อยากเขียนกลอนให้หวาน...
แต่อกนี่ซิเจ็บปานจะหมองไหม้เ
ลยได้แค่คำฝืดฝืดแต่งออกไป....
ไว้มีรักใหม่จะมาเขียนให้หวานแล้วกัน
<มีโร่>

ขอบฟ้า ยังมีดวงดาว
ถึงเธอเหน็บหนาวเธอยังมีฉัน
เราจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในกันและกัน
ฉันจะเป็นไออุ่และไฟฝันให้แก่เธอ
<left>

นั่งมองท้องฟ้า
อยู่กับน้ำตาตรงนี้
นั่งคิดถึงใครคนดี
ทั้ง ๆ ที่วันนี้ไม่มีใคร
อยากถามท้องฟ้า
เวลามีน้ำตาเหงาบ้างมั๊ย
แต่ไม่เป็นไรนะไม่เป็นไร
ยังไง ๆ ฟ้ารู้มั๊ยเรามีกัน
< สุทธิลักษณ์ ว่องเจริญลาภ>

..ราตรีแห่งความหวัง..
ในค่ำคืนเงียบเหงาอย่าเศร้าสร้อย
อย่าใจลอยฝันใฝ่ไร้จุดหมาย
มีเรื่องต้องควรคิดอีกมากมาย
น่าเสียดายหากเวลามาล่วงเลย
น้องรู้จักตัวเองดีแค่ไหน
ลองถามใจตัวให้รู้อย่าอยู่เฉย
หวังสิ่งใดบ้างไหมหรือไม่เคย
ลองเฉลยคำตอบให้รู้ความ
หากมาดหมายสิ่งใดในชีวิต
สิ่งนั้นถูกหรือผิดจงคิดถาม
ถ้าเมื่อหวังก็ตั้งหน้าพยายาม หรือปล่อยตามเคราะห์กรรมจะนำไป
หาคำตอบให้ได้ในวันนี้
เพราะก่อนที่จะเรียนรู้เป็นผู้ใหญ
ก่อนที่เราจะพูดว่าเข้าใจใคร
ต้องมั่นใจว่าเราเข้าใจตน..
..ก้องกานต์...