|
--คู่รักต่างภพ 2--
แสงตะวันสาดส่องเข้ามากระทบหน้าผมจนตื่น...
"นายจะไปไหนแต่เช้าอ่ะ??" ผมถามวิซึ่งแต่งตัวซะหล่อเชียว
"อ้อ...ออกไปหาไรทำหน่อย อีกอาทิตย์นึงก้อเปิดเทอมแล้ว ต้องเอาให้คุ้ม"
"ตั้งแต่ 7 โมงเนี่ยนะ"
"โธ่!!ทุกวินาทีมีค่า ไปอาบน้ำดื่แล้วจะพาไปรุจักกับเพื่อนข้างห้อง"
ผมได้แต่พยักหน้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำ
--ตอนนี้ผมกับวิอยู่ร้านอาหารประจำหอนี้แล้ว--
"นี่..พวกเรา!!รุจักกับรูมเมตชั้นหน่อยดิ...ชื่อกัณ"
"หวัดดี" เสียงของคนบนโต๊ะหันมาทักทาย <<แหม่..ไอ้นี่มันคบเพื่อนแต่ทอมจริงๆ>>
"นี่ไอโชเล่ ไอป๊อก แล้วก้อรุ้งแฟนป๊อก" วิพูดพลางดึงแขนผมนั่งลงร่วมโต๊ะกินข้าวเดียวกัน แล้วเราก็คุยกันออกรสชาติมาก
"ฉันยังไม่เคยไปกรุงเทพฯเลย มันสวย ดี อย่างที่เขามากันป่าววะ???" โชเล่ถามขึ้น
"มีแสงสีดี.. มีไรดีไม่ดีปนๆกันไป"
"ที่นี่ก้อมีแสงสีนะ แล้วฉันจะพาไป"ไอ้วิพูดพร้อมกับหัวเราะออกมา แต่ความครื้นเครงบนโต๊ะต้องหยุดชะงักลง เพราะไอ้ 3 ใน 5 ของนักเลงเมื่อวานนี้มันเดินมาทางนี้
"เฮ้ย!!พวกเราได้กลิ่นไรเน่าๆเปล่าวะ??"แล้วพวกมัน 3 คนก็ขำกัน
ไอ้วิลุกพรวดทันทีเตรียมเดินไปต่อยหน้าไอ้เวรนั่น แต่พวกเราคว้าตัวทัน
"อ้าว..ไอ้เด็กใหม่นี่หว่า 55+ ไอ้หน้าจืด กุว่าเมิงกลับไปดูดนมแม่ก่อนไป๊"
พลั่วว!!ผมต่อยหน้าไอ้นั่นเต็มๆ จนเพื่อนมันรีบช่วยกันพยุงตัวขึ้น
"ฝากไว้ก่อนเถอะพวกเมิง"แล้วมัน 3 คนก็รีบขึ้นหอไป
"ไอ้นี่ชื่อตั๋น พวกมันคิดว่าใหญ่..โธ่..ลูกพี่มันชื่อโบนัส เอ็งเลี่ยงได้ก็เลี่ยงนะ"วิบอกผม
"แน่อยู่แล้วล่ะ ขึ้นหอดีกว่าว่ะ"
"แล้วไม่ไปเที่ยวด้วยกันหรอวะ??"โชถามขึ้น
"ไม่อ่ะ เซงละ..ขอบใจ"
ตอนนี้ผมนอนอยู่บนเตียงพร้มกับสายตาก็คอยสอดส่องด้วยความระแวงเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อวาน
<<เทอจะมาอีกมั้ยนะ...ห่างๆกันไว้คงจะดี>>
พรึ่บ!!"เห้ย!!นี่กลางวันแสกๆ เทอยังจะมาอีกหรอ" ขาผมอยากจะวิ่งแต่มันดันก้าวไม่ออก
"ก็..นายคิดถึงชั้น..ชั้นก้มาไง"
"อู้ย..ใครจะไปคิดถึงผีอย่างเทอ กลับไปอยู่ในที่ที่ของเทอเถอะนะ" ตอนนี้ผมนั่งกอด
เข่าตัวสั่นเทาด้วยความกลัว
"นายไม่ต้องกลัยฉันหรอก ฉันมาดี ฉันแค่ต้องการความช่วยเหลือจากนายเท่านั้น"
ตอนนี้เทอมานั่นบนเตียงไอ้วิแล้ว..ว..ว
"ทำไมต้องเป็นฉันด้วย คนอื่นมีเยอะแยะ ก็ไปให้คนอื่นช่วยดิ่"
"ไม่ได้!!" เทอตะโกนออกมาจนตัวผมสะดุ้งโหยงเลย "เพราะฉันกับนายดวงเราผูกกัน"
"เทอจะบ้าหรอ!!!..คนกะผีเนี่ยนะ"
"ฉันไม่ใช่ผี ฉันคือภูต" "OK!!OK!! ภูตกะผีมันก็เหมือนกันนั่นแหละ แต่ฉันไม่ช่วยเทอเด็ดขาด"
ตอนนี้ขาของผมมันรักดีแล้ว SO!! ผมรีบวิ่งกระโดจากเตียงเพื่อหนีออกจากห้อง
มือผมกำลังจะถึงลูกบิดแล้ว..แกร๊ก++แกร๊ก..OMG!!ประตูถูกล็อคต่อหน้าผมเลย -- ผมถูกกักขัง T___T
"เทอจะเอายังไงกับฉัน" ผมหันไปเจรจากับเทอทั้งน้ำตา
"ก็ช่วยฉันไง นายน่าจะรุนะยังไงนายก็หนีฉันไม่พ้นหรอก หรือถ้านายไม่ช่วยฉันล่ะก็
ฉันอาจจะมาหานายแบบ หน้าเละๆ หรือห้อยหัวจากเพดาน..หรือ.."
"พอเลยพอ OK!! ตกลง ยังไงฉันก็หนีเทอไม่ได้อยู่แล้วนิ่" ผมพูดออกไปด้วย
ความกลัวผีสุดๆ
"ขอบใจนายมากนะ นายมีน้ำใจที่สุด..นายกัณ"
"อย่า..อย่า..อย่า..ฉันยังไม่ชินกับเทออย่าเพิ่งเดินเข้ามา ฉันขอเวลาปรับตัวหน่อย..
แต่เด๋วๆ เทอรุจักชื่อฉัน"
"ช่าย!!ฉันรู้ทุกอย่างที่เป็นนาย"
"แล้ว..ว..เทอชื่อไรอ่า??" ผมกัดฟันถามออกไป
"ใบพัดจ่ะ" <<นี่ฉันจะมีเพื่อนเพิ่มเป็นผีหรอเนี่ย!! แต่เวลาเทอยิ้มก็น่ารักดิ่นะ>>
.....................................................................................
วันเปิดเทอมวันแรกก็มาถึง ผมกับเพื่อนๆ ก็ถูกรับน้องไปตามธรรมเนียม ทั้งรับน้องของมหาลัย' และก็ของคณะอีก ทำให้พวกผมเหนื่อยไปตามๆกัน จนตอนนี้พวกเรามานั่งที่โต๊ะม้าหินหน้าตึกคณะแล้ว ^+^
"เห้ย!!พวกเราดูนี่ดิ่" ไอ้ป๊อกวิ่งมาพร้อมชูกระดาษที่อยู่ในมือ --ตอนมันวิ่งนี่ช่างเหมือน
หมูกลิ้งมากเลย แหะๆ มันหนัก 70 กว่าๆเอง --
"อะไรของเมิงวะ วิ่งมาซะกุตกใจหมด" ไอ้วิกำลังโมโหพี่ผู้หญิงคนนึงซึ่งดันมากวนโทสะมันเข้าเลยพูดตะคอกใส่ป๊อกซึ่งนั่งบนเก้าอี้เรียบร้อย
"นี่..เมิงดู น้ำใครวะ กินหน่อยนะ" มันพูดพลางดูดน้ำเสียงดังจ๊วบ
"ไร??งาน Thank พี่ รับสมัครนักดนตรีปี 1. ของแต่ละคณะ" ไอ้วิอ่านขึ้น
"ช่าย..พวกเราจะเป็นตัวแทนคณะไง คงไม่มีใครแย่งเราหรอก ก็ดูดิ่ ปี1 คณะเรามีอยู่ 20 คน แล้วแม่งก้อ Nerd ทั้งน้าน"ป๊อกพูดขึ้น
--ผมลืมบอกไปว่าเรา 4 คน อยู่คณะมนุษยศาสตร์ เอก FR.
โดยที่หน้าไม่ให้กันซักนิด--
"เอ่อ..จริงว่ะ"ผม วิ โช พูดพร้อมกัน
"และที่สำคัญนะเว่ย เรายังได้โชว์หญิงอีก"
"เห้ย..อันนี้ข้าตกลงว่ะ ข้าชอบ 555+" โชแทรกขึ้นมา
"ข้าตีกลองได้ ไอ้วิก้อดีดกีตาร์เป็น ส่วนเมิงไอ้โชเป็นทุกอย่าง สนมะ??
ถ้างั้นเรารีบไปขอให้อาจารย์ประจำภาคเซ็นอนุมัติให้เราเหอะ"
ทุกคนกำลังจะลุกแต่ไอ้วิหันมาทางผมพร้อมพูดว่า "เมิงเล่นไรเป็นวะ"
คำถามนี้ผมถึงกับเหงื่อตกและตอบออกไปด้วยความมั่นใจ "ไม่เป็นซักอย่าง"
"โห่.." มัน 3 คน โห่ผม ..... "เฮ้ย..แต่ฉันร้องเพลงได้นะ...พอร้องได้น่ะ"
"เอ่อ..เราขาดนักร้องนี่หว่า เหลือเวลาซ้อมอีก 4 วัน งั้น..พวกเราไปกันเถอะ
ไอ้ป๊อกน้ำที่เมิงกินเมื่อกี้กุไม่รุของใครว่ะ"วิพูดจบทำให้พวกเราหัวเราะกันไม่หยุดถึงแม้จะเดินเข้าตึกคณะแล้วก็ตามเหลือเพียงแต่ป๊อกยืนอึ้งอยู่ 0-0
"ไอ้พวกเลว..ไอ้บ้า!! รอข้าด้วยเว่ย" มันตั้งสติได้ก็รีบวิ่งตามพวกเรามา...
................................................................................
ฝากเม้นให้เพื่อนเราผู้เป็นผู้แต่งด้วยนะ....ใครเข้ามาแล้วไม่เม้น **ขอให้อกหัก รักคุด แฟนทิ้ง กิ๊กเมิน**ถ้าเม้นก็คิดไรขอให้สมหวังนะจ๊ะ** สาธุ!!!
By : buffy Date : 3 May 2008 18:34  
|
