใช้บ้าง ขนาดเจ๊ยังหายโกรธคงได้ผลชัวร์" ต้นอ้อเริ่มอารมณ์ดีหวังพึ่งตัวโน้ตเต็มที่

"พี่แกเหรอ...ไม่ค่อยว่ะ ตั้งแต่คบมาโกรธบ้างน่ะ แต่ไม่เคยได้ง้อหายเองตลอดเลย" ตัวโน้ตตอบลอยๆ

พลางคิดถึงเรื่องของตัวเอง ความจริงกอไผ่ก็ไม่เคยแสดงอาการงอน หรือน้อยใจ อะไรให้เขาต้องง้อ ส่วนโกรธบางครั้งแต่เหมือนเธอจะรำคาญเขามากกว่า หรือว่าความรู้สึกที่เธอมีไม่ใช่ความรัก


"โน้ต.... " กอไผ่สะกิดเรียกคนใจลอยเบาๆ แต่ดูเหมือนตัวโน้ตจะไม่ได้ยิน
"ไอ่โน้ต!!!" เธอจึงเพิ่มระดับความดัง และเปลี่ยนระยะเป็นข้างหูซะเลย
ผลคือ...ตัวโน้ตสะดุ้งสุดตัวหันมาทำหน้านิ่ง

กอไผ่เกือบจะหัวเราะแต่เห็นหน้านิ่งๆแล้วเซ็ง

"กอ...ทำงี้ตกใจน่ะ" ตัวโน้ตหันไปต่อว่า
"ก็อย่าหูตึงสิ"
ต้นอ้อมองอาการของตัวโน้ตที่เหมือนจะงอนกอไผ่
แล้วก็อดคิดในใจไม่ได้......นี้กูปรึกษาถูกคนไหมเนี่ย.....


ระหว่างที่กอไผ่กับตัวโน้ตยังเงียบใส่กัน ส่วนต้นอ้อก็นั่งนิ่งอยู่หลังกลองชุด หญิงกับใหญ่ก็เข้ามาทำลายความเงียบ

"อ่ะ...นี้วันครอบครัวเหรอว่ะไอ่หญิง" ใหญ่หันไปถามหญิงที่ทำหน้ากวนไม่แพ้กัน
"ทำไมว่ะ" หญิงถามกลับรับมุข
"ก็ดูสิ พี่โน้ต เจ๊ ไอ่อ้อ ทำหน้าเดียวกันหมดเลย"
"หน้างี้เหรอ..."หญิงสาธิต พร้อมทำหน้าเหมือนคนกำลังถ่ายบัตรประชาชน


"55555.....อุ๊บ" หญิงกับใหญ่หัวเราะลั่นกับมุขตัวเอง แต่ก็ต้องรีบเงียบเมื่อเห็นสายตาเขียวๆของกอไผ่
"แหะๆเจ๊....แค่แซวเล่น อย่าจริงจังดิ" หญิงทำหน้าสำนึกผิด พูดเสียงเบา

"หลีก..."กอไผ่สั่งสองคนที่ยืนบังบันได สองแสบทำตัวลีบแยกคนละทาง เปิดทางให้กอไผ่เดินลงจากเวทีไป


ตัวโน้ตมองตามเธอไปจนลับตา เธอคงไปห้องครัว หาอะไรกินอีกตามเคย เขาไม่เข้าใจ ทำไมเธอไม่เคยสนใจเขาบ้างจะง้อบ้างไม่ได้รึไง เวลาโกรธกันทีไรชอบทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


"อ้าวๆ มัวแต่เล่นกันอยู่ได้เด็กพวกนี้ เพลงจะหมดแผ่นแล้ว เดี๋ยวจบเพลงนี้เล่นได้แล้ว อ่ะโน้ตแขกโต๊ะริมสุดขอมา"

เป็นเฮียเอกที่เข้ามาบอกเหมือนทุกวัน ตัวโน้ตรับแผ่นกระดาษสีชมพู พลางมองไปที่โต๊ะริมสุด เป็นทอมสองคนหน้าตาเห็นไม่ชัด กำลังชนแก้วกันอยู่ท่าทางคงจะเริ่มมึนๆ แล้วมั้ง .....นี้ยังไม่ดึกเลยนะน้อง....เขาคิดในใจ

แล้วเสียงดนตรีก็เริ่มต้นขึ้น.........เป็นเพลงที่ทุกคนคุ้นเคย


ใกล้เกินกว่าที่จะพูดคำใดๆออกไป
มันใกล้เกินกว่าจะมองเห็นใคร

เมื่อเราใกล้จนอยากจะหยุดหายใจ
มันใกล้จนมีแต่เธอกับฉันวันนี้เท่านั้น

อาจเป็นเพราะว่าเธอบังเอิญได้เจอฉัน
อาจเป็นเพราะว่าเราบังเอิญอยู่ด้วยกัน
เพราะเธอยังไม่เคย ได้รู้มันเป็นยังไง
และฉันไม่เคยเข้าใจ ถ้ามันต้องอยู่อย่างนั้น


กอไผ่มองตัวเองในกระจก เธอยักไหล่แล้วความโกรธที่มีก็หายไป เวลาได้ยินเสียงตัวโน้ตร้องเพลง เธอก็ลืมไปหมดว่าเขาทำอะไรไว้

มันเป็นแบบนี้เองสินะ ความรัก....เรามักจะโกรธเขาไม่ลง ไม่ว่าเขาจะทำอะไรให้เราไม่พอใจมากแค่ไหน ก็ตาม
ในที่สุดเธอก็ยิ้ม.... แล้วตั้งใจฟังเสียงของเขาต่อไป


ถ้าเราไม่คุยกันสักครั้ง วันนี้ก็คงไม่มีใครเข้าใจ
วันนั้นเธอยังไม่เคย ฉันก็ยังไม่เคย ไม่รู้มันเป็นยังไง
จะหยุดตัวเองทำไม

(จะหยุดตัวเองเพื่อใคร เพื่อใคร หยุดตัวเองทำไม)

ทางเดินมีสองทาง เราคงต้องตัดสินใจ
เราจะไปทางไหนกันดี จะอยู่หรือไป

(จะเดินกันต่อไปไหม เพื่อใคร.. หยุดตัวเองเพื่อใคร)
..............................................................................................

"ยิ้มไรค่ะ" กรกมลกันไปถามนาวัลย์ที่ยืนนิ่งแถมยิ้มไม่หุบ
"ก็กรดูสิ ร้านชื่อใกล้ แล้วก็มีเพลงใกล้อีก เก๋เนอะ" กรกมลยิ้มกับความช่างสังเกตของนาวัลย์

"เอ่อเนอะ...จริงด้วย"

สองคนยิ้มให้กันก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน พร้อมกับเสียงเพลงใกล้ ที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

กรกมลยืนเลือกโต๊ะที่เป็นส่วนตัว สามารถมองเห็นทุกมุมของร้าน แต่น่าเสียดายมันถูกจับจองไว้แล้ว เหลือแต่โต๊ะหน้าเวที..... เฮ้อออ

ทำไมมันไม่ง่ายเหมือนในหนังสือนิยายสืบสวนน๊า....เธอถามตัวเองในใจ


"นี้ไม่ต้องแอบมาสืบแล้ว นั่งซะหน้าเวทีขนาดนี้อ่ะ" นาวัลย์ยังแซวไม่เลิก ตั้งแต่หาโต๊ะไม่ได้แล้ว
"เห็นทีเราต้องยืนสืบกันแล้วล่ะ เมื่อยหน่อยนะค่ะที่รัก งานนี้...."
กรกมลหันไปทำหน้าดุไม่จริงจังนัก ใส่นาวัลย์ที่ยืนหัวเราะคิกๆ อยู่ข้างๆ

เธอคือใครคนนั้นรึเปล่า บอกฉันทีว่าไม่ใช่
ดูเธอไปก็คล้ายทุกอย่าง แต่ยังไม่แน่ใจ
ไม่ได้เจอะเจอกันมานานแล้ว
เมื่อก่อน คุ้นๆ ว่าเคยรู้ใจ
ทำไมดูเหมือนกับเขาคนนั้นทุกอย่าง
คนที่เคยใจร้าย

ในที่สุดก็ได้เวลาเพลงที่ขอไว้ ตัวโน้ตร้องพรางมองไปที่คนขอ สลบไปแล้วหนึ่ง ส่วนอีกคนเกือบจริงๆ เกือบสลบตาม เห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ เขาจึงรีบมองไปที่อื่นกลัวอดขำไม่ได้ เดี๋ยวร้องไปตามอารมณ์เพลงไม่ได้ จะล่มอีก

ระหว่างมองนั่งมองนี่ สายตาเขาก็ไปสะดุดกับสาวสวยคนหนึ่งแล้วภาพเธอก็ชัดขึ้น เช่นเดียวกับอารมณ์เพลงที่ดังขึ้นตาม

เกือบลืมไปแล้ว ว่าฉันเคยรักเธอมาก่อน
ไม่อยากจะย้อนเวลาเหล่านั้นให้หวนกลับมา
เกือบลืมไปแล้วจริงๆ อย่ารื้อฟื้นมันขึ้นมาดีกว่า
ปล่อยให้น้ำตาข้างใน มันยังไหล


แล้วสองสาวก็เลือกที่นั่งจนได้ กรกมลกำลังวุ่นกับการสั่งเครื่องดื่ม แต่นาวัลย์กลับนั่งนิ่งกับบทเพลง และคนร้อง นั่นเขาจริงๆเหรอ
เธออยู่ห่างเขาแค่เวทีกั้น เขายังเหมือนเดิม เข้มมีเสน่ห์แล้วก็ร้องเพลงได้เท่ห์ที่สุด


"อ่ะแฮ่ม"กรกมลกระแอมเบาๆ พรางส่งสายตาที่ทำให้รู้ว่า....หึง
"ไหน...แผนเป็นไงเล่ามาเลย" นาวัลย์ทำตาโต ปั้นหน้าเฉยพลางรีบถามเปลี่ยนเรื่อง

"แผนคือ...นั่งเฉยๆห้ามมองผู้หญิง หรือทอม หรือผู้ชาย เอ่อหลับตาไปเลยได้ยิ่งดี"
"กรอ่ะ" นาวัลย์ค้านเล็กน้อย แต่ก็ยอมทำตาม รู้อยู่ว่าเวลากรกมลหึงมักจะจริงจังเสมอ


เธอคือใครคนนั้นรึเปล่า
ฉันมองไม่ชัดเท่าไร กลัวเธอจะเห็น
กลัวเธอจะยิ้มและทักทาย แล้วเธอก็จะรู้

ตัวโน้ตร้องเต็มอารมณ์มากขึ้นเมื่อคนที่เขาเกือบจะลืม มานั่งอยู่ข้างหน้าเขาแบบนี้ ทำให้เขาเผลอนึกถึงช่วงเวลาที่เคยมีร่วมกับเธอไม่ได้
................................................................................

"โน้ตจ๋า นาไปไม่นานหรอกแค่ไม่กี่ปี ก็กลับแล้วให้นาไปน่ะ" นาวัลย์ในชุดนักศึกษา อ้อนวอนคนรัก หลังจากสอบได้ทุนเรียนฟรีแต่ต้องไปไกลถึงอังกฤษ

"เวลามันไม่สำคัญหรอกนา แค่เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน นั่นต่างหากที่โน้ตว่ามันสำคัญ อย่าไปได้ไหม" ตัวโน้ตรั้งทั้งน้ำตา

"แต่มันอนาคตนา โน้ตอย่าเห็นแก่ตัวสิ"นาวัลย์แย้งเสียงแข็ง ตอนนั้นเธอยังเด็กและก็ยังมีแต่ความมุ่งมั่นที่จะก้าวไปตามความฝัน


"อนาคตที่เสี่ยงๆแบบนั้น มีแต่คนบ้าเท่านั้นแหละที่อยากเป็น หลักสูตรที่ไหนเค้าให้เขียนยินยอมไม่เอาผิดกรณีเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน หรืออันตรายที่อาจถึงชีวิต โอ้ยยยนา โน้ตขอล่ะอย่าไปเลยทำงานอื่นไม่ได้เหรอ"


ทั้งสองคนต่างนิ่งเงียบ....แล้วในที่สุดประโยคสุดท้ายที่ทำให้ตัวโน้ตต้องรีบกลับมาอยู่กับความจริงก็ดังขึ้น


"ถ้าโน้ตไม่ได้บ้า นาคิดว่าเราคงมีหัวใจดวงเดียวกันได้ยาก เพราะนาบ้า รักษายังไงก็คงไม่หายแล้วล่ะ คงง่ายกว่านี้มาก....ถ้าเราไม่ได้เป็นอะไรกันเลย"


เกือบลืมไปแล้ว ว่าฉันเคยรักเธอมาก่อน
ไม่อยากจะย้อนเวลาเหล่านั้นให้หวนกลับมา
เกือบลืมไปแล้วจริงๆ อย่ารื้อฟื้นมันขึ้นมาดีกว่า
ปล่อยให้น้ำตาข้างใน มันยังไหล


กอไผ่นั่งมองคนรักที่ร้องเพลงได้กินใจ จนคนฟังต้องปรบมือให้
เธอรอจังหวะยิ้มให้เขาแต่เขากลับก้มหน้าไม่มองมาที่เธอ สงสัยจะยังงอนไม่เลิก นี่ไม่รู้ใครเป็นดี้ใครเป็นทอมกันแน่
...........................................................................................

กรกมลนั่งมองความเคลื่อนไหวของชายร่างสูง ที่ชื่อเอก หรือเฮียเอกที่คนในร้านเรียก ในวันที่ไพลินตาย
พบรอยนิ้วมือของเขาอยู่เต็มไปหมดบนชุดสีดำที่เธอสวมอยู่


"กรเดี๋ยวนามานะคะ" กรกมลรั้งข้อมือคนรักที่ทำท่าจะลุกไว้เป็นเชิงถาม

"ไปเติมแป้งนิสส เดี๋ยวสวยแล้วกลับมาให้มองต่อน่ะคะ"นาวัลย์ตอบเสียงหวาน แต่ทำหน้ากวนสุดๆ
จนคนฟังอยากจะจับมาจูบซะให้เข็ด แต่อยู่ในหน้าที่ ท่องไว้กรกมล.....


เมื่อนาวัลย์เดินลับตาไป
กรกมลก็ส่ายหน้ากับความใจอ่อนของตัวเอง ไม่น่าพามาด้วยเล้ย ดูสิเนี่ยไม่มีสมาธิทำงานเลย.....

เฮียเอกเดินผ่านมาพอดี แต่พอเขาเห็นตำรวจสาวคนสวยเขากลับ ทำท่าทางแปลกๆเหมือนจะเข้ามาทัก แต่ก็เหมือนจะหลบ .....ท่าทางน่าสงสัย....


"คุณเอก"กรกมลทักทายผู้ต้องสงสัยก่อน
"อ้าววว....สวัสดีครับคุณกร มาเที่ยวเหรอครับ" เฮียเอกทักทายกลับอย่างเลี่ยงไม่ได้
"มาจับผู้ร้ายค่ะ"กรกมลตอบกลับหน้ายิ้มๆ แต่เฮียเอกหน้าซีดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"จับ....ใครครับ" กรกมลเริ่มต้อนเฮียเอกทันทีที่มีโอกาส


"ป่าวค่ะ...ล้อเล่น ว่าแต่คุณเอกดูร้านคนเดียวเหรอค่ะ เหนื่อยแย่เลยเนอะ" กรกมลถามอ้อมๆ เพื่อเข้า
ประเด็นเรื่อยๆ

"ป่าวหรอกครับ มีน้องสาวอีกคน คนนั้นไงที่ร้องเพลงอ่ะ" แต่คำตอบของเขาทำให้เธอต้องเปลี่ยนเป็นถามตรงๆไปซะเลย

"อ้อ...มีน้องมาช่วยมิน่า ถึงว่างแอบเที่ยวบ่อยๆ" เฮียเอกทำหน้างงๆ

"วันก่อนกรเห็นคุณเอกแถวๆ พัทยาแอบพาเด็กไปเที่ยวเหรอค่ะ" เห็นได้ชัดว่าเขาตกใจกับคำถามที่เธอยิงมา แต่ยังเก็บความนิ่งไว้ก่อนจะปฎิเสธเสียงจริงจัง


"ไม่น่ะครับผมไม่เคยไปแถวนั้นเลย ไอ่โน้ตช่วยก็จริงแต่มันก็ต้องร้องเพลง ผมเลยต้องมาที่ร้านทุกคืน"
"อ้าวเหรอค่ะ โทษที...กรคงมองผิดไป ดีน่ะไม่ไปทัก ไม่งั้นคงหน้าแตกยับ"

.......................................................................
ใหญ่เพ่งสายตาไปที่คนตรงหน้าเวทีอย่างตื่นเต้น ไม่ต่างจากหญิง


"พี่สาวคนสวยนี้นา" หญิงพูดกับตัวเอง แต่ไม่ดังพอให้ใครได้ยิน แล้วก็อดยิ้มกับตัวเองไม่ได้ ผู้หญิงอะไรสวยเท่ห์ พอดี๊พอดี


"พี่กรคนสวย อ้ากกก วันนี้ทำไมโชคดีงี้เนี่ย" ใหญ่พรึมพร่ำกับตัวเองบ้าง โดยไม่ได้สนใจว่าหญิงก็มองผู้หญิงคนเดียวกับตัวเองอยู่เหมือนกัน
................................................................


ถึงเวลาที่ตัวโน้ตต้องพักแล้วเปลี่ยนให้กอไผ่ร้องแทน


ช่วงที่สองคนส่งไมค์ให้กัน เป็นช่วงเวลาที่กอไผ่รู้สึกได้ว่าตัวโน้ตใจลอย และเธอก็พยายามไม่คิดมาก
เขาคงงอนตามเรื่องเหมือนทุกทีมั้ง

ก็ยังคงยืนยันจริงๆ ว่าฉันพยายาม
พยายามจะเป็นให้ใกล้เคียงคนที่เธอนึกฝัน
อยากจะทำดีๆ ให้ได้ทุกวัน
ยังต้องการจะให้เธอภูมิใจ
กับคนที่เธอได้เลือกมาเดินข้างกาย


เพลงแรกที่กอไผ่เลือกของคืนนี้ เธออยากให้มันเป็นเหมือนการง้อให้ตัวโน้ตหายงอน
แต่ดูเหมือนตัวโน้ตจะไม่ได้สนใจหันไปมองเธอเลย เขายังก้มหน้านิ่ง เดินตรงไปข้างเวที



แต่ก็ยังเป็นเพียงคนนึง คนแสนธรรมดา
ที่ยังมีอารมณ์นิสัยที่มันติดมาไม่หาย
และก็มีบางทีแม้ไม่ตั้งใจ
ทำให้เธอต้องเสียความรู้สึก
และมีกี่ครั้งที่ทำให้เสียใจ


กอไผ่ยังร้องไปเรื่อยๆ แต่คนที่อินกับเพลงแทนที่จะเป็นตัวโน้ตกลับเป็นที่นั่งอยู่หลังกลองชุด

ต้นอ้อพยายามคิดแล้วคิดอีก เขาผิดจริงๆหรือเปล่าที่ไปว่าแก้มใสแบบนั้น
แล้วเธอที่เธอปิดมือถือหนีเขาตั้งหลายวัน
มันสมเหตสมผลกันแล้วใช่ไหม



อดใจรอไม่นาน อดทนได้ไหมแค่ไม่นาน
ก็อยากจะขอได้ไหม ฉันขอเวลาที่จะทำให้ดี
อดใจรอฉันที จะเป็นคนรักที่ดีให้กัน
ต้องทำให้เธอหายเหนื่อยสักวัน



ตัวโน้ตได้ยินเพลงที่กอไผ่ร้องแค่นั้น แต่เขาไม่ได้ตั้งใจฟังด้วยซ้ำว่าเพลงอะไร เนื้อหาเป็นยังไง


ที่เขายังสลัดไม่ออกกลับเป็นภาพนาวัลย์ในอดีต เธอเป็นผู้หญิงที่เขารักมาก เธออ่อนหวาน ขี้เล่น อ้อนเก่ง เธอตรงข้ามกับกอไผ่ทุกอย่าง แม้แต่เรื่องเดียวที่ทั้งสองคนมีเหมือนกันยังต่างกันสุดขั้ว


ทั้งกอไผ่ทั้งนาวัลย์ต่างก็มีความฝัน แต่ความฝันของนาวัลย์กลับน่ากลัวอันตราย นาวัลย์อยากเป็นสายลับ ในขณะที่ความฝันของกอไผ่กลับสวยงาม เต็มไปด้วยเสียงเพลง เธออยากเป็นนักร้องอาชีพ
..................................................................................


"อุ๊ย..ขอโทษค่ะ" เสียงหญิงสาวที่เขาใจลอยจนเดินชนเข้า คุ้นซะจนไม่ต้องมองก็รู้ว่าเธอคือคนที่เขากำลังคิดถึง
"โน้ต" นาวัลย์เรียกเขา เสียงของเธอไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

"นา....เป็นไงบ้าง" เป็นคำถามเดียวที่เขาคิดออกตอนนี้
"ดีค่ะ...โน้ตล่ะ" เป็นคำตอบเดียวที่เธอคิดได้เช่นกัน
"ก็อย่างที่เห็น....กลับมานานแล้วเหรอ" คำถามของเขาเริ่มมีมากขึ้น

"กลับมานานแล้วสิ....นี้มันจะสิบปีแล้วน่ะ ไม่กลับนาคงไม่รอดจากการเรียนแล้วล่ะ"
นาวัลย์พูดติดตลก ปนเสียงหัวเราะ แต่คนฟังกลับทำหน้านิ่ง

"ปลอดภัยก็ดีแล้ว แล้วมากับใครล่ะ"

เธอคงไม่รู้หรอกว่าที่ผ่านมาเขาเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน แม้ว่าเธอจะบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว

...........แต่บางครั้งคำว่าห่วง มันก็ไม่ได้ลบง่ายๆเหมือนความสัมพันธ์ที่ถูกตัดรอน

"มากับกร ไปน่ะเดี๋ยวกรรอ" คนชื่อกรเป็นแฟนใหม่เธอสินะ เมื่อกี๊เขาก็ไม่ได้มองว่าคนที่เธอมาด้วยเป็นใคร

"อึ้ม... " ^__^

เขายิ้มให้เธอไป เธอก็ไป ช่างเหมือนวันก่อนๆไม่มีผิด ตัวโน้ตไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร รู้แต่ว่ามันอึดอัดข้างใน
จะเศร้าหรือดีใจ มันไม่ชัดเจน สักอย่าง

นาวัลย์หันหลังเดินจากมา เขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก แต่สิ่งหนึ่งที่เธอคิดว่าเขายังเป็นตัวโน้ตคนเดิมคือ
แววตาที่มันจะซ่อนไม่มิดว่าเขาคิดอะไร เธอไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเธอลืมเขาได้ตอนไหน

ตอนที่ฝึกหนัก เรียนหนัก ทำงานหนัก ตอนมีคนรักใหม่ คนอื่นๆ
รวมทั้งกรกมล คิดๆ ดูแล้วเธอไม่แน่ใจว่าตอนไหน
หรือมันจะไม่มีตอนนั้น.....ตอนที่เธอลืมเขาได้จริงๆ

.............................................................................................
"เพื่อนคุณกรมาแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ" เฮียเอกรีบลุกทันทีที่มีโอกาส
นี้ตื่นเต้นจนจะเป็นลมอยู่แล้ว
"ไม่เป็นไรค่ะ...คุยกันก่อนสินั่งหลายคนสนุกดี" นาวัลย์รู้หน้าที่รีบรั้งเขาไว้

"เอ่อ...นี่นาวัลย์ นี่คุณเอกเจ้าของร้าน" กรกมลแนะนำสองคนให้รู้จักกัน
"ครับ..ตามสบายเลยเดี๋ยวผมขอตัวก่อน ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณนา แหมสาวๆสวยๆสองคนมาด้วยกันแบบนี้ลูกค้าหนุ่มๆในร้านผมคงเพิ่มขึ้นทุกวัน"


"5555" สามคนหัวเราะให้กัน ก่อนที่เป้าหมายของกรกมลจะหลุดมือไปอย่างน่าเสียดาย

"นาขอโทษนะกร มาไม่ถูกจังหวะล่ะสิ ได้ข้อมูลบ้างยัง"
"ก็ได้มาบ้าง ไม่เป็นไรหรอกว่าแต่ไปนานจัง มีใครแอบจีบหน้าห้องน้ำป่ะเนี่ย" .....ดูสิมาทำงานยังมาหึงอีกเฮ้อออ ......

"เฮ้ออออ" นาวัลย์ไม่ตอบแต่ถอนใจแทน

ตัวโน้ตจ้องคนที่นั่งข้างๆ นาวัลย์จนเห็นว่าเป็นคุณตำรวจสาวคนนั้น
ไม่รู้สิ...เขาโล่งใจ...ทำไมต้องรู้สึกแบบนั้นด้วย ถ้าเธอมากับทอมหรือผู้ชาย
มันก็ไม่แปลกเธอสวย ดูดี เกินไปสำหรับคำว่า...โสด...


ตัวโน้ตขึ้นไปรับไมค์จากกอไผ่ โดยที่ยังครุ่นคิดถึงแต่เรื่องคนในอดีต


"ไม่ไหวพักได้น่ะ เดี๋ยวร้องเอง" กอไผ่เห็นหน้าเขาไม่ค่อยดี รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา
"ป่าวจ๊ะ ขอบคุณน่ะกอ ^___^ "

ขอบคุณที่ทำให้เขารู้ว่านี้มันไม่ใช่อดีตอีกแล้ว....เขาคิดต่อในใจ


พี่ๆ ขอเพลงหน่อยได้ป่ะครับ.....แขกคนหนึ่งยื่นกระดาษทิชชู่ที่เขียนชื่อเพลงไว้
ตัวโน้ตรับมาอ่าน แล้วหันไปบอกชื่อเพลงกับคนอื่นๆ ในวง ......นี้จะเอากันให้ตายเลยใช่ไหมคืนนี้....

เขาคิดก่อนจะเริ่มต้นขึ้นเพลงที่ใครคนหนึ่งขอไว้ ด้วยหัวใจเขาก็เต้นแรงตามอารมณ์ที่ไม่แน่นิ่ง
ใจหนึ่งก็กลัวกอไผ่จะรู้ ใจหนึ่งก็กลัวจะห้ามใจไว้ไม่ไหว ที่จะกลับไปคิดถึงนาวัลย์อีก


A day like anyother day, why I have to walk that way.

At first I thought I was mistaken but...
There you know taking no mistaken.
When you know...that you see her.

ในวันที่เขาได้พบกับเธออีกครั้งนึง
ความรู้สึกลึกซึ้งก็เกิดขึ้นมาโดยทันทีที่ข้างใน
ช่างเหมือนวันเก่า เหมือนวันที่เค้านั่งเหม่อ วันที่เขาเจอกับเธอใหม่ๆ
และไม่เคยคาดคิดว่าไม่ได้เจอกันตั้งนานและเธอไม่เคยเลือนลานจากหัวใจ
ยังคง...แอบหลงรักเธอเหมือนวันก่อนๆ จนกดเก็บซ่อนไว้ไม่ไหว



นาวัลย์นิ่งไป ไม่แน่ใจว่าบทเพลงมีความหมายเป็นพิเศษถึงเธอหรือเปล่า เธอทำได้แค่ยิ้มให้กับกรกมล คนที่มีตัวตนจริงในปัจจุบัน
แม้ว่าจะอยากตั้งใจฟังเพลงที่มาจากเรื่องราวในวันก่อนๆ มากแค่ไหนก็ตาม



เลยมีแค่คำถามโง่ๆ ปิดบังเรื่องที่ซ่อนในใจ
ไม่ได้ลึก ไม่ได้ซึ้ง ไม่ได้สมความคิดถึงที่เก็บไว้

สบายดีไหม จะไปทางไหน เดินมายังไง มากับใครหรือเปล่า
อยากจะพูดคุยกับเธอให้นานที่สุด แต่ก็ไม่มีเรื่องที่จะพูดคุยได้ยาว
พยายามคิด คิดสักเท่าไร ก็วนกลับไปได้แค่คำถามเก่า
ก็ความรัก ความคิดถึงที่ลึกซึ้ง ถูกเปิดเผยจากใจเขา

I don know what to say

I don know what to say

I don know what to say, but you know I still care....



ขณะที่คนร้องก็ร้องไปเรื่อยๆ โดยที่พยายามแล้วอย่างที่สุด ที่จะคิดถึงแค่คนที่นั่งยิ้มให้เขาข้างๆเวที....
เขาบอกกับตัวเองสั้นๆ....กอไผ่...รักเธอคนเดียวน่ะ



แกล้งทำเป็นยกมือขึ้นเพื่อดูนาฬิกา
ทำเป็นมองท้องฟ้าและพูดออกมาว่าถึงเวลาที่ต้องไป
ทั้งที่ใจเขานั้นบอก ว่าจริงๆ เขานั้นอยากอยู่ ยืนเคียงคู่อยู่กับเธอใกล้ๆ
และไม่เคยคาดคิดว่าไม่ได้เจอกันตั้งนานน่ะเธอ ไม่เคยเลือนลานจากหัวใจ
ยังคงแอบหลงรักเธอเหมือนวันก่อนๆ จนกดเก็บซ่อนไว้ไม่ไหว

เลยมีแค่คำถามโง่ๆ ปิดบังเรื่องที่ซ่อนในใจ
ไม่ได้ลึก ไม่ได้ซึ้ง ไม่ได้สมความคิดถึงที่เก็บไว้...




นาวัลย์มองหน้ากรกมลที่ส่งยิ้มมาให้เธอ เธออยากจะบอกกรกมลแต่อย่าเลย บางอย่างให้เป็นความลับไปก็จะดีกว่า ....ยังไง..คนที่นารัก...ก็คือคุณน่ะค่ะ...ที่รัก



สบายดีไหม จะไปทางไหน เดินมายังไง มากับใครหรือเปล่า
อยากจะพูดคุยกับเธอให้นานที่สุด แต่ก็ไม่มีเรื่องที่จะคุยได้ยาว


"กลับกันเถอะ กรอยากไปต่องานราษฎร์ที่ค้างไว้แล้วล่ะ"
กรกมลกระซิบข้างหูคนรัก
นาวัลย์พยักหน้าตามใจแต่อารมณ์ของเธอกลับไม่ได้ตามไปด้วย


พยายามคิด คิดสักเท่าไร ก็วนกลับไปได้แค่คำถามเก่า
ก็ความรัก ความคิดถึงที่ลึกซึ้ง ถูกเปิดเผยจากใจเขา...


ตัวโน้ตมองตามหญิงสาวร่างสูง ในชุดกางเกงยีนต์ขาสั้น กับเสื้อยืดสีขาว คนนั้นไปจนเนื้อเพลงท่อนสุดท้าย

และเมื่อตัวโน้ตตัวสุดท้ายจบลง เขาก็ต้องทำให้ยอมรับว่า

อดีตมันก็เหมือนเพลง ถึงจะเริ่มร้องใหม่อีกกี่ครั้ง สุดท้ายมันก็ต้องจบอยู่ดี....


..........................................................................
ตอนนี้มีเพลงมาให้ฟังกันเพียบเลย เอาใจคนชอบฟังเพลง ใครชอบฟังเพลงเหมือนกันบ้างน๊า ขอมือหน่อยยยยย



คิดถึงทุกคนน่ะค่ะ


ไอหมอก


By : ไอหมอก    / 18 Aug 2012 10:37

 เหตุผลที่แจ้งลบ :  

 ชื่อผู้แจ้งลบกระทู้ :




www.narak.com | ทอมดี้น่ารัก | บ้านทอมดี้ | น่ารักบอร์ด | ecard.narak.com | IRC Sever | Thai IRC | ห้องคุยสด

งาน หางาน งานราชการ งานรัฐวิสาหกิจ งานสถานศึกษา งานบริษัท หวย | ตรวจหวย สถิติหวย ตรวจสลาก

เกม เกมส์



Code by Moha