"แห้วครับแห้ว"

โดย ไพบูลย์ วงษ์ปาน

เมื่อพูดถึงแห้วนะครับทุกคนก็คิดว่าเป็นลูกขาว ๆ กินอร่อยนิด ๆ มันหน่อย ๆ แต่เมื่อทุกคนไปจีบใครคนหนึ่งแล้วโดนตาหน้าว่านายกินแห้วอีกแล้ว เมื่อนั้น คุณก็จะรู้สึกว่า แห้วไม่อร่อยใช่ผมเป็นคนสุพรรณเป็นที่แห่งหนึ่งที่มีชื่อทางด้านแห้ว เพื่อนผมมันก็ชอบว่า ว่าผมชอบกินแห้ว แต่ผมก็เคยครั้งหนึ่งครับในชีวิตของผม

ผมเป็นนักศึกษาปี 2 อยู่เอกวิทยาการคอมฯตอนปี 1 ผมเคยชอบใครคนหนึ่งเขาเป็นเพื่อนกับผมอยู่ห้องเดียวกัน เขามีนิสัย ซ่า ติงต๋องนิด ๆ ชอบพูดอะไรตรง ๆ ผมชอบเขาตรงที่นิสัยของเขาเพราะดูเหมือนว่าเขาเป็นคนจริงใจ คิดอย่างไรพูดอย่างนั้น ผมเพจหาทุกวันส่งกลอนให้ทุกวัน แต่ผมก็ไม่เคยบอกว่าชอบเขา ซึ่งผมก็รู้ดีว่า เขาชอบเพื่อนผมอีกที เขาจะมาปรึกษาผมเรื่องเพื่อนผมว่าเพื่อนผมเป็นคนอย่างไรมีนิสัยอย่างไร ใช่ผมก็รู้ผมอยากหักห้ามใจแต่มันเป็นไปไม่ได้ผมรักเขาผมชอบเขามากขึ้น แต่ในที่สุดมันก็คือเพื่อน ครับเพื่อนเพราะเขาก็ชอบเพื่อนผมมากเหมือนกัน ทุกวันนี้ผมก็ยังเป็นเพื่อนกับเธอผู้นั้นอยู่ ผมเรียนปีเดียวกันผมยังหว่งใยคอยช่วยเหลือเธอเมื่อเธอเดือดร้อน ผมยังเรียนกับเธออยู่ยังอยู่ห้องเดียวกันเหมือนเดิม ซึ่งเรื่องทั้งหมดนี้เพื่อนผมรู้ดีแล้วมันก็ว่าผมผมก็เลยต้องกินแห้วเมืองสุพรรรณไปเลยเพราะเขาบอกเราว่า "แค่เพื่อน" ใช่ครับบางทีคำว่าเพื่อนก็มีความหมาย แต่ถึงอย่างไรผมก็ยังคิดว่า เห็นคนที่เรารักมีความสุข จะให้เราทุกข์แค่ไหนเราก็ยอม

ผมเป็นคนสุพรรณครับก็ต้องกลับไปกินแห้วสุพรรณตามเดิมเลย นี่และครับความแห้วของผม

ถ้าชอบหน้านี้ แนะนำหน้านี้ให้เพื่อนคุณทางเมล ได้ที่นี่

ชื่อผู้ส่ง: ( ตัวเรา ) Email : เพื่อนเรา