ตอนนั้น
เรียนอยู่ชั้นประถม จำแม่นเลยว่าเป็นเด็กบ้านนอก
แหม ก็ผมเรียน(อนุบาล?) โรงเรียนวัดมานี่นา
พอมาเรียนชั้นประถมโรงเรียนประจำอำเภอ
ตายล่ะซี ภาษาอังกฤษไม่เคยเรียนมาซักกะตัว
เอาล่ะซี ทำไงดีล่ะ แต่นางฟ้าของผมก็มา
ฮิฮิ... เธอสวยมาก ...ในสายตาของเด็กประถม
4 นะครับ ผมหยิกๆ ยาวไม่มาก จำได้ว่าผูกโบว์
2 ข้าง แต่ไม่ใช้เปียแบบ"พจมาน"นะ
เธอถามว่า ทำไมไม่เขียนล่ะ กิริยา
3 ช่อง ง่ายหรอก โอย...ภาษาอังดฤศ
ผมรู้จักแค่ A ถึง Z ศัพท์ยังไม่รู้ซักคำเลย
แฮ่...พระเอกของเรื่อง(ผมเองแหละ)
เลยต้องสารภาพนางเอก(คือเธอ)ไปว่า
ผมไม่เคยเรียนภาษาอังกฤษมาเลย
เชื่อไหม? เธอทำหน้างง !!!! มีเรื่องแบบนี้ในโลกด้วยเหรอ
อะไรทำนองนั้น แต่เธอก็ใจดีนะ
อุตส่าห์สอนผม และหลังจากนั้น หน้าที่ของเธอก็คือ
ติวภาษาอังกฤษให้ผม ... น่าเสียดาย
วิมานผมพังใน 1 ปี เพราะพอขึ้นปีต่อมา
ครอบครัวของเธอย้ายไปกรุงเทพฯ
โปรดรู้ไว้ด้วยนะ ว่าผมคิดถึงเธอมาก
...จนกระทั่งวันนี้ อยากรู้จัง ตอนนี้เธออยู่ไหน
เธอชื่อ วาสนา เทพประทาน ...ถ้าผมจำไม่ผิดนะ...
........นพ.....
|
ถ้าชอบหน้านี้
แนะนำหน้านี้ให้เพื่อนคุณทางเมล ได้ที่นี่
|
