เกลียดจริงจริงเลยความใกล้
มันทำให้ใจฉันมันหวั่นไหว
ยิ่งใกล้ยิ่งรัก เหมือนขาดใจ
ยิ่งใกล้ยิ่งทำไมต้องหวงเธอ
ไกลกันอย่างนี้ดีแล้ว
ฉันมองเห็นแววตาเธอบนฟ้าใส
ยิ่งไกลยิ่งรู้ ถึงรักกับหัวใจ
ที่เธอให้ฉันไปมันของจริง
<mews>

...นั่งมองแสงเทียนส่องในคืนนี้..
คิดถึงเธอคนดียามเคียงใกล้
คิดถึงรอยยิ้มหวานราญหัวใจ...
คิดถึงจังอุ่นไอยามใกล้กัน
คิดถึงใบหน้าหวานที่เคยมอง...
คิดถึงร่างเคยประคองยามเคลิ้มฝัน
คิดถึงมือน้อยน้อยร้อยรัดกัน...
นั่งมองจันทร์ซบอิงกันมิห่างเลย
อยากให้ค่ำคืนนี้เนิ่นนานนัก...
จะร้อยถักความฝันฉันอยากเอ่ย
ว่ารักเธอคนดีที่สุดเลย..
แม่ทรามเชยจงเฉลยเอ่ยวาจา
<sario>

คำกวีหนึ่งแสดงแจ้งประจักษ์
หากว่ารักเรียกร้องปองเธอไซร้
จงติดตามรักนั้นมุ่งมั่นไป
ถึงหนทางชันเพียงใดอย่าได้ท้อ
หากรักกางปีกออกโอบอ้อม
ก็จงยอมมอบหัวใจให้เถิดหนอ
แม้ใต้ปีกนั้นซ่อนเร้นคมมีดรอ
คอยเชือดคอก็จงอย่าผวาไกล
ยิ่งรักกล่าวกับเธอจงเชื่อเถิด
แม้เสียงนั้นไล่เตลิดความฝันใฝ่
แหลกราญไม่เหลือรอยหวานไร
ดุจพายุโหมใส่สวนพฤพันธ์
และแม้รักสวมมงกุฎพิสุทธิ์สวย
รักก็ตรึงเธอด้วยกางเขนมั่น
รักก่อเธอเติบดตเล่นเดียวกัน
ก็คอยบั่นรอนริดชีวิตเธอ
<numcha>


ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
ทำไมต้องทำแบบนี้ทั้งที่รู้ว่ามันฝืน
ยอมให้จิตใจตัวเองบอบช้ำกล้ำกลืน
กอดหมอนนอนสะอื้นให้
ยอมเป็นสะพานให้เธอข้ามไปหาเขา
ทั้งที่เราแอบมีเขาอยู่เต็มหัวใจ
ไม่เป็นไรหรอกนะแค่นี้ทนได้
ขอแค่ได้เห็นเขาสุขสบาย..ก็คงพอ..
<ฟ้าหม่น>