-Love is...-Vol.3 (22) ดันตั้งผิดที่
ตอนที่22

ร่างเพรียวสวยของน้อยหน่า เดินวุ่นวายไปทั่วห้องรับแขก ก่อนจะมาหยุดนั่งที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้อง เธอมองไปจนทั่วห้องนั้นก่อนจะถอนหายใจ คว้าหมอนอิงใบเขื่องมากอดไว้แนบใบหน้าสวยลงกับผ้ากำมะหยี่ที่ห่อหุ้มเป็นปลอกอีกที

พรุ่งนี้มะเหมี่ยวก็จะเดินทางแล้ว...

แค่คิดน้อยหน่าก็น้ำตาซึม ตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่มะเหมี่ยวลาหยุดนั่นมีเพียงวันเดียวที่เธอยอมออกไปข้างนอกคือวันที่ไปเมืองคีล นอกจากนั้นเธอกับเขาก็ขลุกอยู่แต่ในอพาร์ทเม้นต์ แทบจะไม่ออกไปไหนเลย...

แล้ววันนี้เธอก็ได้เห็นกระเป๋าเดินทางของเขาวางเด่นอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า พร้อมกับเสื้อผ้าที่บรรจุอยู่ด้านในกระเป๋านั้น... เขาคงตื่นมาจัดเมื่อคืนตอนที่เธอหลับไปแล้ว...

ทำไมเวลามันสั้นอย่างนี้... เธอรักเขามากี่ปีกันแล้วนะ ตกหลุมรักคนๆ นี้มากี่ครั้งกี่หนกัน แล้วทำไม? พอเธอได้ครอบครอง ได้อยู่เคียงข้างเขาเพียงแค่ไม่นาน ก็ต้องห่างเหินกัน...

แม้จะเป็นเพียงแค่ระยะเวลาสองเดือนก็เถอะ แต่ในสถานการณ์ที่รอบตัวเขาต้องไปอยู่นั้นมัน... เธอไม่อยากคิดเลย หากเขาไม่ติดต่อเธอกลับมาล่ะ หากมีอะไรที่ไม่ควรเกิด เกิดขึ้นล่ะ...

น้อยหน่าจ่อมจมอยู่กับความหวาดผวาของจินตนาการในความคิด จนไม่ได้ยินเสียงออดหน้าห้องพัก เมื่อได้ยินเสียงมะเหมี่ยวที่โผเผออกมาจากห้องนอนนั่นแหละเธอถึงรู้สึกตัว

“ใครมา?” เสียงของเขาแหบพร่า ผมทรงเก๋ที่เพิ่งตัดไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อนยุ่งเหยิง ดวงตาแววหวานของเขาดูเรียบเฉยปนหงุดหงิดด้วยซ้ำ เมื่อต้องตื่นมาแบบนอนไม่เต็มอิ่ม

“ขอโทษนะ...มัวแต่เหม่อ” น้อยหน่าพูดก่อนจะลุกไปที่ประตู มองผ่านตาแมวออกไป

ชายร่างสูงเก้งก้าง ผมสีดำตัดสั้นจัดทรงชี้โด่เด่ เขาสวมเสื้อยืดสีน้ำทะเล มีแจ๊คเก็ตตัวโตสีดำทับอีกชั้น กางเกงยีนส์ดูเก่า ที่คอเขามีสายคล้องอยู่ซึ่งมันก็คือสายคล้องกล้องถ่ายรูปแบบที่คนเล่นกล้องใช้กัน

“ฉันไม่รู้จักเขา? เหมือนเป็นนักศึกษา มีกล้องคล้องด้วย” น้อยหน่าหันมาถามมะเหมี่ยว แต่เขาหายไปจากประตูหน้าห้องนอนแล้ว เห็นหลังของเขาหายไปไวๆ ที่ห้องครัว

น้อยหน่าถอนหายใจ ก่อนจะแง้มประตูออกเล็กน้อย ถามเขาด้วยภาษาเยอรมันที่ค่อนข้างชัดเจนทีเดียวจนคนที่ยืนหน้าประตูเลิกคิ้วอย่างสนใจ...

“ผมมาพบคุณแมธครับ” เสียงทุ้มนุ่มของเด็กหนุ่มตอบกลับเธอมาอย่างนุ่มนวล ลักษณะอย่างนี้เธอเคยเห็นที่ไหนนะ...แถมท่าทาง รูปร่างหน้าตาก็เหมือนจะเคยเห็น

“ใครมา?” เสียงของมะเหมี่ยวเอ่ยถามจากด้านหลังของเธอ น้อยหน่าจึ่งเปิดประตูออกมาพอให้มะเหมี่ยวได้เห็นแขกที่มาขอพบ

“อ่าว! อีริคหรอกเหรอ...ได้แล้วล่ะสิ” มะเหมี่ยวเอ่ยถาม พลางเดินมาที่ประตู พร้อมกับที่น้อยหน่าเปิดประตูให้กว้างขึ้น เมื่อเห็นว่าทั้งคู่น่าจะรู้จักกัน

“มันมีปัญหานิดหน่อยครับแมธ...”

“เข้ามาคุยกันข้างในก่อนสิ” มะเหมี่ยวว่า แต่อีริคส่ายหน้า

“ผมมีธุระต่อครับ นี่ครับ” เด็กหนุ่มยื่นซองสีขาวที่บรรจุอะไรสักอย่างไว้ด้านในจนซองที่ควรจะเรียบแบนนั้นพองหนาขึ้น

“ขอบใจมาก แล้วปัญหาที่ว่า” คำถามของมะเหมี่ยวทำเอาอีริคถอนหายใจ

“รูปไม่ครบครับ ขาดอีกกว่าครึ่ง”

“ทำไมล่ะ” ว่าแล้วอีริคก็ถอนหายใจอีก ใบหน้าหล่อเหลาของเขามีแววหงุดหงิดใจ และไม่พอใจ แกมเสียดายในทีเดียว

“แดล ทำกาแฟหกใส่ Lab top ของผม งานในนั้นเลยเจ๊ง นี่ให้เพื่อนช่วยกู้อยู่ครับ ผมเอารูปออกจากเมมโมรี่หมดแล้วด้วย เลยไม่มีสำรองไว้ คงต้องรอ” มะเหมี่ยวพยักหน้าเข้าใจ

“ไม่เป็นไร มันเป็นเรื่องสุดวิสัย เข้ามารอข้างในก่อน เดี๋ยวพี่ไปหยิบค่าตอบแทนให้” อีริคส่ายหน้า

“ผมไม่รีบเหมือนกันครับ ไว้เดี๋ยวผมจัดการเรื่องรูปเรียบร้อยก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวผมต้องไปนะครับ อ่อ...ตอนคุณไม่อยู่ผมต้องเอารูปฝากไว้ที่ใครหรือเปล่า?”

“เอามาที่นี่แหละ แฟน...อ่อ นี่ นานา คนรักของพี่” มะเหมี่ยวเพิ่งนึกได้ ถึงบุคคลที่สามที่อยู่ฟังการสนทนาอยู่

น้อยหน่าหน้าร้อนวูบเมื่อได้ยินสถานะที่เขาแนะนำเธอกับอีริค น้อยครั้งที่เขาจะบอกว่าเธอเป็นอะไรกับเขา ส่วนมาก เขาก็มักจะแนะนำว่าเธอชื่ออะไรเท่านั้น

“สวัสดีครับ...ผมอีริค” เด็กหนุ่มยื่นมือมาด้านหน้า เธอจึงยกมือขึ้นสัมผัส แรงเขย่าเบาๆ นั่นแสดงให้เห็นถึงความยินดีที่ได้รู้จักของเด็กหนุ่ม

“สวัสดีค่ะ”

“เขาเป็นน้องชายของแดล” คำแนะนำของมะเหมี่ยวทำเอาน้อยหน่าร้อง อ่อ...ในใจ มิน่าล่ะเธอถึงว่าเด็กหนุ่มดูคล้ายใคร คิดได้รอยยิ้มของเธอก็กว้างขึ้น และเปล่งประกายมากขึ้นอีก

“คุณเป็นผู้หญิงที่สวยมากครับ”

“ขอบคุณค่ะ” เสียงกระแอมดังมาจากร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ ตัวเธอ เจ้าของใบหน้าหวานๆ ที่ผมเผ้าออกจะยุ่งอยู่สักนิดแสร้งทำหน้าไม่สนใจ

“แหม...ผมรู้หรอกครับแมธ”

“ก็อย่ามาทำสายตาแบบหนุ่มเยอรมันมองสาวไทยสิ นายน่ะหนุ่มอังกฤษนะ”

“แต่ก็มาอยู่นี่นานจนเกือบจะกลายเป็นชาวเยอรมันเหมือนกัน” คำหยอกเย้าของอีริคทำเอามะเหมี่ยวแอบแผ่รังสีพิฆาต แต่เด็กหนุ่มกลับหัวเราะร่า

“ผมล้อเล่นครับ ต้องไปแล้วล่ะ...ยังไงผมจะเอารูปที่เหลือมาไว้ที่นี่นะครับ ส่วนไฟล์ผมจะส่งให้ทางอีเมลล์อีกที”

“ขอบใจมาก” มะเหมี่ยวว่า แล้วยกมือขึ้นตบไหล่ของเด็กหนุ่มที่สูงพอกันกับเขาเบาๆ สองสามที ก่อนจะถอยมาแล้วปิดประตูลง เมื่ออีริคเดินจากไปแล้ว

“อะไรเหรอ?” น้อยหน่าถามเมื่อต้องนั่งลงบนตักของคุณหมอที่ดึงให้เธอนั่งลง โซฟาก็ตั้งยาว กว้างขวางแท้ๆ (อิจฉาอะดิ)

“...” มะเหมี่ยวไม่ตอบ แต่เปิดดูในซองสีขาวนั้น

รูปถ่ายราว ๆ สิบใบปรากฎให้เห็นในสายตา น้อยหน่าอ้าปากค้าง... นี่มันรูปในวันที่เธอกับมะเหมี่ยวไปเดทกันนี่...

“อะไรเนี่ย?” เธออุทานออกมาอย่างประหลาดใจ หัวใจมันเต้นแรงตุ้บๆ จังหวะรัวเร็วมากกว่าปรกติ เขาเรียกดีใจหรือเปล่านะ อาการแบบนี้

“รูปถ่าย” ตอบอย่างนี้อย่าตอบเลยดีกว่า เธอแอบเหวี่ยงค้อนใส่เขาในใจ ก่อนจะสนใจรูปถ่ายในมือของมะเหมี่ยว

“ได้ไงเนี่ย?”

“ก็ได้แล้วไง ได้ตั้งหลายครั้ง เมื่อคืนก็ได้” น้อยหน่าขมวดคิ้วยุ่ง เริ่มชักไม่ค่อยแน่ใจว่าเธอกับอีตาคุณหมอคุยเรื่องเดียวกันหรือเปล่า

“คุยเรื่องเดียวกันหรือเปล่า”

“คิดว่าไงล่ะ” เออนะ...กวนประสาท การได้อยู่กับเขามาในช่วงเกือบปีสอนให้เธอรู้ว่าเขามาอารมณ์นี้ เงียบดีที่สุด

น้อยหน่าหันไปสนใจรูปถ่ายในมือต่อ ภาพที่เธอกับเขานั่งอยู่ที่ Park (ตอนถูกลวนลาม) เห็นแล้วก็แก้มแดงระเรื่อ ตอนที่เธอกับเขาเดินเล่น ตอนที่เธอพยายามถ่ายรูปคู่กับเขา ตอนที่เขายืนหันหลังให้กล้องบ้าง บรรยากาศในสวน น่าเสียดายที่มีอยู่ไม่กี่รูป

“อยากเห็นที่เหลือ”

“เดี๋ยวริคก็เอามาให้ดู” มะเหมี่ยวเรียกชื่อเล่นที่มักจะเรียกกันของอีริค เอนหลังมองใบหน้าด้านข้างของเธอที่ก้มมองรูปอยู่

มือเรียวสวยของเขายกขึ้นเกี่ยวผมพันกับนิ้ว ทั้งที่เขาก็บอกแล้วว่าผมหยักศกดูเหมาะกับเธออยู่แล้ว แต่ยังไปทำให้ตรง เอาเถอะก็ดูน่ารักไปอีกแบบ แต่เขาชอบเธอตอนผมยาวหยักศกมากกว่านี่นา

“กลับมาแล้วไปทำผมทรงเดิมนะ” เขาพูดเรียบๆ ซึ่งเธอก็เพียงแค่พยักหน้ารับเท่านั้น

“รีบกลับมานะ...มันอันตราย” เขาไม่ได้ตอบเธอ มีเพียงความรู้สึกแผ่วเบาที่ลูบไล้ศีรษะของเธอเมื่อตอนซบที่ไหล่ของเขาเท่านั้น

“ป้ามาลีจะมาอยู่ด้วย หรือไม่ก็ไปอยู่กับพ่อนะ”

“รอได้รูปก่อนแล้วจะไปอยู่กับพ่อ” เขาพยักหน้า กอดร่างของเธอไว้ในอ้อมกอด รัดแน่นขึ้น

“ง่วง”

“ไปนอนต่อสิ” น้อยหน่าว่าพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของมะเหมี่ยว สายตาของเขาเหม่อมองไปทางอื่น ก่อนจะหันกลับมามองเธอประกายตาวิบวับนั้นทำเอาเธอต้องรีบหลบ ไม่เคยชินสักทีสิน่ากับสายตาหวานๆ ของเขาเวลาสบตากัน

“...ด้วยกันสิ”

“หือ??” น้อยหน่าครางอย่างสงสัย

“...” แต่เขาไม่ตอบ ส่งผ่านคำตอบจากแววตามาให้เธอ...

“บ้า...” มะเหมี่ยวหัวเราะ ดันให้เธอลุกขึ้นยืนและตัวเองก็รีบยืนแนบชิดทันที

“ได้อีกละ” เธอตาโตกับคำพูดแฝงนัยของเขา อีตาคนนี้นี่...

“ฝันไปเถอะย่ะ” น้อยหน่าแว้ดทันที แต่ไม่ทันเสียแล้ว มะเหมี่ยวย่อตัวลงรวบขาทั้งสองข้างของเธอ ยกตัวของเธอขึ้นพาดไหล่ ปล่อยให้เธอร้องโวยวายจนสาแก่ใจนั่นแหละ ตัวเขามีแค่เสียงหัวเราะเท่านั้นก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอน ไม่สนใจจะปิดประตูห้อง ปล่อยให้เสียงหัวเราะและเสียงโวยวายของเธอดังแว่วออกมา ก่อนจะค่อยๆ เงียบหายไป และไม่นานก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงอย่างอื่น...

สรุปก็...ได้อีกละ


....


มะเหมี่ยวเดินวนทั่วบ้าน หลังจากที่เห็นว่ามันเย็นมากแล้วตอนที่ตรวจเช็คกระเป๋าเดินทาง และเอกสารต่างๆ ว่าพร้อมสำหรับเดินทาง แต่ก็ไม่เห็นวี่แววของน้อยหน่าที่บอกว่าจะออกมาเตรียมของว่าง

จนเขาออกมาเดินเรียกหาก็ไร้เสียงตอบรับ มาดูในห้องครัวก็มีของว่างวางอยู่บนโต๊ะทานข้าว... แต่ก็ไร้ร่างของเธอ... เขาค่อนข้างหงุดหงิดทีเดียวที่หาเธอไม่เจอในเมื่ออพาทเม้นต์ห้องนี้ก็มีอยู่ไม่กี่ห้อง และยังออกแนวโมโหหนัก เมื่อคิดว่าเธอออกไปไหนมาไหนโดยไม่บอกเขา

น้อยหน่าก็รู้อยู่เต็มอกว่ามะเหมี่ยวไม่ชอบที่จะไม่ได้รับรู้ความเป็นไปเป็นมาของเธอในแต่ละวัน ในแต่ละครั้งที่อยู่ห่างสายตา

“กลับมาเมื่อไหร่นะ” มะเหมี่ยวทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหงุดหงิด ใบหน้าของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ซึ่งนั่นก็แปลได้ลงตัวว่า เขาโมโหมากเท่านั้น

แต่จนแล้วจนรอด เมื่อสายตาของเขามองที่นาฬิกาข้อมือก็พบว่ามันเป็นเวลาที่ล่วงเลยหกโมงเย็นมาเกือบชั่วโมงแล้ว...เขานั่งไม่ติด ลุกหมุนตัวเข้าไปในห้องนอนหยิบมือถือที่วางไว้บนโต๊ะหัวเตียง ไม่ต้องคิดว่าจะโทรหาเธอเพราะมือถือของเธอมันวางอยู่เคียงข้างกับของเขานั่นแหละ ไม่กี่วินาทีที่ขายาวๆ ของเขาก้าวออกมาจากห้องนอน เพื่อไปที่ประตูหน้าหางตาของเขาก็จับได้กับสิ่งผิดสังเกตที่เกิดขึ้น

ใบหน้าราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัวหันไปทางขวามือของตัวเองช้าๆ ก่อนที่คิ้วสวยทั้งสองข้างจะเริ่มขมวดเข้ากัน แววตาฉายแวววูบวาบ บอกไม่ถูกว่าตัวเองรู้สึกยังไง เมื่อมองเห็นประตูห้องนอนเล็กแง้มไว้ ทั้งๆ ที่ห้องนี้ เขาปิดตายไว้ตั้งแต่แรก ไม่ต้องการใช้สอย แต่จะพูดให้ถูกแล้ว...เขาไม่ต้องการให้ใครเข้าไปในนั้นนอกจากเขาต่างหาก...

ในนั้นมีสิ่งที่เขาไม่อยากให้ใครได้เห็นนอกจากเขา...สิ่งของล้ำค่าต่อจิตใจ และความทรงจำในอดีต...ที่ไม่เคยลบเลือน...


.....


เธอก็แค่หิว แต่อยากจะดินเนอร์กับเขาท่ามกลางบรรยากาศโรแมนติกในห้องอาหารที่โทรไปจองไว้ เธอเลยคิดว่าจะออกมาทำของว่าง

แซนวิชด์ง่ายๆถูกจัดขึ้นโต๊ะ ผลไม้และขนมหวานจัดเรียงอย่างประณีต บรรจง เธอมองผลงานอย่างชื่นชมผลงานของตนเอง ก่อนจะเดินออกจากห้องครัว ตั้งใจว่าจะไปเรียกมะเหมี่ยวที่วุ่นวายอยู่กับเอกสารการเดินทาง

ระหว่างที่ขาเรียวสวยของเธอเดินผ่านโซฟารับแขก รูปถ่ายที่เธอกับเขาดูกันเมื่อตอนสายมันตกอยู่บนพรม เธอจึงก้มเก็บ และมีอีกใบที่วางอยู่ใกล้กับประตูห้องนอนเล็ก

ห้องนอนเล็กอย่างนั้นหรือ?...

จะว่าไปแล้วตั้งแต่เธอมาอยู่กับเขา ประตูบานนี้ไม่เคยเปิดต้อนรับใครเลย แต่เธอก็ไม่ได้สนใจจะถาม เพราะเขาไม่ต้องการให้เธอแยกห้องนอน เธอไม่เคยมองเห็นภายในห้องนี้เลย

มันเป็นเพราะความอยากรู้อยากเห็นของเธอเอง เธอเดินกลับไปในห้องครัว ค้นหากุญแจอีกชุดหนึ่งของอพาทเม้นต์นี้ในลิ้นชักเก็บของ ซึ่งมันก็มาอยู่ในมือของเธอในไม่กี่นาทีหลังจากนั้น

เธอเดินมาหยุดที่หน้าห้องนอนเล็กอีกครั้งหนึ่งก่อนจะไล่ดูกุญแจบ้านทั้งหมดที่อยู่ในพวง และลูกกุญแจดอกที่เธอไม่คุ้นตาก็ถูกเสียบเข้าไปในลูกบิด มันดังกริ๊กเบาๆ ตอนที่เธอบิดลูกกุญแจ และไม่ยากเลยสักนิดที่จะเปิดประตูและเดินเข้ามาในห้องนั้น แต่เรื่องที่ยากสำหรับเธอก็คือ...

ทำใจยอมรับกับสิ่งที่ได้เห็นได้อย่างไร?


.............

มะเหมี่ยวยืนนิ่งราวกับถูกสต๊าฟอยู่ที่หน้าประตูห้องเมื่อเขาเปิดประตูเข้ามาแล้วพบว่า หญิงที่เขาตามหามาตลอดเย็นนี้อยู่ในห้องที่เขาไม่อยากให้ใครเข้ามา โดยเฉพาะเธอ...

เธอ...ที่เขาไม่อยากสูญเสียไม่ว่ากรณีใดๆ

“หน่า...” มะเหมี่ยวคราง แต่มันแทบไม่มีเสียงออกมาจำริมฝีปากของเขา...

น้อยหน่านั่งนิ่งกับพื้นราวกับคนหมดแรง ในมือของเธอที่ทิ้งอยู่ข้างตัวนั้นมีรูปถ่ายของเธออยู่ เป็นรูปที่เธอกำลังยิ้มหวานให้เขา... ยิ้มที่สวยจนตรึงสายตาของมะเหมี่ยวเอาไว้

และสวยเหมือนกับภาพที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าของเธอ

แม้รูปหน้าจะแตกต่างกัน คนในรูปผืนผ้าใบขนาดใหญ่นั้นดูอ่อนเยาว์ ดวงหน้าของเด็กสาวในรูปภาพดูสวย สวยอย่างหาที่ติไม่ได้ ดวงตาของเธอหวานซึ้ง แพขนตายาวยิ่งทำให้ดวงตาของเด็กสาวดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจ ริมฝีปากอวบอิ่มนั้นคลี่ยิ้มหวาน ฟันเรียงตัวสวย... ไม่ต่างกันกับเวลาที่น้อยหน่ายิ้มเลย

น้อยหน่ารู้จักเจ้าของดวงหน้าสวยซึ้งนั้นดี แม้มันจะผ่านไปนานถึงสิบกว่าปีก็เถอะ... เธอจำได้ไม่เคยลืม ใบหน้าของผู้หญิงที่เขา... คนที่เธอรัก เทหัวใจรักจนไม่เหลือให้แก่ใคร แม้ตอนนี้เวลาจะผ่านล่วงเลยมาแล้วนับสิบปี เขาก็คงไม่ลืมเลือน...

จอย...

“เพราะอย่างนี้หรือเปล่า? เพราะอย่างนี้ใช่มั้ยที่นายอยากให้ฉันยิ้มตลอด และไม่อยากให้ฉันทำผมให้ตรง” เธอเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ดวงตาที่แดงก่ำของเธอไม่มีน้ำตาไหลออกมาแล้ว เพราะเวลาเกือบสามชั่วโมงที่เธอร้องไห้ ต่อมน้ำตาคงไม่สามารถผลิตน้ำตาออกมาหลั่งได้อีกแล้ว

มะเหมี่ยวส่ายหน้า แต่เธอไม่มีทางเห็นเพราะไม่ได้หันมาแม้หางตามาทางเขาเลย... มะเหมี่ยวก้าวขาช้าๆ เพื่อจะเดินเข้าไปหาเธอ... แต่ก็สะดุดกึกกับภาพถ่ายที่อยู่บนพื้น...

สีของมันซีดจาง ลางเลือน แต่คนในรูปนั้นไม่เคยลางเลือนไปจากใจของเขาเลย...ภาพมะเหมี่ยวที่แนบแก้มอยู่ชิดกัน จอยยิ้มกว้าง รอยยิ้มของเธอเขาจำได้ติดตา

เขายอมรับว่าแทบช็อค ครั้งแรกที่ได้เห็นรูปของน้อยหน่าในมือถือของน้องสาวตอนที่ชมพู่มาอยู่ที่เยอรมัน รอยยิ้มของน้อยหน่ามันทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว เหมือนเมื่อครั้งที่เขาได้มองรอยยิ้มของจอย จนแม้กระทั่งเขากลับมาเมืองไทย แม้เหตุผลจะเป็นเพราะเขานึกถึงเมืองไทย คิดถึงเพื่อน คิดถึงน้องสาว อยากกลับมาเยี่ยมเยียน แต่ในความเป็นจริงไม่มีใครรู้นอกจากเขา...ว่าเขากลับเมืองไทยไปเพื่ออะไร...

เขาอยากเห็นน้อยหน่า...อยากเจอกับเธอ...ผู้หญิงที่ยิ้มได้เหมือนกับที่หญิงสาวที่เขารักยิ้ม

เขาอยากให้หัวใจของเขาเต้นในจังหวะที่มีชีวิตอีกครั้ง เพียงเท่านั้นเอง เขาถึงกลับไปที่นั่น ที่ที่เขาไม่คิดอยากจะกลับ...

เขารู้ว่ามันผิด...เขารู้ดีกว่าใคร กับการที่ดึงน้อยหน่าให้มาอยู่ข้างๆ ตัว เพียงเพื่อให้ได้เห็นรอยยิ้มของเธอ เขาเห็นแก่ตัว ข้อนี้ไม่ต้องให้ใครบอก... แต่เขาทนไม่ได้ หากจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มนั้น

แต่มันเปลี่ยนไปแล้ว..ความรู้สึกนั้น มันเปลี่ยนไปแล้ว

“ทำไมทำกันแบบนี้...ทำไมนายทำกับฉันแบบนี้! ตัวตนของฉันมันไม่มีค่ากับนายเลยใช่มั้ย?” น้อยหน่าแผดเสียง น้ำตาที่คิดว่าไม่มีแล้วมันไหลหล่นมาทันทีที่คิดได้ว่าตัวเองคืออะไรสำหรับคนที่รักสุดหัวใจ...

“ไม่นะหน่า...ฟังฉันก่อน” มะเหมี่ยวผวาเข้าไปหาร่างที่สะอื้นตัวโยน เขาไม่เคยแพ้น้ำตา ไม่เคยใจอ่อนกับน้ำตาด้วย แต่คราวนี้ไม่ใช่ มันบีบรัดหัวใจเขาจนหายใจแทบไม่ออก

“ออกไป๊” อ้อมกอดของเขาไม่ได้แม้แต่สัมผัสปลายผมของเธอ ร่างก็เซล้มหงายไปด้านหลังเพราะแรงผลักของน้อยหน่า ตามด้วยภาพถ่ายจำนวนหนึ่งที่ปลิวมาโดนใบหน้า...เธอปารูปใส่หน้าเขา

น้อยหน่ามองเขาด้วยสายตาตัดพ้อน้อยใจและเสียใจ ความเจ็บปวดที่อกซ้ายถูกถ่ายทอดออกมาจากแววตาที่คลอด้วยหยดน้ำตานั้น นั่นยิ่งทำให้มะเหมี่ยวหายใจติดขัด

ใบหน้าที่สวยงามของเธอนี้เกิดขึ้นด้วยความเต็มใจของเธอเอง หลังจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ก่อนที่เธอจะเข้าเรียนมหา’ลัย เธอไม่เคยแยแสต่อคำวิจารณ์ว่าเธอสวยศัลยกรรม ในเมื่อมันออกมาดี และไม่ได้ไปปล้นเงินใครมา เธอก็ควรภูมิใจกับมัน... เธอกลับไปตกแต่งริมฝีปากอีกครั้งหลังจากเรียนไปได้หนึ่งเทอม และมันก็สวยจนเธอพึงพอใจ เวลาที่ยิ้ม ทุกคนต่างตกตะลึงในมนต์เสน่ห์...

แต่เธอลืมไปเสียสนิท...ว่าตอนที่ตัวเองยิ้มนั้น รอยยิ้มเหมือนใคร จนวินาทีนี้เธอรู้แล้ว...รู้ซึ้งทุกอย่างแล้ว

“ฟังฉันหน่า...” เธอส่ายหน้า เมื่อมะเหมี่ยวขยับเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง เธอก็ลุกพรวดขึ้นเบี่ยงหนีสัมผัสที่รุกไล่เข้ามา

“ฟังฉัน!” มะเหมี่ยวเกือบตะโกน และก็ได้รับคำตอบด้วยน้ำเสียงแผดดังของเธอว่า

“ไม่...” มะเหมี่ยวพุ่งเข้าไปหาร่างของน้อยหน่า แต่กลับถูกเธอผลักจนเซไปอีกด้าน สะดุดกับกล่องอะไรสักอย่างที่พื้นและล้มลง

“ที่ผ่านมา... ฉันรอมาเสมอ...รอว่านายจะหันมามองฉัน มองผู้หญิงคนนี้ที่รักนาย...กี่วัน กี่เดือน กี่ปี...ฉันก็รอ...ทั้งๆ ที่คิดว่าฉันก็มีดี มีคนรักมากมาย แม้จะคบกับใคร...ฉันมันก็มีเงาของนายตามติดหัวใจมาตลอด...ฉันไม่เคยลืมนายได้เลยสักครั้ง...เหมือนกับนาย...” เธอสะอื้น พยายามพูด “เหมือนกับนายที่ไม่เคยลืมเธอเลย”

“นายคงไม่รู้ใช่มั้ย...ว่าฉันดีใจขนาดไหนตอนที่ได้เจอนายอีกครั้ง ฉันใจเต้นขนาดไหนตอนที่ได้ยินเสียงนายพูดกับฉัน... ตอนที่นายกอด ตอนที่นายจูบ นายคงไม่รู้ใช่มั้ย? ว่าฉันน่ะมีความสุขมากเท่าไหร่...”

“หน่า...ให้ฉันได้พูด...” เธอไม่รับฟัง ดวงหน้างดงามของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา ท่อนแขนทั้งสองข้างกอดรัดร่างกายของตัวเอง แทบจะไม่มีแรงยืนประคองตัวเองจนต้องพึ่งพิงผนังห้อง

“มันไม่มีอะไรเลย...ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันเป็นได้แค่ตัวแทนของผู้หญิงคนนั้น...คนที่นายรัก...ทั้งๆ ที่ฉันรักนายมากมายขนาดนี้...”

“หน่า!” มะเหมี่ยวเรียกเธอด้วยเสียงอันดังเพื่อให้เธอได้สติรับฟังเขา

มะเหมี่ยวลุกขึ้นตั้งหลักสาวเท้าเข้าไปหาร่างที่สั่นเทาของเธอ แต่ก็ต้องหยุดชะงักกับที่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมามองสบตาของเขา

ดวงตาที่ว่างเปล่า ไร้ความรู้สึกที่มีน้ำตาเอ่อคลออยู่เต็มหน่วย เธอหลุดไปอีกโลกหนึ่งแล้ว เหมือนกับที่เขาเคยเป็น...

และคำพูดแผ่วเบาของเธอ...เพียงแค่ประโยคเดียว...มะเหมี่ยวก็หมดแรง ทรุดลงกับพื้นราวกับใบเมเปิ้ลที่ปลิวออกจากต้น ร่วงหล่นลงกับพื้นดิน

“ได้โปรด...ฆ่าฉันให้ตายที”


............

เอิ่ม...

ร้อนดีเนอะ...กร้ากกกก

ตอน22 แล้วน้า... นับดูใกล้จบละน้า...

โว้ว...

By : ซา'เคียว    Date : 29 Oct 2009 23:50       

ความเห็นที่ # 1 / 2552 ( 4110548 )

ดันไปตั้งผิดห้อง...

กรรมเวร

พี่คนไหนที่ลบกระทู้ได้ ซาน้อยแจ้งลบไปแล้ว ลบให้หน่อยนะคะ ซาน้อยตั้งผิดห้อง

By : ซา'เคียว>>>เหมียวฮ้องเต้ลิง    Date : 29 Oct 2009 23:51   

ความเห็นที่ # 2 / 2552 ( 4110580 )

ผ่าง .. !!

By : ก้อย    Date : 30 Oct 2009 00:07   

ความเห็นที่ # 3 / 2552 ( 4110592 )

55555555555555555555555 ไปตั้งที่ไหนมาละเนี่ย

By : ไอ้ตัวแสบ    Date : 30 Oct 2009 00:15   

ความเห็นที่ # 4 / 2552 ( 4110597 )

เมากระทู้คับพี่น้อง...

ซาน้อยแบบ...อะไรกะกูเนี่ย...

นางงามมากมาย ทำเอา ตั้งผิดบอร์ดกันไปเลยทีเดียว...

By : ซา'เคียว>>>เหมียวฮ้องเต้ลิง    Date : 30 Oct 2009 00:17   

ความเห็นที่ # 5 / 2552 ( 4110609 )

มาตามคำเรียกร้อง งุงิ หลังจากที่ห่างหายไปน้าน นาน

ไม่รู้ว่าจะลืมกันไปหรือยังหนอ

แอบไล่ๆดูกระทู้เก่าๆ เห็นมีคนมาถามหาป้าแอนด้วย แอบปลื้มมม จังเลย

เหตุที่หายไปก็ไม่มีอะไรมากมายนะจ๊ะ แค่ยุ่งๆทั้งเรื่องงาน เรื่องเรียน และเรื่องหัวใจ กระซิกๆ *0*

-----------------------------------------

ที่เม้นต์มาทั้งหมดไม่เกี่ยวกับกระทู้สักนิด เหตุเพราะ...ป้าแอนเลิกอ่านเรื่องนี้ไปตั้งแต่ตอนจบภาค 1 ง่ะ

เล่นเราใจสั่นไปหลายวัน เลยไม่อยากอ่านอีกกลัวหัวใจวายตายคาหน้าจอ -0-"

คิดถึงนะ อ้ายเจ้าเม้นต์ 1 กะ 3 ง่ะ ว่างๆจะไปเลี้ยงข้าว(เหนียวหมูปิ้ง)เน้อ เอิ๊กก

***ถ้าผิดบอร์ดอิกคราวนี้จะไม่ก็อปเม้นต์ละนะยะ ดีนะลองเข้ามาดูก่อนที่จะปิดเครื่อง แง้มมมม***

By : ป้าแอน...ง่วงมากมายอะค่ะ    Date : 30 Oct 2009 00:21   

ความเห็นที่ # 6 / 2552 ( 4110614 )

มาลงนิยายท่ามกลาง สนามรบ เง้อ!

แล้วนี่เนื้อหาจะมึนๆรึป่าว อิอิ

อยู่คนเดียวระวังความคิด

อยู่ท่ามกลางหมู่มิตรระวังวาจา

นะครับ พี่น้องชาวเลสเบี้ยนทั้งหลาย

นิยายท่านซา จะติดไฟรึไม่ ข้าพเจ้ามิอาจทราบได้

แต่เว็บบ้านทอมดี้ ไฟติด ร๊อนร้อง 55

By : บะฮ์    Date : 30 Oct 2009 00:25   

ความเห็นที่ # 7 / 2552 ( 4110637 )

เมนต์ๆ ดันเมนต์อันโน่นไปแล้นนนน

อิิอิ

By : nattygirl    Date : 30 Oct 2009 00:48   

ความเห็นที่ # 8 / 2552 ( 4110641 )

พัก รบ มาลงนิยาย อ่านกัน

ลบกระทู้เองได้ครับ กรอกพาสตัวเองก็ได้ ทำบ่อยเพราะลงผิดเช่นกัน

ทักทาย จขนย

By : NamnIng    Date : 30 Oct 2009 00:57   

ความเห็นที่ # 9 / 2552 ( 4110815 )

เหอะๆๆ แล้วไปโผล่บอดร์ดไหนมาวะ เมาได้ที่นิแกอ่ะ

จะจบแล้ว! แล้วกุจะอ่านอะไรต่อเนี่ยะ

สงสารหน่าวะ ว่าแต่เหมี่ยวยังคิดแบบนั้นจิงป่ะ

เอ่อ! มันจะเสทือนใจ เล่นเอาใจสั่นเหมือนภาคแรกมั้ยหน้อ

กุไม่เอาละนะ ความรุ้สึกแบบนั้น กุทนมะด้าย

รีบมาต่อด่วนๆๆ ไม่อยากให้ข้างนานๆๆ

By : yingkung    Date : 30 Oct 2009 04:24   

ความเห็นที่ # 10 / 2552 ( 4110816 )

วางเพลิง

By : TepiN    Date : 30 Oct 2009 04:29   

ความเห็นที่ # 11 / 2552 ( 4110817 )

T^T

แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เศร้าอีกและอ่ะ

ทำไมพี่ไอย์จายร้ายกะหน่าขนาดนี้

โฮ้ๆๆๆๆๆๆ

By : คุงดี้บ้าบอ    Date : 30 Oct 2009 04:34   

ความเห็นที่ # 12 / 2552 ( 4110953 )

55555


มึนน้อยๆๆๆ ................


ว่าแล้วนิยายซาเนี้ยไม่เคยคาดเดาได้เลย....................บีบครั้นครับ

บีบครั้น..............เฮ้อ and เฮ้อ......

By : เฮลบลูบอย    Date : 30 Oct 2009 10:21   

ความเห็นที่ # 13 / 2552 ( 4111406 )

ย้ากกกกกก

กระโดดถีบเหมี่ยวเต็มๆ

ชิชิ

บีบมากเลยตอนนี้

มาต่อเร็วๆนะครับ

By : ธาร    Date : 30 Oct 2009 14:39   

ความเห็นที่ # 14 / 2552 ( 4111469 )

เศร้าจัง อินอีกแล้วอะ

ปล. สวัดดดีป้าแอนด้วยค่ะ จำกันได้ป่าวไม่รู้

By : wanle    Date : 30 Oct 2009 15:02   

ความเห็นที่ # 15 / 2552 ( 4111521 )

^
^
^
จำได้จ้า สวัสดีด้วยเช่นกันนะจ๊ะ

Wanle น่ารักเช่นนี้ใครจะลืมได้ลง

งุงิ

By : ป้าแอน    Date : 30 Oct 2009 15:22   

ความเห็นที่ # 16 / 2552 ( 4111574 )

วันนี้มีเรื่องมาเล่าให้ฟังกัน

เมื่อเช้าขณะที่ขับมอเตอร์ไซต์ไปส่งของให้น้อง

ด้วยความที่เบลอๆ เลยไม่ทันดูถนนให้ดี

ปรากฎว่า โดดครับท่าน โดดหลุมขนมครกเข้าอย่างจัง

ของที่จะส่งให้น้องที่ใส่ไว้ในตะกร้าหน้ารถ ลอดละลิ่ว ตีลังกา ขึ้นไปบนฟากฟ้า

ป้าแอนใจหายวาบบบบบบ พลางคิดว่าของที่อุตส่าห์ตั้งใจจะส่งให้น้องคงเละแน่ๆแล้วงานนี้

ทันใดนั้นราวกับปาฏิหาริย์ ( หรือเพราะความเฮี้ยนของน้องคนนั้นก็ไม่ทราบ ) >>>

ของที่มันลอยละลิ่วขึ้นไปบนฟ้า แทนที่ลอยไปตกข้างหน้าหรือข้างๆรถ ดันลอยมาตกลงบนตักป้าแอนพอดีเป๊ะ

เท้ารีบยันพื้น มือปล่อยแฮน แล้วตะครุบของไว้ทัน รอดไปตรู -0-"

ดีที่วันนี้ไม่ซิ่ง เหอๆๆ ถ้าเป็นปรกติ(ไม่เบลอ)ล่ะก็จะขับไวกว่านี้มาก คงได้เจ็บตัวแน่ๆ

พอกลับบ้านมาเล่าให้แม่ฟัง แม่บอกว่า ดีนะที่รอดมาได้ ปรกติหลุมนั้น ใครลองได้โดด มีล้มทุกราย รอดมาได้ยังไง

(-*- ตกลงแม่ดีใจหรือเสียดายที่ลูกรอดมาได้หว่า ไม่ค่อยแน่ใจแฮะตรู)

*ปล. น้องคนที่ป้าแอนส่งของให้ ก็อ้ายเจ้าของกระทู้นี่แหละค่ะ มันเฮี้ยนจริงๆ ว่ามั้ยคะ*

By : ป้าแอน    Date : 30 Oct 2009 15:36   

ความเห็นที่ # 17 / 2552 ( 4112113 )

อืม

กระทู้บนถ้าจะเฮี้ยนจริงแฮะ 5555






น้ำตาเล็ดเลยครับ

...เศร้าอ่า....

By : NINNIN    Date : 30 Oct 2009 18:44   

ความเห็นที่ # 18 / 2552 ( 4112135 )

เก๊ามะได้เฮี้ยนนะ...

เก๊าใสซื่อต่างหาก!!!


แง่ม ๆ ๆ


มีใครร้องไห้เป่าตอนนี้...

ถ้ามีเอาโล่นักเขียนดีเด่นมาแจกซาน้อยที กร้ากกกกกก


ถ้ามะมีใครร้องรุย ตอนหน้าจะเอาให้หนักก่านี้...

ฮึ่ม ๆ

By : ซา'เคียว>>>เหมียวฮ้องเต้ลิง    Date : 30 Oct 2009 18:52   

ความเห็นที่ # 19 / 2552 ( 4112939 )

ซา'น้อยยยยยยยยยยย


ใจร้ายยยยยยยยย มากมายอ่ะ


ทำ เค้าร้องไห้ ฮือๆๆๆๆ ๆ ๆ ๆ TT_TT

By : มู๋อ้วน    Date : 30 Oct 2009 21:48   

ความเห็นที่ # 20 / 2552 ( 4112968 )

จะส่งไรให้ซาอ่ะป้า ระเบิดเหรอ ฮิๆๆๆๆๆ

By : ไอ้ตัวแสบ    Date : 30 Oct 2009 21:52   

ความเห็นที่ # 21 / 2552 ( 4112978 )

โอยยยยย ปวดตับได้อีกๆๆๆๆ

สงสารคนสวยที่ซู๊ดดดดด (ถึงรู้ว่าเหมี่ยวไม่ผิดแต่ก็เข้าข้างน้อยหน่า 555)

ประเด็นร้อนๆ ... มีแต่กำลังใจให้ซาน้อยน๊าาาา

By : quartz    Date : 30 Oct 2009 21:53   

ความเห็นที่ # 22 / 2552 ( 4113245 )

โอ้ เจ้าตัวแสบแสนรู้

รู้ได้ไงหว่า ว่าข้าพเจ้าแอบส่งระเบิดไปในกล่องด้วย

กำลังกลุ้มๆอยู่เชียวว่า มันจะต่อวงจรถูกอะเปล่าหว่า แบบว่ากลัวมันไม่ระเบิด อะนะ >0<

ของมี 2 อย่าง

อย่างแรกใช้ได้เลย

แต่อย่างที่ 2 ที่อยู่ในกล่องของขวัญ ต้องเอามาประกอบกันก่อนง่ะถึงจะใช้ได้

จะประกอบได้ไหมหนอ

ถ้าระเบิดด้านนะ เสียดายแย่เลยตรู อุตส่าห์หามาตั้งนาน เฮ้ออออ

อย่างเร็วพรุ่งนี้ถึง อย่างช้าคงวันจันทร์

หวังว่าคงจะถูกใจนะ จริงๆ มันมี 3 ชิ้น แต่ ชิ้นที่ 3 ใส่กล่องไม่ได้ กล่องมันเต็มมมมมม

By : ป้าแอน    Date : 30 Oct 2009 22:47   

ความเห็นที่ # 23 / 2552 ( 4113262 )

โอ้ววว...

ขอบคุณล่วงหน้าค่ะป้า...


ซาน้อยกะซวยค๊อดวันนี้ เป๋าตังค์หาย นรกลงเลย...

งี๊ดดดด

ฮ่วย...ดองนิยายเเก้เซ้งดีเป่า...

อิอิ

By : ซาน้อย>>>มาป่วนๆ    Date : 30 Oct 2009 22:51   

ความเห็นที่ # 24 / 2552 ( 4113481 )

พี่ยังไม่ได้บอกแกใช่ไหม ว่าพี่มีโดเมน กะโฮสละ

ตอนนี้กำลังพยายามทำเว็ปเองอยู่ หมดค่าหนังสือไปเกือบๆ พันละ

ความพยายามอยู่ที่ไหนความล้มเหลวอยู่ที่นั่นจริงๆ เพราะเมื่อตอนเย็นเพิ่งจะโทรไปที่โฮส ขอให้เขากุ้ข้อมูลเก่าให้ทั้งหมดเลย ให้เริ่มนับ 1 ใหม่

แค่เริ่มต้นก็จะล่วงละตรู

***พนักงานที่รับสายเสียงน่ารักซะไม่มี งุงิ ไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้จะทำเว็ปล่มใหม่ จะได้โทรไปให้เขากุ้คืนอิก เอิ๊กๆๆๆ หนุกหนาน มากมาย อะค่ะ***

By : ป้าแอน    Date : 30 Oct 2009 23:53   

ความเห็นที่ # 25 / 2552 ( 4113486 )

อ้อ ลืมไป เรื่องเป๋าตังค์หาย แก้ปัญหาง่ายๆตอนนี้ คือโทรตามใครก็ได้ไปเลี้ยงข้าวแกก่อน

พอหาเจอ หรือไม่ก็ พอหาทางแก้ได้ ค่อยเลี้ยงข้าวเขาคืน

ถ้าพอหาเศษเหรียญได้ ก็นั่งรถไฟมานี่ก็ได้ รถไฟฟรีนะ สนอะเปล่า

มีข้าวให้กิน 3 มื้อนะเว้ย

*0*

By : ป้าแอน...ง่วงมากมายอะค่ะ    Date : 30 Oct 2009 23:56   

ความเห็นที่ # 26 / 2552 ( 4113545 )

มะทันละป้า...

ซาน้อยไปโป้นนนน ๆ ๆ มาละ...

พรุ่งนี้เหยื่อมาให้เชือดอีกหนึ่งน่อ...อิอิ


กร้ากกกก....555 หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง...เพราะไม่รู้จะทำอะไรให้ดีกว่านี้แล้ว...

ป๊าดดดด

ชีวิตกรู....

By : ซา'เคียว>>>เหมียวหัวหน้าโจร    Date : 31 Oct 2009 00:20   

ความเห็นที่ # 27 / 2552 ( 4113585 )

ปวดใจจนเมนท์ไม่ออก

By : AprilHomme    Date : 31 Oct 2009 01:27   

ความเห็นที่ # 28 / 2552 ( 4113919 )

เม้น 27 หายไปหนายตั้งนาน

ผ๋มคนนึงละที่คิดถึง(นิยาย)คุณ อิอิ ดูแลสุขภาพจิตด้วยนะคร้า

ช่วงนี้มีแต่คนเครียด เฮ้อ

By : บะฮ์    Date : 31 Oct 2009 11:43   

ความเห็นที่ # 29 / 2552 ( 4113978 )

เศร้าอีกและ จะเศร้าไปถึงไหนเนี่ย

By : saolin    Date : 31 Oct 2009 12:25   

ความเห็นที่ # 30 / 2552 ( 4115239 )

ชอบนิยายของพี่ซามากเลยอ่ะ
พี่ซาแต่งเก่งจัง
โดยเฉพาะเรื่องนี้ ชอบมากค่ะ

By : B-R    Date : 31 Oct 2009 20:25   

ความเห็นที่ # 31 / 2552 ( 4115282 )

จขกท....... ถามอะไรอย่างสิ....

ว่าหลังจากลงตอนนี้แล้ว

ตอนหน้า...

มัน

จะ

ค้าง.....

อีกนานเท่าไหร่

By : โต๋    Date : 31 Oct 2009 20:41   

ความเห็นที่ # 32 / 2552 ( 4115428 )

โป้นนนนไปละใช่มะซาน้อย

ไหนๆก็ฝากโป้นใจไปด้วยน่อ

อ๊ากๆๆๆ อ้วกกกกกกกก

By : ไอ้ตัวแสบ    Date : 31 Oct 2009 21:29   

ความเห็นที่ # 33 / 2552 ( 4124498 )

แง๊ๆ


เศร้าได้อีก...T-T


สงสารหน่าอ่ะ


ทำไมมะเหมี่ยวทำแบบนั้น


จะลงเอยยังไงเนี่ย ย


รอๆนะคะพี่ซาจัง


ปล.หาหนังสือของพี่ซาจังได้แล้วหล่ะ
รู้สึกว่าจะเอามานอนกอดซะหลายวัน
555+

By : MiwZ    Date : 5 Nov 2009 08:48   

ความเห็นที่ # 34 / 2552 ( 4127225 )

ซา....น้อยใสซื่อ
รุสึกว่าช่วงนี้จะแว๊บมาในบอร์ดบ่อยเนอะ
อุอุ
คิดถึงนะครับ

By : นายจ.จาน    Date : 6 Nov 2009 16:17   

ความเห็นที่ # 35 / 2552 ( 4132613 )

หึหึ
อารายเนี่ยท่าน ปวดจายยยย
น้อยหน่าของช้าน

By : ^^    Date : 8 Nov 2009 19:29