Cute Variety Online

 
Happy 1800 DVD
น่ารักดอทคอม | หาเพื่อน Msn List | คลับคนน่ารัก | แชท ห้องคุย | กระดานสนทนา | อีการ์ด Ecard | ทอมดี้ น่ารัก | สมัครสมาชิกใหม่
 
พื้นที่โฆษณา

@ ปรับแต่งมือถือ !!! : Truetone Karaoke Poly Karaoke Truetone PolyRingtone Mobile Wallpaper Mobile Theme Mobile Animation Vdo Clip Sound Clip Mobile Game My Wallpaper
@ Harddisk Notebook ราคาถูก ต้องที่ Kampcom.com เท่านั้น !! : Harddisk Notebook External Case IBM + Harddisk 60 GB , 80 GB ,100 GB ,120 GB ราคาถูก จัดส่งทั่วไทย !!
@ ติดต่อลงโฆษณา Text Link ราคาประหยัด Click
 
 
Member
Profile ของ ^ wanjai ^
^ wanjai ^
 
Level : 0
 
ส่งจดหมายถึง wanjai IP-address : 125.27.199.51

ขิงก็รา...ข่าก็แรง # 4 ตอนจบ ^ V ^

ตอนที่แล้ว...

พงษกรขอให้เขาช่วยดูแลน้องสาวพากลับไปที่เหมือง คิดว่าคงเรียบร้อยแล้ว เมื่อเธอไปถึงตอนนี้ก็จับคนร้ายได้คนหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังเหลืออีกหนึ่งคนซึ่งไว้ใจไม่ได้พอๆกัน...

----------------------------------------------------------------------

หากแต่สาวหล่อผู้นี้ไม่ได้อธิบายให้เธอเข้าใจถึงสถานการณ์แต่อย่างใด กลับทำเฉยเสียอย่างนั้น ปล่อยให้เธอคิดอะไรไปเรื่อง เขาขี้เกียจอธิบาย ไม่อยากตอบคำถามมากมาย รวมไปถึงว่า อาจโยงใยว่าเขาเป็นใครด้วย เขายังไม่อยากให้เธอรู้ตอนนี้

"เราคงร่วมกันสร้างเวรกรรมกันอย่างคุณว่า" เขาว่าหน้าตาย

"เมื่อไหร่จะหมดเวรเสียทีก็ไม่รู้" พศิกากำมือแน่นอย่างโมโห

"คงหมดเร็วๆนี้ อย่างช้าเราคงไปถึงเหมืองตอนเย็นวันพรุ่งนี้"

"ดี...ชั้นจะได้หมดเวรหมดกรรมเสียที" เธอพูดแบบรังเกียจ

"อาจไม่ใช่คุณคนเดียวก็ได้" เขาพูดย้อนกลับมา

"แกหมายความว่ายังไง" เธอทำตาดุวับ

"แกคิดว่าชั้นทำเวรทำกรรมกับแกมากนักเหรอ" (นางเอกเราแอบน้อยใจ แต่ยังคงฟอร์มอยู่)

"ไม่รู้สิ.." เขายักไหล่ ทำเสียงไม่ใส่ใจ

"หึ..คนที่ควรรังเกียจแก ควรเป็นชั้นมากกว่าย่ะ.."

"ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่" เขาทำหน้าไม่เดือดร้อนใส่พศิกากลับมา

"อย่ามามองชั้นเป็นตัวน่ารำคาญจำไว้ เพราะชั้นไม่ได้ใช้ให้แกมาวุ่นวายกับชีวิตของชั้น" พศิกาพูดแบบเดือดดาล

"ผมบอกแล้วว่าผมทำไปตามหน้าที่" เขาตอบเสียงเรียบขรึม..หน้าตาดูอ่านไม่ออกเลย

"หึ! ทำเพื่อเงินก็พูดมาเถอะ ไม่ต้องพูดให้สวยหรู..แกมันก็ไพร่ดีๆนี่เอง" เธอวาเขาด้วยความเผ็ดร้อน และรู้สึกเหมือนกับเจ็บจี๊ดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

"ผมก็ไม่ได้ว่าไม่ใช่สักหน่อย"

"รู้ตัวก็ดีแล้ว" เธอเม้มปากด้วยความรู้สึกหลากหลายที่รุมเร้าเข้ามา

"ผมว่าคุณเตรียมตัวเถอะ ใกล้ถึงแล้ว ถ้าคุณอยากอาบน้ำก็เชิญ ที่นั่นมีห้องน้ำสะอาดอาบน้ำได้ ผมสั่งให้เขาเตรียมรอรับคุณอยู่แล้ว"

"แกมีอำนาจขนาดนั้นเชียวเร๊อะ" เธอทำเสียงดูถูก

"เปล่าหรอก..พี่ชายคุณหน่ะ ไม่ใช่ผมหรอก ผมจะไปมีอำนาจอะไรในเมื่อผมเป็นแค่ลูกน้องเขา"

"นั่นสิ! เชอะ..มาทำคุยโอ่"

"พี่ชายชั้นเขาสั่งว่ายังไงบ้าง ชั้นอยากคุยกับเขา ที่ร้านคงมีโทรศัพท์นะ"

"ผมโทรฯไปแล้ว เขาไม่อยู่"

"แกโทรฯไปตอนไหน" เธอมองเขาแบบจับผิด

"ก็แวะโทรฯตอนคุณหลับ"

"พี่ชายชั้นยังไม่กลับจากอุโมงค์อีกเหรอ? มันอะไรขึ้นหนักหนา อุโมงค์เป็นอะไร แกไม่รู้บ้างเลยหรือไง?"

"มีเรื่องยุ่ง" เขาตอบสั้นๆ แค่นั้นเอง

"ยุ่งแบบไหนละ?" เธอชักเดือดที่เขาไม่ค่อยจะอยากบอกเลย

"พี่คุณคงอยากบอกคุณเองมากกว่า"

"แต่ชั้นอยากรู้นี่.."

"ผมไม่มีหน้าที่ต้องบอกคุณ.."

"แต่ชั้นถาม"

"ผมไม่ทำอะไรเกินหน้าที่"

"หึ! " พศิกาเชิดคางอย่างโมโห

"ทำโยกโย้ นึกว่าตัวเองวิเศษมาจากไหน ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก ชั้นก็ต้องรู้เองวันยังค่ำ"

"ข้อนั้นผมรู้ดี เอาล่ะ..กรุณาอย่าถามผมอีก ผมไม่ชอบผู้หญิงเซ้าซี้ มันน่าเบื่อ"

"นี่...แกกล้าพูดแบบนี้กับชั้นเหรอ? แกอวดดีมาจากไหนกัน แกกล้าดียังไงมาว่าชั้นน่าเบื่อ" เธอพลุ่งพล่านร้อนเป็นไฟ หน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุกมองเขาแล้วให้เจ็บใจที่ทำอะไรเขาไม่ได้ เธอกัดริมฝีปากจนเจ็บ พยายามข่มความโกรธเอาไว้แบบสุดความสามารถ

"ชิ...แกก็ผูหญิงเหมือนกัน..." ประโยคนี้พศิกาแอบบ่นอุบเบาๆ....แต่เขาก็ยังหูดี ชำเลืองสายตามองเธอด้วยความรู้สึกหลากหลาย...


พศิกาขัดใจมากที่ถูกคอยตามติดอยู่ตลอดราวกับจะคุมเข้มกัน แต่ก็ค่อยสบายเนื้อตัวขึ้นเมื่อได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า อาหารร้านนี้อร่อยจริงๆ เธอทานจนอิ่มแปร้ ขณะที่วีรินทร์เองกลับไปยืนคุยกับสาวสวย ซึ่งท่าทางจะเป็นเจ้าของร้านโดยให้ทัศน์คอยเฝ้าเธอแทน พศิกาเรียกนายทัศน์ให้ทานอาหารด้วยกัน นายทัศน์ก็ไม่ยอม ออกนึกหมั่นไส้หมอนั่นที่ทำตัวสนิทสนมกับเจ้าของร้านสาว ทำราวกับเป็นคนระดับเดียวกันทีเดียว แถมพอคุยเสร็จยังมานั่งทานอาหารกลับเธอหน้าตาเฉยทั้งๆที่ไม่ได้เรียกสักคำ

พศิกาหน้าบึ้งตึงมองเขาอย่างกล่าวหา..คิดในใจว่าหมอนี่ไม่มีมารยาทซะเลย ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงด้วยเทียบมานั่งตีเสมอเธอแบบนี้

"นี่..แก.." เธอเรียกเขาอย่างเต็มไปด้วยความโมโห

"ครับ" เขาเงยหน้าจากจานอาหาร เลิกคิ้วขึ้นมองเธอทำหน้างงๆ

"ใครเชิญแกไม่ทราบ" เธอพูดใส่หน้าเขาแบบไม่คิดจะรักษามารยาทอีกแล้ว

"ผมก็เชิญตัวเอง"

"ดีนี่นะ..ชั้นเป็นใครแล้วแกเป็นใครกัน"

"ผมเป็นคน คุณก็เป็นคนเหมือนกันนี่คุณ..ผมหิว"

"อ๋อ..ทีเมื่อกี้ยังไม่เห็นหิว" เธอพูดกระแหนะกระแหน๋

อีกฝ่ายทำหน้าเหมือนจะยิ้ม แต่ก็ไม่ยิ้ม

"อ๋อ..มีเรื่องคุยกันนิดหน่อย" เขาตอบหน้าตาย ทำไม่รู้ไม่ชี้

"สนใจเขาสิ.. คงได้แอ้มหรอก.." เธอมองเขาแบบขวางๆ

"ใคร...คุณหญิงนะหรือ" เขาเลิกคิ้วมองมาเป็นเชิงถามกลับ

"ก็จะใครเสียอีก" เธอพูดด้วยความหงุดหงิดขัดใจอย่างบอกไม่ถูก

"เขามีแฟนแล้ว..เจ้าของร้านนี่เอง" และเป็นเพื่อนสนิทด้วย สาวหล่อนึกต่อในใจ แปลกใจที่เธอดูหงุดหงิดหัวเสียที่เห็นเขาคุยกับคุณศิณี

"ระวังเถอะ หัวกบาลจะแยก" เธอพูดแบบหมั่นไส้

"ผมหน่ะ?.." เขาชี้อกตัวเองอย่างงงๆ

"ใช่.."

"ผมไม่ได้คิดอะไรนี่" เขาพูดราวกับจิตใจบริสุทธิ์เสียเต็มประดา

"ไม่ได้คิดเหรอ เห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ อย่างแกหน่ะหรือ ใครจะมอง"

"ทำไม ผมเป็นยังไง"

"ก็เป็นแบบที่เห็น ผู้หญิงหน่ะเขาไม่ชอบหรอกแค่คนหน้าตาดีมันกินไม่ได้" เธอทำท่ายักไหล่ แล้วมองเขาหมิ่นๆ

"อ๋อ..ต้องรวยๆ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงหยันๆ

"แน่นอน..หรือไม่จริง"

"งั้นผมคงไม่มีโอกาสได้แต่งงานหรอกคุณ.ผมมันจน สาวที่ไหนจะมาแลแบบคุณว่า"

"นั่นสิ โดยเฉพาะนิสัยแฝงแบบนี้" เธอพูดแบบไม่รักษาน้ำใจเขาเลย เขาก็ทำเป็นไม่สนใจก้มหน้าก้มตาทานอาหารต่อไป

"นี่แกไม่ติดคอบ้างหรือไง"

"ทำไมต้องติด" เขาถามแบบงงๆ

"ไม่มีน้ำใจเสียเลย ทำไมไม่ชวนนายทัศน์เขามากินด้วย.." เธอหันไปหานายทัศน์ แต่นายทัศน์หายไปแล้ว ทำเอาเธออ้าปากค้างไปเลยทีเดียว

"อ้าว..นายทัศน์ละ หรือจะเป็นลมตายไปเสียแล้วก็ไม่รู้"

"อย่าห่วงเลยคุณ ป่านนี้คุณหญิงจัดให้มันกินแล้วละ ผมสั่งอาหารแบบเดียวกันนี่ให้มันด้วย" เขาทำเสียงไม่เดือดร้อน

"แล้วทำไมแกไม่ไปกินกับเขา เรื่องอะไรมานั่งเสนอหน้าร่วมโต๊ะกับชั้น"

"ผมมีหน้าที่ดูแลคุณนี่..จะให้ผมไปกินที่ไหนละ อย่าห่วงไปเลย ผมสั่งอาหารไว้ตั้งเยอะ ไม่หมดหรอกน่า ถ้าหมดก็สั่งได้ไม่ต้องห่วง"

"ที่ไม่ต้องห่วงเพราะไม่ใช่เงินแกใช่ไหม? มันเงินของพี่ชายชั้น ก็เลยสวาปามให้เต็มคราบ"

"จะว่าแบบนั้นก็ได้ ของฟรีใครก็ชอบ"

"แกเลยสบายไป ได้มานั่งๆ นอนๆ หลับสบาย แถมกินอยู่แบบเพียบพร้อม อะไรจะสบายไปกว่านี้อีกละ"

"นั่นสิ แต่เสียอย่างเดียว" เขากลับพูดทิ้งท้ายไว้ให้ขบคิด

"เสียตรงไหนย่ะ.." เธอแหวกลับไป

เขามองเธอแล้วก็เบ้ปาก มันหมายความว่ายังไงไม่ทราบ เธอขุ่นใจนัก เต็มไปด้วยความโกรธ

"ทำหน้าแบบนี้หมายความว่ายังไง"

"เปล่านี่คุณ" เขาตอบไม่รู้ไม่ชี้

"แกทำหน้าเหมือนรำคาญชั้น" เธอกล่าวหาเขาออกไป

"คุณไม่เห็นต้องเดือดร้อน นอกจากคุณน่ารำคาญจริงๆ"

"ไอ้บ้า! แกกล้าดียังไง" เธอร้องออกอย่างเจ็บใจแต่ไม่กล้าพูดดังไป กลัวโต๊ะข้างๆจะได้ยิน เธอทำตาถลึงใส่เขา ขณะที่เขากลับไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลย

"อย่าโมโหน่าคุณ ทานเสียเถอะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นหมด โมโหไปไม่ได้ทำให้ท้องอิ่มได้หรอกน่า"

"มันน่าโมโหนัก" เธอเข่นเขี้ยวอย่างเจ็บใจ

"เถอะ..คุณทนผมไปอีกไม่นานหรอกน่า ตอนนี้ก็ทนๆไปก่อน"

"ชั้นจะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะ" เธอร้องออกมาเบาๆ

"แล้วจะทำยังไงกันดี" เขาถามกลับแบบหน้าตายสุดๆ

"ก็ไปให้พ้นๆสิ"

"ผมทำไม่ได้หรอกคุณ" เขาส่ายหน้า

"ก็โทรฯให้พี่ชั้นส่งคนมาเปลี่ยนสิ"

"ทำง่ายๆแบบนั้นได้ก็ดีสิ ผมก็เบื่อจะรบกับคุณเหมือนกัน"

"แกบังอาจยังไงมาพูดแบบนี้"

"อ้าว ก็จริงๆนี่น่า"

"แกวิเศษยังไง"

"ไม่วิเศษยังไงหรอก คุณล่ะ วิเศษยังไงมาเที่ยวว่าคนโน้นคนนี้เขา พอเขาว่าให้มั่งกลับไม่ยอมทน นิสัยเสียนี่แบบนี้"

"แก.........แก........" พศิกาแทบคุมอารมณ์ไม่อยู่ แต่ก็ไม่กล้าแสดงอะไรออกไปด้วยเกรงว่าจะกลายเป็นจุดดึงดูดสายตาคนอื่นเข้า เธอหน้าแดงจัดจนบอกไม่ถูก

เธอไม่มีอารมณ์จะทานอาหารต่อแล้ว เธอลุกพรวดเดินลิ่วๆไปที่รถ คิดว่าถ้าขืนอยู่ต่อไปมีหวังได้ฆ่าคนกลางสาธารณะชนแน่ๆ

พอเธอลุกมา เขาก็ลุกตามทันที เธอรีบหันขวับไปทำขึงตาใส่เขา ไม่ต้องการให้เขาตามมากวนโมโห

"ตามมาทำไม"

"คุณจะไปไหนละ"

"จะขึ้นรถ"

"ผมก็จะไปที่รถ" เขาตอบอย่างกวนโมโหกันที่สุด

"นี่ อย่ามากวนประสาทชั้นนะ"

"ผมเปล่ากวน ว่าแต่คุณอิ่มแล้วเหรอ"

"กินไม่ลงแล้ว แกจะไปกินก็ไปกินเถอะ" เธอเค้นเสียง

"ผมก็ไม่กินแล้ว"

"ดีนะ กินทิ้งกินขว้าง"

"ก็คุณลุกมาทำไมล่ะ? ช่างเถอะ..เดี๋ยวเด็กในร้านคุณหญิงก็เอาไปกินเอง เราใช้ช้อนกลางไม่สกปรกอะไร รับรองว่าไม่เสียของแน่ ของดีๆแบบนั้นเด็กเสิร์ฟพวกนั้นไม่เคยกินหรอก ถือว่าทำทานได้บุญดี ว่าแต่คุณอิ่มแน่เหรอ"

เธอทำปากยื่นอย่างมุ่ยๆ..บอกว่ากำลังไม่ชอบใจ

"อิ่ม..ใครจะไปกินลง"

"เดี๋ยวหิวนะ"

"ไม่หิวแล้ว ของในรถก็ยังมี ชั้นไม่ปล่อยให้ตัวเองหิวตายหรอกน่า นายทัศน์ละ"

"คงยังไม่อิ่ม"

"ปล่อยให้เขากินตามสบายเถอะ ชั้นจะรออยู่ที่รถ ไม่ต้องห่วง"

"ไม่ห่วงได้ยังไง?" เขาบ่น

"เดี๋ยวนายทัศน์มันก็ตามมาเอง"

"แต่แกยังไม่ได้จ่ายค่าอาหารเลยนะ" เธอทำตาโต

"ผมใช้บัตรเครดิต" เขาตอบเสียงราบเรียบ ทำเอาเธออ้าปากค้างไปเลย

"ไปเอาของใครมาล่ะ ของพี่ชายชั้นหรือไง แต่พี่พงษ์ไม่ได้มาด้วยใครจะเซ็น แกคงไม่ปลอมลายเซ็นพี่ชายชั้นหรอกนะ"

"โธ่..คุณ..ยื่นตารางมาให้ผมแล้วไง ผมจะไปปลอมลายเซ็นพี่ชายคุณได้ยังไง พี่ชายคุณทำให้ผมต่างหาก" เขาว่าไปนั่น

"ฮ้า...พี่ชั้นถึงกับทำบัตรเครดิตให้แกใช้เชียวหรือ" เธอทำหน้าตาตื่นอย่างแปลกใจ

"มันสะดวกดีนี่คุณ" เขายักไหล่ทำท่าไม่เดือดร้อน

เธอไม่ชอบใจเลย พี่ชายเธอดูจะไว้ใจคนเกินไปแล้ว หมอนี่หน้าตาท่าทางไว้ใจได้ที่ไหนกัน เธอเห็นจะต้องเตือนพี่ชายเธอเสียบ้างแล้ว

แปลกที่พี่ชายเธอทำราวกับไว้ใจคนๆนี้มาก ทำไมถึงเป็นแบบนั้นก็ไม่ทราบ เธอเองกลับไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเขามาก่อนเลย

"นี่..แก.." เธอร้องเรียกเขาขึ้นมาเมื่อนึกอยากถามอะไรบางอย่าง

"ครับ.." เขาตอบด้วยเสียงทุ้มนุ่มหู

"แกทำงานกับพี่ชั้นมากี่ปีแล้ว ทำไมชั้นไม่เคยเห็นหน้าแกมาก่อนละ อย่างนายทัศน์ชั้นยังพอเคยผ่านตามาบ้าง"

เขาทำหน้าเหมือนชะงักไป แต่แล้วก็พูดว่า

"เพิ่งทำ.." เขาไม่เต็มใจตอบนัก

"เพิ่งทำแต่พี่ชั้นไว้ใจแกมากขนาดนี้เชียวหรือ"

เขาไม่ตอบอะไร ปล่อยให้เธอคิดอะไรไปคนเดียว



การเดินทางนั้นเขาเป็นคนขับรถคนเดียวรวดเลย กลายเป็นว่าเธอเลยเหงาปาก (แอบเหงาใจด้วย) ไม่ได้เถียงกับใคร นายทัศน์เอาแต่นั่งหลับ คงเป็นเพราะเพลียจัดอยู่ ทางด้านหน้าข้างๆคนขับรถนั่น เธอมองสองข้างทาง มองไปมองมา ก็ชักจะง่วงบ้าง ทั้งๆที่คิดว่าควรอยู่เป็นเพื่อนคนขับรถ มันออกจะเป็นการเอาเปรียบกับเกินไป ถ้ามานั่งหลับแล้วให้คนอื่นขับรถนั่งสบายๆแบบนั้น

แต่เธอก็ไม่อาจฝืนทำตาแข็งอยู่ได้เลยหลับไปในที่สุด..เลยไม่ทราบว่ามีโทรศัพท์ดังขึ้นในรถนั้นเอง

"ฮัลโหล" เขากรอกเสียงกลับไปอย่างไม่แน่ใจนัก

"วีรินทร์หรือว่ะ" เสียงพงษกรดังกรอกขึ้นมาทำให้เขานั่งหน้ายุ่ง

"เออ..มีอะไร" เขาถามกลับไปอย่างร้อนใจ

"น้องชั้นละ" เขาถามอย่างเป็นห่วงน้องสาว

"หลับไปแล้ว.." เขาตอบ พลางเหลือบตามองกระจกส่องหลังนิดหนึ่ง

"เออ..โล่งอกไปที ยังกลัวอยู่ว่ายายน้องยังไม่หลับ ก็กะเวลาอยู่กลัวมันรู้ว่าในรถมีโทรศัพท์"

"มีอะไร" เขาถามอย่างสงสัยคล้ายกลัวจะมีเรื่องร้าย

"เรียบร้อยดีมั้ย?" พงษกรถามอย่างร้อนใจ

"เรียบร้อยดี ทางโน้นละ"

"รวบตัวเสี่ยสุชาติได้แล้วว่ะ ผิดคาด มันย้อนกลับมาลอบวางระเบิดเหมือง แต่ก็โชคดีที่ไหวตัวทันซะก่อน ไม่อย่างนั้นเละเป็นโจ๊กแน่"

"งั้นเหรอ.." วีรินทร์พูดหน้าเครียดจัด

"มีใครเป็นอะไรหรือเปล่า"

"ไม่มี..เราเล็งมันผิดหมดเลยว่ะ นึกว่ามันจะไปเล่นงานทางยายน้อง" พงษกรพูดแบบเจ็บใจตัวเอง

"ดีนะที่รู้ตัวเสียก่อน" วีรินทร์โล่งอกจนบอกไม่ถูก

"นั่นสิ..ไม่งั้นม่องเท่งกันหมดแน่..นึกสังหรณ์ใจอยู่แล้วเชียว"

"เออ..ตอนนี้อยู่ที่ไหนแล้วละ" พงษกรถาม

"แถวสุราษฎร์ฯว่ะ" เขาตอบตามตรง

"มีอะไร"

"เออ..งั้นพายายน้องขึ้นเครื่องมาได้เลย หมดเรื่องแล้ว สงสารว่ะ กว่าจะถึงก็พรุ่งนี้"

"เอางั้นเหรอ?.." เขาถามคล้ายไม่แน่ใจ

"เออ มาถึงแล้วชั้นจะบอกเขาเองเรื่องแก สงสัยโกรธน่าดู"

"ช่างเถอะ ทำไงได้ แล้วเจอกัน"

"เออ..แล้วเจอกันว่ะ ไอ้ว่าที่น้องเขย" พงษกรหัวเราะร่า ขณะที่คนฟังกลับขมวดคิ้วยุ่ง...ทราบดีว่าถ้าเธอรู้ความจริงคงโกรธเขามาก

แต่ก็นั่นละ ปกติเธอก็โกรธเขาตลอดเวลาอยู่แล้วนี่น่า ทำไมเขาต้องกลัวอะไรด้วย

พศิกางงที่อยู่ๆ ก็เปลี่ยนแผนการเดินทางแต่ก็ยินดีที่จะได้พบพี่ชายเร็วๆ นัยว่าเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เธอเองก็อยากทราบว่าเรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่ และคนเดียวที่จะให้ความกระจ่างได้ก็คือพี่ชายเธอ เพราะหมอนั่นไม่ยอมปริปากบอกอะไรออกมาสักคำ

วีรินทร์จับเครื่องบินตรงไปยังใต้สุดของประเทศ..เพียงไม่นานก็ถึงจุดหมายปลายทาง เธอนั่งรถมาด้วยท่าทีเงียบขรึม ก่อนลงจากรถยังไม่วายพูดคาดโทษเขาว่า

"ชั้นเล่นงานแกแน่..เตรียมตัวเตรียมใจไว้ได้เลย ชั้นจะให้พี่ชั้นไล่แกออกให้ได้"

เขากลับไม่มีทีท่าว่าจะเดือดร้อน ทำให้เธอหงุดหงิดหัวใจนัก พอถึงบ้านเขาก็เดินเลี่ยงไปอีกทาง เธอให้ทัศน์พาเธอเข้าไปในบ้าน เธอนึกหยันๆว่าเขาคงกลัวกระมังเลยหนีไปหลบหน้าเสียก่อน

พศิกาสวมกอดพี่ชายอย่างคิดถึง เธอถามพี่ชายเธอทันทีอย่างสนใจ พงษกรพาเธอไปนั่งก่อนจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง พศิกาตกใจมาก...

"ตายจริง เรื่องร้ายแรงขนาดนี้ทำไมไม่มีใครบอกให้น้องรู้สักคำ" เธอนึกไปถึงนายนั่นทันทีแล้วก็โทษเขาทันที

"ดูเถอะคะ คนของพี่พงษ์ไม่บอกน้องสักคำ มันน่านัก" พศิกาใส่ไฟเขาใหญ่ บอกให้พี่ชายไล่เขาออก พี่ชายก็ทำหน้าเหมือนสำลักรอยยิ้มไม่มีผิด

"ไล่วีรินทร์หน่ะเหรอ?" พงษกรทำเสียงขำๆ

"คะ...ไล่ไปเลย เขาโอหังนัก..รู้ไหมคะ เขาอวดดีกับน้องสารพัด อย่าให้เล่าเลย พี่พงษ์ต้องจัดการให้น้องนะคะ ไม่อย่างนั้นน้องไม่ยอมจริงๆด้วย" เธอพูดด้วยความเคียดแค้น

"จะให้พี่จัดการยัง?"

"อย่าเลี้ยงไว้เลยคะ คนแบบนี้" เธอยุพี่ชายอย่างเจ็บใจ

พงษกรอดหัวเราะขำไม่ได้ทำให้พศิกางงไปหมด พอพี่ชายเล่าให้ฟังว่าอะไรเป็นอะไร เธอก็เดือดจแทบระเบิดออกมา

พศิการเดือดเป็นไฟ ยังไม่ทันฟังพี่ชายพูดจบก็รีบผุดลุกขึ้นไปตามหาหมอนั่น แทบอยากจะฉีกอกเขาออกเป็นชิ้นๆ เขามาหลอกกันได้ เห็นเธอเป็นราวกับตัวตลก แถมพี่ชายยังให้พศิกาแต่งงานกับคนบ้านั่นอีก!

พศิกาถามหาเขาให้ทั่ว..จนรู้ว่าหมอนั่นอยู่บนห้องนอนชั้นบนทางปีกเรือนรับรอง เธอก็ก้าวสวบๆแบบไม่คิดอะไรอีกแล้ว ตั้งใจจะฉีกเขาให้เป็นชิ้นๆ บอกตัวเองว่าต้องพูดกับเขาให้รู้เรื่อง

หนอย!! แต่งงานหรือ? ฝันไปเถอะ

เธอไม่มีวันแต่งงานกับคนลวงโลกนั่นเด็ดขาด เธอจะฉีกอกเขาสิไม่ว่า อย่าหวังเลยว่าใครจะมาห้ามได้

เธอกระชากประตูเต็มแรง !! นึกดีใจที่มันไม่ได้ล๊อค ดีละ! หมอนั่นประมาทคนแบบเธอเกินไปแล้ว เขายังรู้จักคนแบบพศิกาน้อยเกินไป! ที่แท้เขาก็เป็นถึงนายหัว บ้าแท้ๆ.. มิน่าเขาถึงดูแตกต่างไปจากนายทัศน์อย่างเห็นได้ชัด

บ้าที่สุด! เขาหลอกใครไม่หลอก มาหลอกพศิกา คอยดูนะ พศิกาจะเอาเรื่องเขาให้ถึงที่สุด เป็นยังไงก็เป็นกัน

เธอกระชากประตูเปิดออกเต็มแรง..ก้าวฉับๆมองหาเขาแต่ไม่พบ แล้วอยู่ๆประตูห้องน้ำก็เปิดออก

แล้วพศิกาก็ต้องยืนตัวแข็งทื่อ อ้าปากค้าง .. ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึงแบบคาดไม่ถึง ก็ตนเองกำลังยืนประจัญหน้ากับเขาที่เปลือยกายไม่สวมเสื้อผ้าสักชิ้นเดียว!

ท่าทางบอกชัดว่าเขาเพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำหยกๆนี่เอง

หน้าแดง....แดงไปถึงไหนๆ แดงทั้งตัวเลยด้วยซ้ำไป เธออ้าปากค้าง เห็นชัดเต็มตา..พอรู้สึกตัวก็รีบหลับตาปี๋ทันที

"ไอ้บ้า!..แกกล้าดียังไงมาแก้ผ้าให้ชั้นดู" เธอเต้นเร่าๆ ทั้งๆที่ไม่กล้าเปิดตาขึ้นดู

เขากลับทำเสียงไม่เดือดร้อน..กลับเดินผ่านหน้าเธอไปหาผ้าขนหนูมาพันเอว

"เปล่านี่คุณ ผมอยู่ของผมดีๆ คุณบุกเข้ามาในห้องผมเองนะ คุณต่าหากกล้าดียังไงมาดูผม ของผมเสียหายหมดนะแบบนี้" เขาพูดไปนั่นอย่างน่าโมโหนัก

"บ้าสิ! แก....ดูสิ นี่ชั้นจะว่ายังไงดี" เธอร้องหวีดเสียงออกมา ไม่ยอมลืมตา จนแล้วจนรอด

"ลืมตาเถอะคุณ..ผมไม่โป๊แล้ว แต่ถึงจะโป๊ ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่น่า....ก็.....ผู้หญิงเหมือนกันนี่นะ..จะอายอะไร..." เขาบอกโดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าเธอจะเป็นยังไง

เธอทำท่าลังเล..ภาพที่ยังติดตาอยู่ทำให้เธอหน้าร้อนไปหมด นึกอับอายขายหน้าอย่างที่สุด

"ถึงจะเป็นผู้หญิงเหมือนกันก็เถอะ แต่ชั้นก็ไม่เคยดูของใครนี่!"

"คุณเข้ามาทำไม?" เขาถาม

เธอเข้ามาทำไม..นั่นสิ! เธอลืมไปสนิทเลยก็เพราะภาพบ้าๆ นั่นแหล่ะ

"เข้า.........เข้ามาพูดกับแกหน่ะสิ" เธอแหว

"แกกล้าดียังไงมาหลอกชั้น" เธอโกรธจนตัวสั่นทีเดียว

"ผมไม่ได้หลอกคุณนี่ คุณเข้าใจของคุณไปเอง ผมบอกแต่ว่าผมมาพาตัวคุณไปหาพี่ชาย" เขายักไหล่ท่าทางไม่เดือดร้อน

"ก็ชั้นคิดว่าแกเป็นลูกน้องเขา" เธอเถียงกลับ

"ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่..ผมไม่ได้เดือดร้อน ผมไม่ได้ยึดติดกับอะไรหรอกคุณ เป็นใครก็เหมือนกัน" เขายักไหล่

"จะเหมือนกันได้ยังไง นี่แก...เอ่อ...นาย....นายเป็นถึงนายหัว พี่ชั้นบอกว่านายรวยมากด้วย" เธอจ้องเขาตาลุกวาว

"รวยแล้วไง?..คุณจะรักผมงั้นเหรอ?" เขาถามหน้าตาย

"บ้า!.." เธอหน้าแดงทั้งโกรธทั้งอาย

"เรื่อง.....เรื่องแต่งงานก็ด้วย นาย..นายกล้าดียังไง? พี่ชายชั้นก็เป็นไปด้วย ชั้นไม่มีวันยอมแต่งงานกับนายหรอก"

"ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว.." เขาพูดเสียงมั่นคง

"ช่างปะไร ชั้นไม่สน" เธอพูดเอาแต่ใจตัวเอง

"คุณจะให้พี่ชายคุณเสียหน้าหรือไง" เขาถามออกมาอย่างที่ทำให้เธอเจ็บใจ

"ทำไมไม่มีใครถามความเห็นชั้นบ้าง"

"ก็คุณอยู่กรุงเทพฯ" เขาแก้แทนให้

"ตลกนี่..พี่ชั้นไม่เคยพูดถึง" เธอร้องออกมา

"เขาอยากให้คุณแปลกใจมั้ง" เขาเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้..เธอมองแล้วก็อดหน้าแดงไม่ได้ บ้าจริง! เขาคงไม่คิดจะแต่งตัวต่อหน้าเธอแบบนี้หรอกนะ เธอรู้สึกแก้มร้อนเป็นไฟ

ราวกับเขาอ่านความคิดเธอออก.....

"อยากดูตรงไหนก็เชิญดูตามสบายเลย..ผมไม่รังเกียจหรอก"

"บ้า!..ลามก!" เธอร้องเสียงหลง

"ยังไงเราก็เหมือนกันทุกส่วนละน่า...หรืออาจจะต่างกันตรงที่..........." เขาใช้สายตาแทะเล็มร่างกายของพศิกาอย่างเจ้าเล่ห์

"อะไร........อะไรของนาย............" พศิกาพูดโดยไม่รู้ตัวเลยว่าหน้าเธอแดงแค่ไหน

"และอีกอย่างยังไงเราก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันอยู่แล้ว" เขาว่ายิ้มๆ

"เชิญนายคิดไปคนเดียวเถอะ" เธอหน้าแดงอีกแล้ว ^ V ^

"ของแบบนี้ตบมือข้างเดียวจะไปดังได้ยังไงละคุณ"

"รู้ก็ดีแล้ว" เธอมองเขาอย่างโกรธกรุ่น

เขาสวมเสื้อ...เธอรีบหันหลังให้ทันที นึกขุ่นมัวในอารมณ์ไปหมด

"คุณไม่มีทางปฏิเสธหรอก" เขาพูดออกมากับแผ่นหลังสวยนั่น

"จะบังคับใจชั้นเหรอ" เธอว่า

"นายไม่มีปัญญาหาเมียแล้วหรือไง"

"มี..แต่ไม่ดีเท่าคุณนี่" เขาว่าไปนั่นอย่างน่าโมโหนัก

"จริงๆ...........แบบนี้หาไม่ได้แล้ว" เขาพูดราวกับกำลังยิ้มอยู่

"ทะลึ่ง!" เธอร้องออกมาอย่างอารมณ์เดือดปุดๆ

"ผมพูดจริงๆนะคุณ"

เธอได้ยินเสียงเสื้อผ้าเสียดสีดังสวบสาบจดอดนึกจินตนาการไม่ได้...แล้วก็แก้มแดงอย่างอายขายหน้า

"ชั้นไม่แต่งงานกับนายแน่" เธอยืนกราน

"ชั้นไม่รู้จักนายด้วยซ้ำ"

"ก็รู้จักกันแล้ว" เขาพูดไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

"เพิ่งรู้จักย่ะ" เธอแก้คำพูดของเขาทันที

"ก็เหมือนกัน"

"จะเหมือนได้ยังไง? การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะยะ คนแต่งงานกัน เขาต้องรักกัน" เธอพยายามใช้เหตุผลพูดกับเขา

"ผมก็รักคุณนี่ไง" เขากลับพูดออกมาแบบไม่รู้ร้อน

"บ้า! จะมารักได้ยังไงกัน" เธอตะเบ็งเสียงเขียว

"ก็รักเข้าไปแล้วละ" เขาพูดหน้าตาย เธอตกใจที่เขามายืนข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้..เขาจับไหล่บางให้หันหน้าไปหาเขา เธอมองเขาหน้าตาตื่น พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดด้วยเกรงว่าตัวเองจะเป็นลมไป

เขาทำให้เธอแปลกใจด้วยการที่เขาจ้องดวงตากลมของเธอด้วยดวงตาคมลึกฉายความรู้สึกให้เห็นชัดเจน ทำเอาเธอตะลึงตะลานไปเลยเพราะความคาดไม่ถึง

"ผมไม่ได้ล้อเล่นนะครับ" เขาพูดออกมา

"เอ่อ.....แต่.....แต่นายจะมารักชั้นได้ยังไง?" เธอถาม

"เรายังไม่เคยพบกันด้วยซ้ำ" เธออึกอักอ้ำอึ้ง

"ผมแอบรักคุณโดยที่คุณไม่รู้ตัว" เขาบอกเสียงมั่นคง

เธออ้าปากหวอทีเดียวด้วยความไม่คาดฝัน....

"แต่งงานกับผมนะ" เขาถามด้วยสีหน้าที่บอกว่าไม่ได้พูดเล่นเลย

เธอตะลึงราวกับต้องมนต์สะกดก็ไม่ปาน หัวใจเต้นรัวกระหน่ำอย่างบอกไม่ถูก

"ผมไม่ได้โกหกนะครับ ผมรักคุณจริงๆ สายตาคุณมันบอกผมว่าคุณไม่ได้รังเกียจผมจริงๆหรอก คุณกำลังต่อต้านผม อาจเป็นเพราะคุณไม่อยากรักผมเหมือนที่ผมรักคุณ เพราะคุณคิดว่าผมเป็นลูกน้องพี่ชายคุณ...ตอนนี้คุณรู้แล้วว่าผมไม่ใช่..ผมไม่อยากให้คุณปฏิเสธความรู้สึกตัวเองเลยนะครับ ให้โอกาสผมบ้าง"

เธอมองเขาอย่างงงงวย..แม้ว่าเขาจะก้มหน้าลงมาประทับจูบบนเรียวปากนุ่มของเธอ..นี่สินะ..ที่เขาคิดถึงมาตลอดระยะเวลาการเดินทาง..เขาโหยหารสจูบของเธอเสมอ..เขาจูบหนักหน่วงจนเธอลืมสิ้นทุกสิ่งอย่าง

สมองมึนงงไปหมด..คิดอะไรไม่ออกไปเลย เข่าอ่อนยวบจนไม่อาจทรงตัวได้ ต้องยึดไหล่เขาเป็นหลักเอาไว้

ทรวงอกอิ่มเบียดอยู่กับแผงอกของเขาแบบชนิดที่แนบชิดเป็นเนื้อเดียวกัน

พศิกาปิดเปลือกตาลง..ฝืนใจไม่ให้หลงเพลินไปกับเขา แต่กลับทำไม่ได้..ช่องท้องปั่นป่วนรวดร้าวไปหมด

เธอลืมสิ้นทุกอย่างได้อย่างไรกัน?...เธอแปลกใจตัวเองนัก

ริมฝีปากคู่นั้นบดเบียดเคล้าคลึงอย่างหิวกระหาย..แต่อ่อนโยนและทะนุถนอมอย่างไม่น่าเชื่อ เธอสั่นไปทั้งตัวกับความโหยหาที่พุ่งแรงแบบตั้งตัวไม่ติดนั้น

ร่างบางถูกเขารัดแน่น...แล้วสำนึกก็บอกเธอว่าเธอไม่อาจปัดป้องเขาได้ พอๆกับไม่อาจปฏิเสธความต้องการของตัวเองได้เช่นเดียวกัน..เขากำลังซอกซอนค้นหาความหวานภายในอย่างเต็มอิ่มในอารมณ์วาบหวาม ลิ้มรสและกระหวัดรัดรึงเรียกร้องให้เธอตอบสนองเขา

เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองจะเกิดความปรารถนาได้แค่นี้ ไม่มีใครเอ่ยวาจาใดๆ มีแต่เพียงเสียงหัวใจที่ยังคงส่งเสียงแข่งกัน เธอเองดื่มด่ำกับความอบอุ่นและแข็งแกร่งของเขา ความปรารถนารุมเร้าเต็มหัวใจจนลืมตัวลืมใจไปหมด

"หวานเหลือเกิน" เขากระซิบเสียงพร่าเลือน....เมื่อถอนริมฝีปากออกเพียงนิดๆ ราวกับอาวรณ์อยู่

แล้วเขาก็ประทับริมฝีปากลงมาอีก คราวนี้จูบอย่างเร่าร้อน..ดื่มด่ำกำซาบ..ต่างกอดรัดกันแน่น จนไม่ทันสังเกตว่าประตูเปิดอ้าออก...และพงษกรยืนอยู่ตรงนั้น พอเห็นภาพตรงหน้าเขาก็อ้าปากค้างไปเลยทีเดียว

"ฮะ...แฮ่ม...แบบนี้คงไม่ต้องให้ถามสินะว่าตกลงใจกันยังไง?" พงษกรพูดกลั้วหัวเราะ

พศิกาอายแทบแทรกแผ่นดินหนี..หน้าแดงก่ำ ขณะที่เขายังคงกอดเธออย่างปกป้อง

"ไม่มีมารยาทจริงๆนะแก...ไม่รู้จักเคาะประตูบ้างหรือไง" เขาตาขุ่นใส่เพื่อนรัก

"ก็มัวแต่กลัวว่ายายน้องจะฉีกอกแกตายไปแล้วหน่ะสิ ใครจะไปรู้ว่าจะหวานกันขนาดนี้.เอาเลย.ๆๆ..ไม่ขัดแล้วว่ะ..แต่ยังไงก็ขอแสดงความยินดีด้วยวะ"

"เออ..ขอบใจเว้ย! ปิดประตูให้ด้วยนะโว้ย"

"เบาๆนะเว้ย! เดี๋ยวน้องชั้นจะช้ำหมด"

"เออน่า...รับรองด้วยเกียรติโว้ย แค่ขอเขาแต่งงานเท่านั้นเอง เขาคงตอบตกลงไปแล้ว ถ้าแกไม่เข้ามาขัดจังหวะซะก่อน"

"เฮ้อ...นี่ยังไม่ตอบตกลงอีกหรือวะ..แล้วถ้าตอบตกลงแล้วไม่ฟัดกันยิ่งกว่านี้อีกเหรอ..?" พงษกรหัวเราะร่า

พศิกาโมโหพี่ชายจนอดรนทนฟังไม่ได้

"พี่พงษ์หน่ะ! พูดบ้าๆ...บ้าพอๆกันเลย.." เธออายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี..ผลุนผลันวิ่งหนีไปทันที

"เฮ้ย..รีบตามไปเร็วๆ." พงษ์ร้องบอกออกไป

"ขอโทษทีว่ะ ขอโทษจริงๆ..นายไปปรับความเข้าใจกันเองนะโว้ย!" พงษกรอดยิ้มไม่ได้

วีรินทร์ไม่สนใจฟังเสียงล้อของเพื่อน รีบวิ่งตามพศิกาไปทันที เขาไม่คิดจะปล่อยเธอให้หลุดมือไปหรอก แบบนี้เขาชนะใสๆอยู่แล้ว วีรินทร์คิดอย่างมีความสุขสุดๆ


----------------------------------------------------------------------

จบแล้วคะ.......................

ไม่ว่าความรักจะเป็นรูปแบบไหนในแบบฉบับของคุณ จะเป็นเหมือนชื่อเรื่องขิงก็รา..ข่าก็แรง..(คือ ต่างคนต่างดื้อรั้น ไม่ยอมอ่อนข้อให้แก่กัน ต่างมีทิฐิกัน) เปรี้ยว หวาน มันส์ เค็มยังไง หรือจะเป็นแบบพ่อแง่แม่งอน ฯลฯ ต่อให้กำแพงนั้นแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่สามารถปิดกั้นความรู้สึกนั้นของคุณได้ และในที่สุดแล้วความรักก็จะเป็นตัวทำลายกำแพงนั้นได้อย่างง่ายดาย


ขอให้ทุกคน สุข .. และสมหวังกับความรัก "ความรักจงเจริญ"

----------------------------------------------------------------------

ในที่สุดปัญหาของตูนกับแพนก็สิ้นสุดลง (พร้อมกับนิยายตอนจบ)..

ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งให้ตูนกับแพนนะคะ มีกำลังใจเหลือเฟือเลยคะ


ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวแล้วนะคะ ก็รักษาสุขภาพกันถ้วนหน้านะคะ

ด้วยรัก คิดถึง และห่วงใย

ตูน + แพน


ทอมดี้..จงเจริญ

By : wanjai    Date : 9 Nov 2007 14:35    แจ้งลบกระทู้ หมายเลข 246487 ( คนทั่วไปแจ้งลบ )    ลบกระทู้ เฉพาะ เจ้าของกระทู้เท่านั้น !! ( ลบกรณี Post ซ้ำ , ไม่ต้องการให้มีกระทู้นี้ในระบบ )

เปิดอ่าน กระทู้ทั้งหมด ที่ wanjai ตั้งกระทู้ 33 กระทู้
Topic ล่าสุด ที่ wanjai ตั้ง 6 กระทู้ มีดังนี้
 284441    วิญญาณ แรงแค้น อาฆาต 2 ตอนจบ
 283795   วิญญาณ แรงแค้น อาฆาต 1
 282289   แค้นรัก...ฝังใจ THE END *ฉบับแก้ไข*
 248108   ขิงก็รา...ข่าก็แรง # ตอนพิเศษ (ตอนเดียวจบ)
 246487   ขิงก็รา...ข่าก็แรง # 4 ตอนจบ ^ V ^
 245262   ขิงก็รา...ข่าก็แรง # 3
เปิดดู กระทู้อื่นๆ ที่ wanjai เข้าร่วมตอบ ( ทั้งหมด )

 
แนะนำ เว็บไซด์ ในเครือ น่ารักดอทคอม
@ รู้ไว้ จะได้ไม่ตกยุค Top 50 อันดับเพลงฮิตติดชาร์ท ทุกค่ายเพลง ทุกศิลปิน ( 50 TOP Chart ) ไม่ว่าจะ GMM Grammy , RS , BMG , EMI , Sony Music รวมไว้ที่นี่ !!! Update รายสัปดาห์ !!!
@ Magnet Fever แม็กเน็ต ฟีเวอร์ เว็บของสะสม Magnet ( แผ่นแม่เหล็ก Mini Poster ) ของภาพยนตร์ไทย และ ภาพยนตร์ต่างประเทศ เน้นของ SF CINEMA


ความคิดเห็นตามปี : [ ปี 2550 ]   [ ปี 2551 ]   [ ปี 2552 ]   [ ปี 2553 ]   [ ปี 2554 ]   [ ปี 2555 เป็นต้นไป ]  
หน้านี้ แสดง ความคิดเห็นตั้งแต่ปี พศ. 2555 ( คศ. 2012 ) เป็นต้นไป เท่านั้น !

ขอเชิญร่วมตอบกระทู้
ความคิดเห็น
โดย
Member ID
** เฉพาะสมาชิกระบุ ID (ตัวเลข)
Password** เฉพาะสมาชิก => [[ สมัครสมาชิก Click!! ]]


คลิกที่รูป เพื่อแทรกรูปลงในข้อความ

มารยาทในการใช้งาน Webboard'
คำเตือน !!
1. การ Post ข้อความ ที่เป็น การรบกวน ความเป็นส่วนตัว การสบประมาท ดูหมิ่น หยาบคาย อนาจาร ซึ่งรุกรานต่อความเป็นส่วนตัว เป็นภัยต่อผู้อื่นบนเว็บไซต์ มีความผิดทางกฎหมาย
2. เพื่อความปลอดภัย และ ความเป็นส่วนตัว โปรดหลีกเลี่ยง การลงเบอร์โทร ชื่อ-สกุล จริง ในการ Post ข้อความ แนะนำ ให้ติดต่อกันทาง Email ตรง !! จะดีกว่านะ !!
[ ปิดหน้าต่างนี้ ]


ผู้สนับสนุน : ร้านดอกไม้ | Directory | หวย สถิติหวย ตรวจหวย | งาน หางาน งานราชการ งานรัฐวิสาหกิจ งานสถานศึกษา
PHA HIV AIDS | Desktop Wallpaper | CheckDomain | รหัสไปรษณีย์ | Barbie | Lady | ทอมดี้
จตุคามรามเทพ | Karaoke Mobile MMS | เกมส์ เกมส์แต่งตัว เกมส์ทำอาหาร เกมส์แข่งรถ


Copyright © Since Feb 2004 www.narak.com ( น่ารักดอทคอม ) , Code : Moha