ห่างไกล...
ยังมีใครคิดถึงนัก รู้ไหม
สานความเหงา ทอความรัก ถักเยื่อใย
ฝากฟ้าไปที่ปลายฟ้า ห่มเธอ
เงียบนักที่กลางใจ...
อาจเพราะใจยังมั่นรัก รักเสมอ
"ความรัก" คือที่ว่างระหว่างฉันและเธอ
คือน้ำตาเอ่อ คือรอยยิ้ม คือหัวใจ
ม่านฟ้า...
เพียงหลับตาม่านฟ้าหรือกั้นได้
ใจคงพบลบที่ว่างระหว่างใจ
ณ ที่นั่นได้ยินไหม เสียงหัวใจเจรจา
<sao>

พิษรักริรุมเร้า.......มนเศร้าอนาถตน
รักเรามิลวงวน...รติล้นหทัยแท้
รักเขาสิย้อนยอก.....มลตอก ณ ดวงแด
บอบช้ำระกำแท้....มิมาแล ฤ ห่วงใย
เขาเป็นไฉนหนา...ชะละการึอย่างไร
ลวงสิ้นมิเลือกใคร...หฤทัยมิใช่คน
(มน อ่านว่า มะนะ = ใจ)(รติ อ่านว่า ระติ = รัก)
(มล อ่านว่า มะละ = ความเศร้า) (ชะละกา = ชั่ว, เลว)
<เปิ้ล>

อยากจะรักเธอให้มากกว่านี้
แต่มันคงเป็นไปไม่ได้
ขอโทษเธอทีนะเพราะหัวใจฉัน
มันลืมเขาคนนั้นยากเหลือเกิน
อยากจะมีใจให้เธอมากกว่านี้
เพราะเธอดีกับฉันจนมากมาย
แต่ฉันไม่อยากทำร้ายเธอ
ให้อยู่กับใจที่ไม่มีปลายทาง
<PUNG>

เรื่องราวของเราจบลงแล้ว
เหมือนดังแก้วที่แตกแหลกเป็นผง
ต่อให้จับมาเรียงต่ออย่างบบรจง
มันก็คงมีรอยร้าว-ไม่เหมือนเดิม
เรื่องที่จบลงนั้นฉันไม่ผิด
และไม่คิดที่จะนำมาเสริม
ทุกๆอย่างมันคงไม่เหมือนเดิม
แม้แต่งเติมเท่าไหร่ไม่ขอจำ
<Lu>

นักรักน้อยคิดเพ้อถึงองค์หญิง
ไม่ได้อิงนิยายแต่ใจฝัน
นึกถึงครั้งที่ใจใกล้ชิดกัน
ชวนให้ฝันยามนอนหลับเห็นเธอ...
แต่นักรักเจอะปัญหาไม่น่าเจอะ
คิดเองเถอะองค์หญิงที่ใฝ่หา
นักรักน้อยจริงใจเสมอมา
เจ้าหญิงจ๋าไม่บอกรักเราเสียที
<Shinji>