เรื่องที่ผมอยากจะเล่านี้
อาจจะแหวกแนวไปเสียหน่อย เพราะอาจเปลี่ยนความรู้สึกของคุณให้เกิดมุมมอง
ในอีกแง่หนึ่งได้ ยิ่งยุดเศรษฐกิจฝืดๆ
อย่างนี้ด้วยละก้อยิ่งควรจะต้องอ่านเรื่องของผม
เพื่อนๆ เคยเห็น เศษเงินเหรียญบาท ห้าสิบสตางค์หรือแค่เหรียญสลึงดำๆ
หล่นอยู่ตามป้ายรถเมล์ ท้องถนนบ้างไหมครับ
อย่าหาว่าผมเป็นคนงก กะเงินอีกแค่สลึงสองสลึงเลยนะครับ
ยอมเสียเวลาก้มลงไปเก็บมันเถอะครับ
ไม่ต้อง เหนียมอาย หรือเชื่อในเรื่องโชคลาง
ก้มลงไปเก็บใช้เวลาแค่ไม่ถึงอึดใจ
คำนวณดูแล้วก็คงสัก 10 วินาที (อย่างช้าที่สุดนะครับ
ผมตัวออกจะอุ้ยอ้ายเสียหน่อย)
คิดดูซิครับ สิบวินาทีหาเงินได้ตั้งสลึง
หนึ่งนาทีคุณได้ หกสลึง ชั่วโมงนึงได้เก้าสิบบาท
(คำนวณลัดเลย กลัวเปลืองสมอง) เห็นไหมครับเงินไม่ใช่น้อยเลย
แต่ในความ เป็นจริงก็คงไม่มีใครบ้าก้มเก็บเหรียญได้ตลอดเวลา
เอาง่ายๆ ผมคิดแค่ครึ่งนึงก็พอ
เอาแค่ 45 บาท ต่อชั่วโมง วันนึงๆ คุณทำแบบนี้สัก
8 ชั่วโมง (เท่ากับชั่วโมงทำงานของผม)
ตกวันละ 360 บาท ทำสัก
20 วัน (หักเสาร์อาทิตย์ + วันสำคัญทางศาสนา)
คุณก็จะมีรายได้ เฉลี่ยประมาณ
7,200 บาท เห็นไหมครับรายได้ตั้งขนาดนี้สมควรเสียเวลาและหยาดเหงื่อ
(ถือว่าออกกำลังกายก็แล้วกัน)
หาก กลัวว่าเพื่อนๆ หรือคนข้างๆ จะหาว่าเราเป็นคนงก
ก็ใช้วิธีแบบผมก็ได้ครับ
โยนเงินลงไปอีกสักเหรียญสองเหรียญ
แล้วค่อยก้มลงไปเก็บ เห็นไหม
