โศกสลดรันทดใจฤทัยหาย
ยามเมื่อเธอร้างลาหนีห่างกาย
อกแทบวายเหี่ยวแห้งไร้แรงพลัง
มิได้พบพานพักตร์คนรักเรา
อกเจ้าเอ๋ยแสนเศร้าความเหงาสั่ง
คิดถึงเขาเดียวดายใจพ่ายพัง
แทบบ้าคลั่งว้าวุ่นนั่งงุนงง
อ่านจดหมายฉบับเก่าแทนเงารัก
บำบัดทุกข์เพิงพักรังรักหลง
นิราศศูนย์อาดูรหายใจคลายลง
เฝ้าพะวงหลงเพ้อแหงนเหม่อคอย
ดั่งนกน้อยร้อยเรียกเพรียกหาคู่
ชะเง้อหาชายตาดูมิรู้ถอย
ใฝ่พะวงหลงเฝ้านวลเจ้ากลอย
พ่อนกน้อยกลายช้ำระกำทรวง
เมื่อไหร่หนอแม่นกผู้ผกผิน
เคยยลยินร่วมเรียงคู่เคียงควง
จะกลับหลังคืนดอยคอยแหนหวง
ณ รังรวงแดนดินถิ่นอาสัย
จะเฝ้าคอยพร่ำเพ้อแหงนเหม่อมอง
คิดถึงน้องนวลละออไม่ท้อใจ
ยังคงรักมั่นเดียวไม่เกี่ยวใคร
อยู่หนใดรีบกลับมาพี่ยารอ ฯ
<Man[enigma]>

ทุกวันนี้มีชีวิตอยู่เพื่อรอหวัง
รอพลังรอเมตตาน่าสงสาร
รอความรักรอคอยแม้นเนิ่นนาน
รอวันวานความเห็นใจในตัวเธอ
ฉันจะรอรอวันที่เธอรัก
แม้ประจักษ์ซึ่งใจในตัวฉัน
ฉันจะรอรอคอยทุกคืนวัน
แม้ใจฉันจะข่มขืนตรมเพราะเธอ
<บานี>

จดจำไว้กับความรู้สึกดีที่เคยสัมผัส
จดจำไว้กับความเจ็บปวดที่เคยได้รับ
จดจำไว้กับความรู้สึกของฉันที่มีแด่เธอ
จดจำไว้กับความรู้สึกที่เธอมีให้กับฉัน
ฉันจดจำความรู้สึกทั้งหมดนี้ด้วยหัวใจ
<[B]^o^e>


ความรู้สึกแปลกใจไงไม่รู้
นกมีคู่ดาวมีเพื่อนเดือนจันทร์ฉาย
แต่ตัวฉันไม่มีใครทั้งใจกาย
รู้สึกคลายใจบอกว่าเรียกหาเธอ
<SKY^^^>