ร้อยวันพันปี
ผมก็ไม่ค่อยจะได้ไปทำบุญที่วัดสักเท่าไหร่
แต่ทำไมวันนั้นนึกเกิดอยากไปขึ้นมาก็ไม่รู้
สงสัยจะเป็นลางร้าย จึงชวนเพื่อนข้างบ้านไปวัดกับย่า
ก็ทำบุญตามประเพณีที่เขาทำๆ
กัน แต่เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมขอย่าออกไปวิ่งเล่นข้างนอกศาลา
เกิดอะไรขึ้นรู้มั๊ยครับ รองเท้าคู่ใจคู่ใหม่ของผม
หาย!! ไอ้โก้ เพื่อนผมมันบอกว่า
"มึงต้องขโมยของคนอื่นต่อไอ้เจต"
ทำงัยละทีนี้เกิดมาก็ไม่เคยเสียด้วย
ผมนึกเห็นใจคนอื่นเหมือนกันแต่มันจำเป็นผมเลยเล็งรองเท้าแตะคู่เก่าๆ
สีเขียว กลั้นใจใส่แล้วเรียกเพื่อน
" ไอ้โก้วิ่งซิ
เดี๋ยวเจ้าของมาเห็นจะซวยหมากันหมดหรอก
" แต่ไอ้โก้มันก็ยังคงยืนเฉยและมันก็ตอบเรียบๆ
ว่า " กูจะไปได้ยังไง
? รองเท้าที่มึงใส่อยู่นะของกู"
คิดดูซิครับ เพื่อนๆ ผู้อ่าน รองเท้าเต็มศาลาเล็งคู่ไหนก็ไม่เล็ง
ดันไปเล็งของไอ้โก้สหายซี้ผม
เป็นความซวยของผมจริงๆ ผมต้องกลั้นใจอีกครั้ง
เลือกอีกคู่ที่อยู่ใกล้ๆ บอกไอ้โก้คำเดียว
"วิ่ง" ความซวยยังไม่จบเท่านั้นนะครับ
เราออกมาจากนอกวัดแล้วถึงได้รู้ว่า
ผมใส่รองเท้า ข้างละสี เอาล่ะซิ
มีคนซวยเพิ่มเป็นสาม (ผม และเจ้าของรองเท้าอีกสองคน)
เฮ้อ... ผมละเข็ดไปวัดอีกนานเลย
เห็นทีจะทำบุญเหมือนๆ กับคนอื่นๆ
ไม่ขึ้นเสียแล้ว
เจต
(สุรินทร์)
ปล.
อ่านแล้วพยายามใส่ๆ อารมณ์หน่อยนะครับเพื่อนๆ
เดี๋ยวจะไม่สนุก (ขออภัยในข้อความที่ไม่สุภาพแต่เพื่อให้ได้อารมณ์ในการอ่าน)
|
ถ้าชอบหน้านี้
แนะนำหน้านี้ให้เพื่อนคุณทางเมล ได้ที่นี่
|
