หายไปในพริบตา
memory
ก่อนอื่นเลยก็อยากจะบรรยายสารรูปตัวเอง
ให้ฟังก่อนว่าเรานั้นเป็นคนที่งั้นๆ แหละแต่จริงใจ และด้วยความที่อยากจะสวย
ก็เลยคิดที่จะทำอะไรบางอย่างกับผมตัวเอง ใช่แล้ว เราเป็นคนผมหยักศก
คือ ไม่ได้หยิกทีเดียว หรือไม่ได้ตรงดิ่ง ฉะนั้นพอวันที่ทางโรงเรียนประกาศผลว่า
"วิชาใดที่มีคนตกบ้าง"
เราก็คิดเลยว่าเอาล่ะ วันนี้แหละฤกษ์ดีที่เราจะไปทำการยืดผมตัวเองให้ตรง
จากนั้นก็ไม่รีรอใคร รีบมุ่งตรงไปยังร้านเสริมสวยร้านหนึ่ง
พอเข้าไปปุ๊บ ช่างคนหนึ่งก็ถามว่ามาทำอะไร เราก็เอาเลยกะแบบอยากสวยเต็มที่
ตอบเลยว่ายืดผมค่ะ อ้อลืมบอกไปว่าผมเราแบบทรงนักเรียน สั้นแค่ติ่งหูเท่านั้น
จากนั้นเขาก็ทำผมเราไปเรื่อย ๆ ประมาณ 2 ชม.รวมค่านั่งคอยด้วยก็ปาเข้าไป
3 ชม. เอาล่ะเสร็จซักที หันไปมองกระจก ว้าว ใครนะสวยจริงๆ
เลย (แหวะ) แล้วช่วงสุดท้ายก็มาถึง เราถามช่างว่า "ค่าทำผมทั้งหมดกี่บาทคะ"
ไม่ทันได้ตั้งตัว ตอนนั้นใจหายไปไหนไม่รู้ เมื่อช่างบอกว่า
500 บาท เท่านั้นแหละ
ก็โธ๋เอ๋ยใครจะไปคิดล่ะว่าทำผมแค่นี้ แล้วผมก็สั้นจู๋ขนาดนี้แล้ว
แล้วทำไงดีล่ะเงินก็ไม่มี มีอยู่แค่
200 บาทเอง เอาล่ะเป็นไงเป็นกัน ก็บอกช่างไปว่ารอก่อนได้ไหม
จะกลับไปเอาเงิน โชคเข้าข้างจริงๆ เมื่อช่างเชื่อใจคนดีๆ อย่างเรา
โถ... นี่คงเป็นบทเรียนราคาแพงเลยในชีวิต
|
ถ้าชอบหน้านี้
แนะนำหน้านี้ให้เพื่อนคุณทางเมล ได้ที่นี่
|
