|
FaKe 21
ตอน 21
สองสาวมาถึงจังหวัดสระบุรีที่เป็นเป้าหมายการเดินทางครั้งนี้เอาช่วงสายและได้เช็คอินกับโรงแรมระดับสามดาวในตัวเมือง ธัญญารัตน์ที่เอาอกเอาใจเมริสา คอยดูแลทั้งเป็นคนยกกระเป๋า ไขกุญแจห้อง จัดเสื้อผ้าเข้าตู้ นี่หากเธออุ้มเมริสาเข้าห้องได้ก็คงทำไปแล้ว
นี่ๆ เดี๋ยวค่ะธัญ เอาแค่เสื้อแขวนก็พอมั้งคะ ชุดชั้นในไม่ต้อง ไม่เอาน่าธัญ เมริสาต้องไปยื้อแย่งกับผ้าชิ้นน้อยที่ธัญญารัตน์ทำทีเหมือนจะเอามาวางแผ่หราตรงชั้นของตู้เสื้อผ้า เมื่อแย่งกันไปแย่งกันมาสาวน้อยก็อยู่ในอ้อมกอดของคนร่างสูงอีกเช่นเคย
ตั้งใจใช่มั้ยคะ เมริสาเหลือบตามองคนร่างสูงที่ยืนกอดเธอนิ่งๆ
นิดหน่อยมั้งคะ ขอกอดหน่อยนะ ธัญญารัตน์ไม่พูดเปล่า กระชับอ้อมกอดตัวเองไว้แน่น นึกน้อยใจตัวเองเอาการ ทำไมกันหนอ ยามที่เมริสาเดือดร้อนถูกวิศวรบ้าคลั่งนั่นทำมิดีมิร้าย เหตุใดคนที่ปลอบโยนเมริสาถึงไม่เป็นเธอ คิดแล้วก็อยากจะกอดเมริสาไว้นานๆ คล้ายจะต้องการชดเชยในสิ่งที่ไม่ได้ทำ
.....ไปหาอะไรกินกันดีกว่าค่ะธัญ..... เมริสาต้องเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบ เมื่อธัญญารัตน์ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเอาง่ายๆ แถมสายตานั้นเล่าที่สื่อความต้องการอะไรบางอย่างให้หวั่นไหวชวนใจละลายร่ำไป
...ค่ะ.... ธัญญารัตน์รับคำอย่างว่าง่ายไม่มีทีท่าจะกวนประสาทเหมือนเช่นเคย ทำไมกันนะ แค่รู้ว่าจะได้อยู่กับเมริสาสองต่อสองเกือบสามวันแบบนี้ หัวใจก็เต้นแรงเหมือนคนเพิ่งมีรักไปเสียได้..
หลังจากที่ช่วงวันได้กินเที่ยวอย่างเต็มที่แล้ว ช่วงกลางคืนเมริสาชวนธัญญารัตน์ออกไปเที่ยวงานประจำปีที่วัดพระพุทธบาท ไม่ว่าจะเป็นบรรดาแผงลอยของขายและของกิน เกมต่างๆ และการแสดงโชว์บนเวทีก็ดูเหมือนจะทำให้สองสาวเดินเที่ยวกันจนลืมเวลาเลยทีเดียว
ปุ้ง....ปุ้ง...ปุ้ง...ปุ้ง...ปุ้ง....ปุ้ง.....ปุ้ง....
เสียงลูกโป่งที่แตกเรียงกันไปตามลูกดอกที่ถูกมือน้อยขว้างออกมา เมริสามองดูผลงานตัวเองอย่างภูมิใจ
เป็นไงล่ะ เมย์มือปาเป้านะคะ เอาล่ะ แตกเก้าลูกได้เบียร์หนึ่งลัง อีกสองลูกค่ะ.... ว้าย หลุดมือ... แหม ไม่น่าเลย เบียร์จ๋ามาหาแม่เถิด โอม....อึ้ย! เมริสาบ่นอย่างเสียดาย จากนั้นสมาธิก็หดหายจนทำให้ที่เหลืออีกสองดอกพลาดหมด
แหม ดีแล้วค่ะ ถ้าคุณเมย์ได้รางวัลจริงๆ ธัญหิ้วกลับไม่ไหวแน่ ธัญญารัตน์แซวด้วยน้ำเสียงเนือย แอบแตะหน้าผากตัวเองรุมๆ อุ่นๆ เอาการ ดวงตาก็เหมือนจะฉ่ำร้อน..... หรือจะป่วยกันนะ ทำไมเป็นวันนี้ด้วย!!
นี่ ไปดูการแสดงแสงสีเสียงกันต่อดีกว่าค่ะ นะคะ ไปกันค่ะธัญ คำเชื้อเชิญของเมริสาดูเหมือนทำให้ธัญญารัตน์แอบวิตกอยู่ในใจ เงยหน้าดูฟ้าฝนเห็นก้อนเมฆขาวขุ่นลอยกันมาให้ครึ้ม ยิ่งช่วงนี้อากาศเอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้เลยด้วย ใจหนึ่งก็นึกอยากชวนเมริสากลับโรงแรมเสียเลย แต่เมื่อเห็นท่าทีสนุกสนานและมีความสุขของสาวน้อยแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะเดินตามหลังเมริสาอย่างนึกเอ็นดู ได้แต่ภาวนาให้ฟ้าฝนจงเป็นใจด้วยเถิด
ได้ที่นั่งหน้าสุดเลยค่ะ เดินมาหน้าเวทีเลยค่ะธัญ เมย์จองที่ไว้แล้ว เสียงใสของสาวน้อยปลายสายนั้นบ่งบอกว่าอารมณ์ดีและมีความสุขอย่างที่สุด ธัญญารัตน์ที่ขอตัวเดินไปห้องน้ำ แท้จริงแล้วแอบซื้อยาแก้ไข้กินดักไว้ก่อนเพราะไม่อยากให้ค่ำคืนนี้ต้องจบลงอย่างกร่อยๆ เหงาหงอยด้วยอาการป่วยของเธอ
ฝนเริ่มลงเม็ดบางเบา แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้การแสดงและงานวัดทั้งหมดต้องหยุดลง เมริสาที่นั่งมองเม็ดฝนที่ประปรายลงมาก็ได้แต่ยิ้มเริงร่ากับละอองเย็นฉ่ำ ตรงข้ามกับธัญญารัตน์ที่ดูเหมือนจะเพลียลงเรื่อยๆ
ฝนตกแบบนี้ ไม่นานก็หยุดเนาะ ธัญญารัตน์ฝืนใจบอกกับอีกฝ่ายเบาๆ แต่เหมือนดังสวรรค์จะกลั่นแกล้งเมื่อเม็ดฝนโปรยปรายให้ตายใจได้ไม่นาน ฝนฟ้าก็พร้อมใจกันเทลงมายิ่งกว่าฝนห่าไล่ช้าง
เสียงนักร้องและหางเครื่องต่างร้องโห่ให้กับฟ้าฝนที่ไม่เป็นใจ พ่อค้าแม่ค้าทั้งหลายวิ่งวุ่นหาผ้ามาคลุมแผงลอยของตนและเก็บของเข้าที่ให้เร็วที่สุด คล้ายๆ กับธัญญารัตน์ที่ไวพอจะถอดแจ็คเก็ตที่สวมใส่อยู่โยนคลุมศีรษะเมริสาเอาไว้
เอ้า คุณเมย์ คลุมไว้ เดี๋ยวเปียกค่ะ ธัญญารัตน์ที่เหลือเพียงเสื้อแขนกุดตัวเดียวยืนกอดอกอย่างหนาวสั่นมองดูทิศทางว่าควรจะวิ่งออกไปทางใดดีที่จะใกล้ลานจอดรถมากที่สุด
ธัญคะ ไม่เอาค่ะ เอาเสื้อคลุมด้วยกันดีกว่า สาวน้อยร่างเล็กพยายามเขย่งปลายเท้าให้เสื้อแจ๊คเก็ตคลุมศีรษะคนรักตัวสูง แต่ดูเหมือนว่าธัญญารัตน์ไม่ให้ความร่วมมือเท่าใดนัก
ถ้าคลุมกันสองคนก็เปียกทั้งคู่ค่ะ แต่ถ้าคุณเมย์คลุมคนเดียวรับรองไม่เปียก มาค่ะ ธัญไม่อยากให้คุณเมย์ไม่สบายหรอกนะ ตามธัญมาเลยค่ะ คนร่างสูงที่ออกวิ่งน้ำหน้าพลางดูพื้นถนนที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำเกือบครึ่งแข้งเลยทีเดียวเพราะฝนที่ตกหนักลงมาอย่างมากจนทำให้ไม่สามารถระบายน้ำได้ทัน
ระหว่างที่ขับรถกลับโรงแรม เมริสาพยายามชวนคุยแต่ดูเหมือนธัญญารัตน์จะพยายามต่อสู้กับพิษไข้จนหูอื้อตาลายไปหมด ในความนิ่งเงียบจะมีก็แต่เสียงสูดจมูกและเสียงฟันกระทบกันด้วยความหนาวเหน็บเท่านั้น.....นานเหลือเกินเมื่อไหร่จะถึงโรงแรมนะ ยิ่งฝนตกหนักขนาดนี้ทำให้มองสภาพถนนข้างหน้าไม่ชัดเจนนัก เมริสาไม่สามารถขับรถเร็วเกิน 60 กม.ต่อชั่วโมงได้เลย กว่าจะถึงโรงแรมก็เกือบทำให้ธัญญารัตน์สลบคารถเสียแล้ว
ธัญญารัตน์ที่ยืนตัวเปียกโชกยิ้มให้กับเมริสา เมื่อเห็นว่าสาวน้อยที่รักเปียกฝนเพียงน้อยนิดเท่านั้น ประหนึ่งว่าเธอเองก็ได้ปกป้องคนรักเช่นกันแม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ... เมริสาไล่ให้ธัญญารัตน์รีบอาบน้ำเสีย เพราะขืนปล่อยให้ตัวเปียกน้ำฝนนานๆ จะเป็นไข้ได้
.....ธัญญารัตน์นอนตัวสั่นบนเตียงอย่างเงียบๆ พยายามฝืนกายตัวเองไม่ให้หลับด้วยอยากจะนอนคุยกับคนรักทั้งคืน ไม่อยากให้พิษไข้มาทำลายความฝันที่อยากจะอยู่กับเมริสาเพียงสองคนบนเตียงตัวใหญ่เช่นนี้....
ธัญคะ..... สาวน้อยสวมเสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้น คงเป็นภาพที่ธัญญารัตน์อยากจะมองนัก หากแต่คนร่างสูงที่นอนนิ่งสงบเหมือนสลบไปแล้ว เมริสาเลยไปจัดการกับเสื้อผ้าที่เปียกชื้นของตนเองและคนรักมาซักน้ำเปล่าก่อนที่จะบิดตากไว้ในห้องน้ำ หลังจากนั้นจึงเดินมาแตะหน้าผากคนรักเบาๆ
ตายแล้ว ตัวร้อนจี๋เลย ธัญ... เมริสาลูบไล้ผิวแก้มที่ร้อนเรื่อๆ ของคนที่นอนขดตัวข้างๆ อย่างสงสารยิ่งนัก เมื่อได้ยินเสียงเพ้อละเมองึมงำของธัญญารัตน์แล้วก็อดไม่ได้ที่นอนเคียงข้างและสวมกอดร่างนั้นไว้หลวมๆ
...หนาว... คนร่างสูงไม่พูดเปล่า ซุกตัวเข้าหาไออุ่นของเมริสาอย่างถวิลหา สาวน้อยไม่เคยถูกใครซุกหน้าแนบกายเช่นนี้ นึกตกใจก็ใช่ แต่เพราะเป็นธัญญารัตน์ เธอจึงกระชับอ้อมกอดไว้แน่นขึ้นด้วยความเป็นห่วง
คุณเมย์....อย่าทิ้งธัญไปรักใครนะ..... ธัญญารัตน์พึมพำในลำคอได้ไม่นานก็ลับสนิทเพราะไออุ่นจากกายเมริสาที่ขับกล่อมให้เธอรู้สึกอุ่นใจ เหลือเพียงลมหายใจสม่ำเสมอที่รินรดอยู่ผิวแผ่วกับอกของเมริสาเท่านั้นเอง
..
อ้าว ตื่นแล้วเหรอคะ ดีขึ้นรึยัง... เมริสานำเสื้อผ้าที่เพิ่งหมาดน้ำมาออกแขวนไว้ใกล้หน้าต่างเพื่อให้โดนแดด เห็นสีหน้าที่ดูดีขึ้นมากของธัญญารัตน์แล้วก็ค่อยชื้นใจขึ้นมา
...เอ วันนี้มีตักบาตรดอกไม้นี่คะ เดี๋ยวเราออกไปดูกันมั้ยเห็นเค้าว่าเป็นประเพณีหนึ่งเดียวในโลกด้วยนะ ธัญญารัตน์นึกไปถึงโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์เทศกาลตักบาตรดอกไม้ที่ยิ่งใหญ่ของจังหวัดสระบุรี เธอเองก็เพิ่งฟื้นไข้ แต่ก็อยากจะเที่ยวให้สนุกกับเมริสาแม้จะฝืนตัวเองก็ตาม จึงเดินไปจัดแจงล้างหน้าแปรงฟันเสียก่อน
เมริสาเดินตามคนร่างสูงที่กำลังแปรงฟันอยู่ตรงอ่างล้างหน้า อังหลังมือกับหน้าผากคนรักเบาๆ ยิ่งเห็นหน้าแดงๆ ของธัญญารัตน์จากกระจกเงาแล้วก็ได้แต่ยิ้ม
เมย์ว่าวันนี้เมย์จะขออยู่ในห้องกับคนหนึ่งคนเดียวในโลกดีกว่า...ดูสิ อุตส่าห์เสียสละจนต้องป่วยแบบนี้ เช้านี้เมย์สั่งอาหารขึ้นมาบนห้องแล้วนะคะ เดี๋ยวบ่ายๆ ดูอาการธัญก่อนค่อยว่ากันอีกที เมริสานึกไปถึงเมื่อคืนที่คนรักเอาเสื้อให้เธอคลุมกันฝนจนธัญญารัตน์ต้องป่วยขนาดนี้ เพียงเท่านี้ก็ปลื้มใจจนอยากจะเอาใจคนรักทั้งวัน...
แหม...ธัญยอมป่วยซะเองดีกว่าจะให้คุณเมย์ป่วยนะ ธัญญารัตน์พูดตามหลังเมริสาและสวมกอดคนตัวเล็กที่ยังอยู่ในชุดนอนแสนเซ็กซี่ น่าเสียดายหากเมื่อคืนเธอไม่เป็นไข้ล่ะก็ คงได้กอดร่างเล็กนี้ให้สมกับที่รักเชียว
คบกันมาตั้งนานแล้วนะ เมื่อไหร่จะเลิกเรียกคุณซะทีล่ะคะ ไม่พูดเปล่าหันมาสบตาคนร่างสูง จะด้วยสายตาแบบไหนกันนะที่ธัญญารัตน์จูงมือสาวน้อยที่รักให้มานั่งตักตนเองบนเตียงตัวใหญ่ เธอค่อยๆ แตะริมฝีปากผิวแผ่วไปตามแก้มใสที่ปราศจากเครื่องสำอางใดๆ แก้มหอมๆ นั่นเล่นเอาธัญญารัตน์กดปลายจมูกคลึงเคล้าและเคลื่อนริมฝีปากตัวเองเข้าหาปากสวยของเมริสา
...จะติดหวัดรึเปล่าไม่รู้เนาะ... เมริสาแกล้งพูดเล่นไปอย่างนั้น แต่เมื่อเห็นคนรักทำหน้าน้อยใจเลยเป็นฝ่ายรั้งใบหน้าสวยๆ นั่นเข้าใกล้..
แต่ว่า...ถ้าเมย์จะเป็นหวัดเพราะติดมาจากธัญ...ก็ไม่เป็นไรหรอกนะคะ ดูเหมือนว่าประโยคที่เมริสาพูดเมื่อครู่จะไม่ได้รับการโต้ตอบจากอีกฝ่ายเสียแล้ว เมื่อริมฝีปากอุ่นจัดของธัญญารัตน์ประกบปากเธอแผ่วเบา ปลายลิ้นพลิ้วหวานที่ร้อนเร่าค่อยๆ กดสอดแทรกรุกเร้าเข้าหาอย่างเว้าวอน...
คนร่างสูงพลิกร่างบางนั้นให้มาอยู่ข้างใต้ คลับคล้ายเหมือนมีประติมากรรมอันงดงามอยู่บนเตียงขาว เมื่อหญิงสาวที่รักประดุจนางฟ้าในดวงใจมานอนอยู่ตรงนี้ ธัญญารัตน์บรรจงแตะริมฝีปากลงไปบนซอกคอขาวของเมริสา...
.ไม่มีเหตุผลใดๆ ที่สาวน้อยจะต้องปฏิเสธ เมื่อในห้องนี้มีแต่พวกเธอเพียงสองคน เวลานี้ที่ต่างคนต่างเฝ้ารอก็ดูเหมือนจะมาถึงแล้วโดยมิตั้งใจ.........
............
.....
เดี๋ยวก่อนสิคะธัญ... เมริสากระซิบเสียงเบากับไหล่ของธัญญารัตน์ เมื่อกางเกงในตัวบางกำลังถูกเกี่ยวลงไปอย่างอ่อนโยน
...มีอะไรเหรอคะ... ธัญญารัตน์เอ่ยถามอย่างสงสัย แต่ได้โปรดอย่าบอกให้เธอหยุดเลยนะ เธอไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้แล้ว เมื่อร่างกายของเมริสาทำให้เธอรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งกายและลึกไปถึงข้างใน..
..คือ....เอาผ้ามาห่มหน่อยสิคะ มันสว่างไปน่ะ.... พูดแล้วก็ซุกหน้าเข้ากับอกอุ่นของธัญญารัตน์อย่างเขินอาย
..................................................
ไชยยงค์ลอบมองอัญญารัตน์ที่นั่งเงียบๆ คล้ายคนเหม่อลอยตลอดเวลา ดูเหมือนหญิงสาวที่เคยเงียบขรึมจะเศร้าซึมลงมากกว่าเดิม ทั้งที่หลังจากเหตุการณ์ในค่ำคืนนั้นดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของเขาและเธอก็ดีขึ้นมาอีกนิดหน่อย แต่ในตอนนี้เหมือนว่ามันจะถอยหลังกลับไปให้ห่างไกลกว่าเดิมเสียอีก
ไม่สบายเหรอครับ คุณอัญ ไชยยงค์เลยถือโอกาสไปนั่งเก้าอี้ข้างๆ อัญญารัตน์เอาดื้อๆ
...อ๋อ เปล่าค่ะ... อัญญารัตน์หันมาตอบแค่นั้น แล้วเธอก็ถอนหายใจออกมายืดยาว ไชยยงค์ไม่เคยเห็นหญิงสาวเป็นแบบนี้มาก่อน เศร้าใจอะไรนักหนา นึกอยากชวนคุยอะไรแต่ก็กลัวจะยิ่งทำให้หญิงสาวรำคาญหนักเข้าไปอีก เขาเลยได้แต่นั่งถอนหายใจตามอัญญารัตน์ไปอย่างนั้น
อัญญารัตน์นั่งเหม่อมองออกไปยังไวท์บอร์ด ในหัวสมองของเธอคิดแต่ว่าป่านนี้ทั้งสองคนจะทำอะไรกันอยู่.....ทั้งที่เจ็บลึกอยู่ข้างในทุกคราวที่คิดถึงแต่ก็ห้ามใจไม่ให้คิดก็ไม่ได้ ทำไมต้องปวดใจ อาจจะเป็นเพราะเหงามากกว่า อยู่คนเดียวมันเหงา มันฟุ้งซ่านเธอถึงต้องออกมาที่คลาสแบบนี้ เพราะถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวในขณะที่รู้ว่าคนอื่นไปเที่ยวกัน.....ใช่สินะ เพราะเธออยู่คนเดียวก็เลยคิดไปเรื่อยเปื่อย หากออกไปเที่ยวทำตัวให้ไม่ว่างก็คงไม่รู้สึกแบบนี้หรอก...
....คืนนี้ไปเที่ยวกันดีกว่าค่ะ. เมื่อสรุปเอาเองว่าเธอคงแค่เหงา ก็เอ่ยปากชวนชายหนุ่มเหมือนเป็นประโยคคำสั่งมากกว่าเป็นคำถาม แน่นอนว่าไชยยงค์จะกล้าปฏิเสธหรือ
สาวสวยหุ่นดีและชายหนุ่มร่างบางบนฟลอร์เคาท์เตอร์ที่ถูกยกระดับขึ้นมาเหนือสายตาของแขกเหรื่อ ทำให้บรรยากาศในผับแห่งนี้คล้ายกับดูโชว์สาวสวยอะโกโก้ก็ไม่ปาน อัญญารัตน์ที่ไม่เคยเที่ยวอะไรแบบนี้มาก่อนก็ปล่อยใจให้เพลิดเพลินกับโชว์เต้นสุดเซ็กซี่ได้เรื่อยๆ แต่ก็ดูเหมือนว่าเธอจะสุขปนเศร้ามากกว่า.... เมื่อเหมือนจะรู้สึกเช่นนั้นหญิงสาวก็เลยยกแก้วที่บรรจุเครื่องดื่มสีฟ้าสวยขึ้นดื่มเพลินๆ นึกอยากจะเมาให้หัวทิ่มเผื่อจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในใจได้เสียบ้าง
ไม่รู้ว่าคนพวกนี้เค้ากินอะไรกันนะครับคุณอัญ ดูสิ ท้องแบนเหมือนไม่มีไส้ ไชยยงค์พยายามชวนหญิงสาวคุยเรื่อยๆ เพื่อพยายามสร้างอารมณ์ให้อัญญารัตน์รู้สึกสนุก ก็คงทำได้ในระดับหนึ่งกระมัง เมื่ออัญญารัตน์หันมายิ้มตอบรับเขา แต่ก็เท่านั้น อัญญารัตน์ยิ้มให้ตามมารยาท ที่จริงแล้วเธอแทบไม่ได้ฟังที่ไชยยงค์พูดเลยด้วยซ้ำ
เอ่อ คุณอัญครับ คามิคาเซ่นั่นดื่มเอาดื่มเอาแบบนั้นก็เมาได้นะครับ ไชยยงค์ได้แต่มองเครื่องดื่มในแก้วของอัญญารัตน์ที่ถูกเติมใหม่เรื่อยๆ ผู้หญิงคนนี้คาดเดาอะไรไม่ออกจริงๆ เขาเองก็เหนื่อยกับการตามหาหัวใจของหญิงสาวจนบางครั้งก็นึกอยากหักดิบ แต่เขาก็ทำไม่ได้สักที จะต้องเหนื่อยอีกแค่ไหนนะตัวเรา ถึงจะได้เห็นรอยยิ้มที่จะมีให้เขาเพียงคนเดียว
โห คุณอัญ เอ่อ เดินไหวรึเปล่าครับเนี่ย ไชยยงค์ที่เดินทำท่าเหมือนจะประคองอัญญารัตน์ แต่หญิงสาวไม่ยอม แม้ว่าเธอจะเดินไม่ค่อยตรงทางแต่ก็ยังรักษาฟอร์มไว้อย่างดี
ไหวค่ะไหว คุณต้องไม่ต้องห่วงหรอก จริงๆ แล้วอัญก็คอแข็งนา...เฮ่อ... อัญญารัตน์พูดไปเรื่อยเปื่อย ดูเอาเถิด แม้เธอจะมึนแค่ไหน แต่ดูเหมือนว่าเธอจะคิดถึงเมริสาทุกห้านาที คิดถึงจนถึงกับถอนหายใจออกมาหลายต่อหลายครั้ง
ไชยยงค์ขับรถฟังเสียงอัญญารัตน์ถอนหายใจอย่างแสนกลุ้ม เขาใคร่อยากจะรู้เหลือเกินว่าคนที่เขาชอบนักหนาเป็นอะไรมากมายถึงกับซึมลงได้ขนาดนี้ จะถามก็ไม่กล้าถาม หากหญิงสาวคิดอยากจะเล่าเขาก็จะรับฟัง .... นี่เขายอมได้แม้กระทั่งเป็นที่ระบายอารมณ์ของอัญญารัตน์เชียวหรือนี่!
.....คุณอัญครับ ผมบอกตรงๆ นะ คุณดูเหมือนคนอกหัก.... เมื่อไชยยงค์ตัดสินใจแล้วว่าเขาควรจะเป็นฝ่ายเริ่มต้นถามหากอยากรู้เรื่องราวในใจ เลยยิงคำถามที่ค่อนข้างจะแรงเช่นนี้ เล่นเอาอัญญารัตน์ถึงกับสะอึก
.....อัญน่ะเหรออกหัก...ไม่มีหรอกค่ะ อัญไม่เคยรักใคร.. อัญญารัตน์แก้ตัวออกมาขุ่นๆ แต่ดูเหมือนว่าจะแทงใจได้ตรงจุดเลยทีเดียว เธอโกหกหัวใจตัวเองไม่ได้แล้วว่าที่เธอซึมเศร้าและถอนหายใจบ่อยๆ ก็เพราะคิดถึงเมริสา คิดถึงทีไรก็ปวดใจทุกครั้ง รู้ทั้งรู้ว่าทรมานแต่ก็ห้ามใจไม่ให้คิดถึงไม่ได้ ทำไมกันนะ ความรู้สึกแบบนี้ถึงเกิดกับเธอได้ ทั้งที่เธอพยายามออกมาเที่ยวกับไชยยงค์ พยายามเปิดหัวใจแล้วแต่ก็เหมือนจะไม่ยอมรับเอาเสียเลย
อัญญารัตน์ยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากตนเอง สัมผัสนุ่มนวลจากริมฝีปากหอมหวานของเมริสามันยิ่งทำให้เธอเกลียดตัวเองยิ่งนัก ทำไมกัน ทำไมต้องเป็นเมริสา!!!
..แต่ว่านะคะ.. ถ้าจะรักใครสักคน เราจะรู้ได้ไงล่ะคะ ว่ามันคือความรัก..... แล้วยิ่งกับคนที่มีเจ้าของแล้วนั่น.. แล้วอัญญารัตน์ก็เผลอพูดออกมาจนได้ ถึงตรงนี้เองที่ยากเหลือจะยอมรับแล้ว และหากมันใช่เช่นนั้นจริง เธอก็ยอมแพ้ในใจเงียบๆ ไปเสียสิ้น
ไชยยงค์เหลือบตาไปมองเห็นอัญญารัตน์ที่นั่งนิ่ง ดวงตามีประกายใสของหยดน้ำตา เขาปวดใจยิ่งนักที่รู้แน่ชัดว่าเขาคงไม่ใช่คนในฝันของหญิงสาว ชายหนุ่มจอดรถเทียบกับถนนริมชายหาด หันไปมองอัญญารัตน์ที่ดูเหมือนจะแอบปาดน้ำตาออกเบาๆ
...ทำไมล่ะครับ หากคนนั้นไม่ใช่ของเราก็ทำให้เป็นของเราซะสิครับ ถ้าเขายังไม่แต่งงานคุณอัญก็ยังมิสิทธิ์อยู่นะครับ เหมือนผมนี่ไง... ความคิดของไชยยงค์ทำให้อัญญารัตน์ได้แต่ยิ้มและหลบสายตามองไปยังหน้าปัดนาฬิกาดิจิตอลบนคอนโซลรถสปอร์ต ดึกป่านนี้แล้วสองคนนั้นจะทำอะไรกันอยู่นะ จะหลับไปแล้วหรือนอนดูโทรทัศน์ด้วยกัน หรือ.........
คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ....เธอไม่ทันสังเกตเลยว่าชายหนุ่มเข้าใกล้เธอเกินไปแล้ว..
....ทำไมผมถึงไม่ใช่คนนั้น... จบคำพูดนั้นเอง อัญญารัตน์เหมือนตื่นจากห้วงคะนึงเมื่อริมฝีปากหนาแน่นที่บดเบียดเว้าวอนลงมาแนบชิด
++++++++++++++++++++++++++++++
*********** ทักทายนิดหน่อยค่ะ ***********
ขออภัยเพื่อนๆ พี่น้องทุกท่านที่เคยอ่านเรื่องนี้ของ Oni นะคะ คือว่ารู้ตัวว่าดองนาน.........มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ตั้งกี่เดือนกันล่ะ โห จะครึ่งปีได้แล้วสินะคะ สงสัยเพื่อนๆ ที่เคยติดตามอ่านกันมา คงต้องย้อนไประลึกความทรงจำกันอีกหลายตอนแน่ๆ
รู้สึกผิดค่ะ ขออภัย อีกครั้ง
ก็เลยเอาตอนนี้มาลงมัดจำไว้ เพื่อจะบอกว่าต้องลงจนจบ
แต่..อีกแล้วค่ะ
ไม่ทราบแน่ชัดว่าตอนต่อไปจะได้เขียนเมื่อไหร่ ด้วยเหตุผลที่ว่าเวลาไม่มี..(จริงๆ นะคะ) แล้วก็อีกหลายๆ อย่างที่ชีวิตจริงมันซับซ้อนยิ่งกว่านิยายที่เขียนไว้ซะอีก นิยายเรายังผูกปมเองและแก้ปัญหาได้ แต่ชีวิตจริงมันไมใช่นิยาย ไม่ง่ายเอาเสียเลย
เอาเป็นว่าอีกครั้ง กับคำว่า "สวัสดี" และ "to be continued" นะคะ
สุขสันต์วันมหาสงกรานต์ ขอให้เพื่อนๆ ทุกคนชุ่มฉ่ำไปกับความสุขวันปีใหม่ไทย
By : Oni Date : 13 Apr 2006 02:12  
|
