"จะพูดทำไมเล่าเธอ..."

ชีวิตยังคงต้องเดินอีกต่อไป จะมีหัวใจจะตายไปแล้ว หลายครั้งของความรักที่ผ่านเข้ามาในชีวิต แล้วก็จะผ่านไปทั้งๆ ที่อยากจะรักษาความรักที่มีไว้นานๆ แต่ไม่มีครั้งไหนที่จะเสียใจเท่ากับครั้งนี้มาก่อน อาจเพราะความรักครั้งนี้เป็นครั้งที่มันคิดว่ามันใช่ มันเป็นทุกๆ อย่างที่รอคอยมาตลอดและอยากจะให้มันใช่ ตลอดไป ตราบที่ลมหายใจฉันจะมีได้

ความรักของเราเริ่มต้นด้วยดี เข้าใจกัน อภัยให้กัน และเปิดเผยความรู้สึกที่มีต่อกัน อย่างที่เราอยากจะบอกกัน มีความรักให้กันสม่ำเสมอ เราแทบจะไม่ต้องบอกอะไรกันอีกเลย เพราะเรามองตากันก็สื่อไปถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี รู้ใจกันพอๆ กับรับรู้ความรู้สึกของตนเอง

จนกระทั่งวันหนึ่ง ที่ฉันสบตากับเธอ ฉันรับรู้ได้ว่า ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป รวมทั้งหัวใจของเธอ เราไม่ได้พูดอะไรกัน เพราะรู้เหตุการณ์เป็นอย่างไร รอเพียงใครสักคนจะเอ่ยถึงเรื่องราวที่กำลังดำเนินไป สำหรับเธอคงไม่อยากทำร้านใจกัน และไม่รู้จะเริ่มต้นมันอย่างไร แต่สำหรับฉันไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น ใครจะดีจะร้ายอย่างไร ก็ปล่อยให้มันเป็นไป และเวลานี้ฉันก็ไม่สามารถจะเอ่ยอะไรได้เลย มีเพียงน้ำตาเท่านั้นที่เป็นทั้งคำถามและคำตอบในเหตุการณ์นั้น

ฉันไม่รู้จะเอ่ยอะไร เพื่ออะไร รู้อย่างเดียวคือ ไม่ได้แค้นเคืองและไม่ได้โกรธ เพียงขอร้องเธอ ไม่ต้องเอ่ยอะไรออกมาเลย เพราะฉันไม่อยากได้ยิน อย่าพูดเลย ถ้าพูดแล้วเธอก็ต้องไป มันต่างกันตรงไหน เพราะถึงอย่างไร หัวใจมันก็แตกสลายไปพร้อมๆ กับสายตาและหัวใจที่เปลี่ยนไป ฉันเข้าใจแต่ทำใจรับไม่ไหว ทุกอย่างมันเร็วจนรับไม่ทัน ว่าวันนี้จะต้องไป แต่เรื่องราวต่อจากนี้คงอยู่ ชีวิตยังต้องเดินต่อไป ตราบที่ลมหายใจเรายังอยู่ แม้หัวใจจะสลายไปแล้ว

"ไม่อยากให้เธอต้องลาจากนั่นแหละที่อยากพูดไป ถ้าพูดออกมาแล้วต้องร้องไห้ จะพูดทำไมเล่าเธอ"