"คนขี้อาย..ต๊ายตายเท่ห์จัง"

โดย วนิดา

วัน นึง 9 ก.ค.40 นั่งเรียนอยู่ก็มองๆ นอกหน้าต่าง เจอหนุ่มน้อยน่ารักคนนึงเดินผ่านไป ก็คุยกับเพื่อนชื่อจอยว่าน่ารักดีคนนั้นน่ะ คืนนั้นก็ดูหนังเรื่องอะไรไม่รู้ พระเอกคือเวฟ-สารินว่าหน้าคุ้นๆเหมือนใครนะ นึกๆอยู่หลายนาที อ๋อ หนุ่มคนนั้นน่ะเอง แต่เค้าขาวกว่าเยอะเลย..เลยพาลบ้าซื้อรูปเวฟที่คล้ายๆมาเก็บเอง ราว 5 วันต่อมา มาเล่นคอมฯ ก็เห็นเค้าเข้าประตูมา อยู่ๆก็ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆอย่างเร็วเลย..เล่นเอาตกใจ เค้าถามอยู่เอกอะไร ปีอะไรน่ะ เรียนคอมด้วยเหรอ เราตอบๆแล้วก็สงสัย เราว่าเราเคยรุ้จักกันมั๊ย..เค้าบอกเปล่าจะมาต่อคอมเฉยๆ คอมมีอีกตั้งหลายเครื่องเราเองก็จำไม่ได้ว่าคือคนที่เห็นว่าเหมือนเวฟคุยกับเพื่อนก็บอกว่าน่ารัก...

แต่กวน..ไปแล้ว นี่สิ เล่นเอาเค้ายืนเอ๋อเลย.. พอจะลงลิฟต์เพื่อนเค้าจองลิฟท์ไว้เราเห็นเค้าวิ่งลงไป เพื่อนเค้ารีบกดให้เราลง (ชั้น3) เราเลยเข้าก็ดี..ถึงชั้น 2 ลิฟต์เปิด เราก้มอยู่ก็มองล่างขึ้นบน เห็นแค่รองเท้าก็ว่าใครนะแต่งตัวเนี้ยบดีเห็นหน้าแล้วตกใจ..เค้าก็ยืนยิ้มอยู่หน้าประตู เพื่อนเค้ารีบทัก เข้ามาเร็วๆสิ โอ๊ย..วางแผนแหงเลยเรายิ้มแบบหุบไม่ลงเลย เพื่อนเค้าหลีกให้มายืนข้างๆกว่าจะลงชั้น1 รู้สึกน๊านๆ ใจจะขาด ออกมาด้วยความเขินเดินลิ่วเหมือนหนี เค้าตามไม่ทันเลย จากนั้นเราไปนั่งศาลา ของเอกเรา ใกล้ศาลาเอกเค้าด้วย งานนี้ต่างคนต่างนั่งมองกันทั้งวัน หลังๆเค้าไม่กล้าแล้ว เราคงทำเหมือนไม่ชอบมากไป รักษาฟอร์มมากไปกลัวไม่ดี ไหงคนหล่อ-น่ารักขนาดนี้ ทำไมมาชอบสาวห้าว แบบเราได้ มีบางรูปของปีเตอร์ คอร์ปฯ เหมือนเป๊ะเลยล่ะ แบบว่าใช่เลยทำให้บ้าปีเตอร์อีกคน ก็ลอบมองมาตลอดจน 7 มค.41 เพื่อนให้รูปเค้ามาถ่ายจากวัดไทรงาม เราก้ไปแต่ไม่รู้จักไม่เคยเห็นตอนนั้น มันช่วงปลาย พค.หรือต้น กค.นี่แหละ ไปดูแลรุ่นน้อง ตกใจแล้วยังเสียดายอีก..เพิ่งมาสืบได้ว่าคอนโดใกล้ บ้านเราด้วยเลยแวะไปดูลาดเลา ตีสนิทยามได้ เค้าพาไปดูหน้าห้องเลย เขินสุดๆ .my love เราก็ขี้อาย..ไม่กล้า แต่กล้าซื่งรถ เสียงดังยังยังกับจะชนเรา..น่ากลัว(อาจจะให้มีแผลแล้วเลี้ยงดูก็ได้นะ) วาเลนไทน์ก็ได้แค่ซิ่ง รถมาจอดตัดหน้าและรีๆรอๆตรงนั้น เค้ากะให้เราให้ดอกไม้รึไง มันต้องฝ่ายชายสิ ชาตินี้จะได้คุยมั๊ยนี่ เราก็ไม่กล้าจนน็อคปี 9 กค. เลยลองโทรคุยดูด้วยนามของเพื่อนเป็นแม่สื่อ เค้าว่าแอบรักข้างเดียวดีออก.. เราถามทำไมล่ะเค้าว่าทำไมล่ะถ้าทำอะไรไม่ได้..โถ..ได้ข้อมูลมากมายเค้าขอแลกเบอร์เพจเค้ากับเบอร์โทรเรา

ด้วยความยังบ้าไม่เลิกดันไม่ให้เลยได้แค่คนละ 3 ตัวแรก..กรรม เย็นนั้นเค้าก็รีบมาดักรอเราเลย เรายิ่งเขินหนัก อ้อมหนีกลับบ้านก่อนวันต่อมาเหมือนชาวบ้านรู้กันหมดเค้าชอบเล่าล่ะมั๊งก็ภูมิใจนะที่เปิดเผย-ยอมรับ

ขนาดนั้นแต่กลัวๆ จนปี 42 ก็แล้ว วันเกิดเค้าเลยฝากยามเอาของให้เค้า ตุ๊กตาหมี.เพื่อคนที่คุณรักไง.. ไม่กี่วัน เค้าก็ฝากเบอร์เพจมาทางเพื่อน เราทิ้งไว้สัปดาห์นึง แล้วเพจมาราธอนทุกวัน จนเค้าเริ่มมีอาการ กล้าใหม่เค้ามาเลียบๆเคียงๆ แล้ววันนึงเมื่อไม่หนี ก็เดินเข้ามา ยิ้มกว้างๆอย่างปีเตอร์ น่ารัก..เค้ามาคุยกันจนได้ซะทีสิ 3 ปี ในมหาลัย ทำให้ลืมไม่ลงจริงๆ แค่มองตา อ่านสายตาก็รู้ใจ ถึงจะมีทีท่าว่าเค้าจะเลิก/ตัดใจ ก็อ่านด้วยสายตานี่แหละ ทำเอาเจ็บใจเสียใจไปหลายครั้งเหมือนกัน แต่ต้องพยายาม

ถ้าชอบหน้านี้ แนะนำหน้านี้ให้เพื่อนคุณทางเมล ได้ที่นี่

ชื่อผู้ส่ง: ( ตัวเรา ) Email : เพื่อนเรา