http://www.narak.com/poem

 

Home Narak

Home Poem

Poem 31

Poem 32

Poem 33

Poem 34

Poem 35

Poem 36

Poem 37

Poem 38

Poem 39

Poem 40

 

ใจคนใช่ก้อนเนื้อ.....ศัตราเถือจึงหดหาย......
ใจคนมิมากมาย.......แต่มีรักกลบฟ้าดิน....
<dinny>

โดดเดี่ยวเดี่ยวดายยามกรายจาก
เพียงคิดฝากหลากคำไปพร่ำหา
คำว่ารักปักใจไม่เลิกรา
คือวาจาสุดท้ายจะให้เธอ
<[Chon]>

รัก..คือคำหวานหวานปานน้ำผึ้ง
หลอกให้หลงคิดถึงคะนึงหา
รัก..คือความตราตรึงในอุรา
หลอกให้คนบ้าบ้าตั้งตาคอย
<mitr>

 

วาดเส้นโค้งสองเส้นบนผืนผ้า
แทนความรักที่ผ่านมาของเธอฉัน
เป็นเส้นโค้งที่เว้าเข้าหากัน
เหมือนลิขิตผกผันให้มาเจอ
ลากมาถึงตรงกลางได้ใกล้ชิด
ฝากหัวใจแนบสนิทไว้เสมอ
สุดท้ายเป็นเพียงเหมือนใกล้ชิดเธอ
แต่ความจริงที่เจอคือห่างไกล
เมื่อลากเส้นเลยลงมาอีกนิด
ความใกล้ชิดที่เคยคิดว่าใช
มาวันนี้ถึงคราต้องจากไกล
<primly>

แสงจันทร์สาดส่องริมหนองน้ำ
ดั่งสะท้อนความทรงจำฤดีไหว
นึกถึงคนเคยรักเคยอาลัย
ที่เฝ้ามองสายน้ำไหลอยู่คู่เคียง
<sEnFaNG>

ขอบคุณ พี่ชล พี่ดิน mitr พี่พริม เส้นฟางมากค่ะน่ารักกันทุกคนเลย
ใครอยากน่ารักอย่างนี้บ้าง ส่งกลอนมากันได้นะค๊ะ ที่ poem@narak.com