โดย
มะขวิด
6.00
น. เช้าวันหนึ่ง ฉันรู้สึกได้ถึงลมหนาวที่พัดมาทักทายอย่างอบอุ่น
ราวเป็นเพื่อนที่คุ้นเคย แม้จะหายหน้าหายตาไปนาน กับฤดูกาลที่ผลัดเปลี่ยนกัน
เข้ามาสร้างความเป็นไปต่างๆ นาๆ ให้กับชีวิตบนผืนโลก
ทันที่ที่ลุกขึ้นจากเตียงนอน ฉันเดินออกไปที่ระเบียง บ่ายหน้าไปตามทิศทางที่ลมหนาวพัดมา
และยื่นมือออกไปสัมผัสกับความเยือกเย็น ราวกับจะรู้ว่านี่..
อาจเป็นหนาวสุดท้ายที่กรุงเทพของฉัน ...
7.15
น. ที่ป้ายรถเมล์ ... ฉันแทรกตัวเข้าไปในที่พักผู้โดยสารที่เหลือเนื้อที่อยู่เพียงน้อยนิด
เพื่อหลบฝนที่กระหนํ่าลงมาราวฟ้ารั่ว รถประจำทางสาย 145 ละเลียดฝ่าฝนมาอย่างช้าๆ
พร้อมกับผู้โดยสารที่อัดแน่น จนล้นออกมาจากประตูรถ ทันที่มันมาถึงป้าย
ฉันไม่ลังเลที่จะรอรถคันใหม่ที่มีที่ว่างมากกว่านี้ ขอเพียงมีที่ให้มือยึดและเท้าเหยียบ
ก็น่าจะเพียงพอแล้ว สำหรับการโดยสารรถเมล์ไปทำงานในวันหนึ่ง
8.00
น. ทันที่ที่ลงจากรถเมล์ ... ฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ฉันเดินตรงไปยังร้านอาหาร
ที่อยู่ใกล้กับที่ทำงานมากที่สุด เมนูแรกสำหรับเช้านี้ คือ
ข้าวขาหมู
ซึ่งไม่วายจะผิดหวัง กับ รสชาติของข้าวที่แข็ง กับเนื้อหมูที่จืดชืดเหลือเกิน
9.00น. ฉันถึงที่ทำงานพร้อมกับเสื้อผ้าที่เปียกชื้น หนังสือพิมพ์บนโต๊ะกับ
กาแฟร้อนถ้วยหนึ่งช่วยให้สมองว่าง... ฉันพลิกหนังสือพิมพ์
อ่านจนถึงคอลัมการ์ตูน โดยบังเอิญ ซึ่งทุกครั้งฉันจะเปิดผ่านมันไปทุกที
เรื่องราวในการ์ตูนทำให้ฉันเผลอยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว จริงอยู่...มันไม่ได้สาระอะไรเลย
แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันลืมฝนที่กำลังตกหนัก ลืมบรรยากาศที่ป้ายรถเมล์
ลืมข้าวขาหมูซึ่งฉันคาดหวังในรสชาติของมันมากเกินไป........///////
|
ถ้าชอบหน้านี้
แนะนำหน้านี้ให้เพื่อนคุณทางเมล ได้ที่นี่
|
