By
: ถุน มิวสิก :
Topic : คนที่ผมรัก
Type : รักแรกปิ้ง
Sent on Fri Jul 20 23:55:10 PDT 2001 (161.200.255.162)
----------------------------------------
ผมรักคุณจัง
แต่ผมก็รู้ว่าคุณมีคนที่รักคุณอยู่แล้ว ผมขอจีบคุณไปเรื่อยๆนะ
: ) เอ............แต่ไม่ดีกว่า
ผมก็มีคนที่รักผมมากมาย : ) แต่ยังไงก็ไม่ใช่คนที่ผมต้องการ
บางครั้งผมยังคิดว่า ซักวันหนึ่งคุณต้องแต่งงานไปกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ผม
ผมก็ยังรู้สึกว่าผมอยากดูแลคุณอยู่ แต่ในความเป็นจริงเมื่อถึงเวลานั้น
ผมก็ควรจะถอนตัวได้แล้ว ให้เหลือไว้แต่ความเป็นเพื่อนกันแล้วกัน
เป็นเพื่อนก็ยังดี
ในคืนหนึ่งๆ
ที่ผ่านมาเนิ่นนานตลอดเวลา ผมถามตัวเองว่าคุณยังชอบผมอยู่หรือเปล่า
แล้วถ้าผมบอกรักคุณ ผมอยากคบกับคุณจริงจัง คุณจะปฏิเสธผมไหม
ผมจะต้องนำ"เวลาส่วนนั้น"ให้คุณ ซึ่งเวลาส่วนนั้นก็คือ เวลาที่ผมใช้ฝึกคอม
ดนตรี เขียนหนังสือ อ่านหนังสือต่างๆ มากมาย แล้วคุณก็จะต้องเสียเวลา
ส่วนนั้นของคุณ ให้ผมเหมือนกัน ซึ่งมันอาจจะมีค่ามากกว่าของผม
แต่ทว่า ...... ถ้าคนเราจะรักกัน มันก็ไม่สามารถนำอะไรเป็นเครื่องจำกัดได้
จริงไหม เราไม่ควรจะนำข้ออ้างต่างๆ นานา มาพูดกัน เราต้องปรับตัวเข้าหากัน
เมื่อเราเข้ากันได้แล้ว "เวลาส่วนนั้นก็จะเป็นอิสระเหมือนเดิม"
: )
ผมไม่ได้เจอคุณมาตั้งนานแล้ว
ผมอยากบอกว่า "ผมคิดถึงคุณ"
ผมได้แต่มองคุณผ่านๆ 2-3 ครั้ง แต่ก็ไม่ได้เข้าไปทักคุณ (
การเข้าไปทักคุณอาจจะทำให้ การจราจรต้องติดขัดเพราะอาจมีอุบัติเหตุ
รถชนนักศึกษาดับ กลางถนน) คุณยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงมากมาย
เหมือนกระโปรงจะสั้นผิดระเบียบ ผมก็ไม่แน่ใจนัก ผมที่สะท้อนแสงแดดแล้วออกสีน้ำตาลแดงๆ
ของคุณนั้นก็ยังดูสวยพริ้วอยู่ไม่ขาด (ถ้าขาดเรียกว่า
"ผมขาดโปรวิตามินบี 5 อย่าแรง" ซัลซิลขวดสีม่วงอาจช่วยคุณได้มากกว่า
บรีส เอ็กเซล.................... จริงๆนะ ผมรับรอง)
เห็นวันนั้นคุณหอบตำรามากมาย แถมหอบเพื่อนผู้ชายอีก 2 คน คุณยังเนื้อหอมเหมือนเดิม
แต่ผมก็ไม่เคยดมดูซะที : )
ผมอยาก
จะขอให้พระเจ้าสร้างโอกาสให้ผมอีกสักที ผมรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่หยาบคายมาก
สำหรับผู้ชายที่ไม่ยอมสร้างโอกาสเอง แต่ผมก็จะใช้โอกาสนั้นทำให้ดีที่สุด
คุณก็รู้ว่าผมเป็นคนขี้อายมากๆ แต่แม่ผมบอกว่า โตขึ้นผมจะได้เป็นใหญ่เป็นโต
ได้เป็นเจ้าคนนายคน เชื่อผมเหอะแม่ผมไม่เคยดูอะไรไม่เคยทำอะไรผิด
แต่ผิดอยู่เรื่องเดียว ผิดที่มีลูกอย่างผม ตั้งแต่วันผมเกิด
ผมยังไม่มีชื่อ ถึง 7 วัน ผมก็อายเพื่อนที่เกิดใกล้ๆกัน อยู่ข้างฝาครอบ
ที่ก่อนเกิดก็มีชื่อกันหมดแล้ว
ตอนนั้นผมก็ต้องจำใจกลายเป็นเด็กเถื่อนบ้านเถื่อนเมือง
7 วัน ไอ้เพื่อนคนข้างๆผมบางคนมันก็หัวเราะเยาะ มันสมน้ำหน้าผม
บางคนมันก็ร้องไห้เพราะมันกลัวผม แต่บางคนก็ดีนะครับ ร้องไห้เพราะสงสารผมที่ผมยังไม่มีชื่อแซ่
ผมก็เลยกลายเป็นเด็กขี้อายตั้งแต่ตอนนั้น ............ แต่แม่ผมก็ดีนะครับท่านก็ไม่ได้นิ่งดูดาย
หลังจากท่านพักพื้น 7 วันกลับบ้าน ท่านก็พาผมไปหาพระ ให้พระตั้งชื่อให้
ไปกันหมดเลยทั้งครอบครัว เมื่อไปถึงศาลาแม่ก็ยื่นผมให้พระท่านพิจารณาดู
หลวงพ่อ ท่านก็ได้ ขาก!!! ถุย!!!!! อย่างแรงลงกระโถน จนญาติโยมสะดุ้งตกใจ
หลวงพ่อท่านว่า เด็กคนนี้มีบุญ จะได้ดีเป็นผู้เป็นคน ไม่ได้เป็นสัตว์บกอะไรที่ไหน
ในที่สุดท่านก็ได้ตั้งให้ผมอย่างเป็นทางการ ชื่อว่า "....................................."
คุณก็รู้นี่ : )
เอาเป็นว่าวันหลังผมจะเล่าเรื่อง
วันแรกที่ ปิ๊งคุณให้ฟังแล้วกันนะครับ ผมรักคุณเสมอ ไม่แปรเปลี่ยน
ผมยังหวังว่าสักวันพระเจ้าจะให้โอกาสผม รักคุณ : )
|
ถ้าชอบหน้านี้
แนะนำหน้านี้ให้เพื่อนคุณทางเมล ได้ที่นี่
|
