ไม่รู้ต้องรออีกแค่ไหน
เพราะว่าไม่เคยได้ความอบอุ่น
ความอ่อนแอที่เฝ้าล้อมอ่อนละมุน
และไออุ่นของเธอที่จางไป
ในใจฉันสุดล้าและอ่อนแรง
เมื่อเธอแกล้งทำไม่รักแล้วเดินหาย
เธอคงไม่เคยรู้อยู่ในใจ
ว่ามีคนชิดใกล้...คอยห่วงใย...เสมอมา
< ฟากฟ้า แห่งฝัน >

ถึงแม้เราจะไกลห่างกันอย่างนี้
เธอคนดีจะคิดถึงฉันบ้างไหม
ส่วนฉันนี้คิดถึงเธอแทบขาดใจ
จะไม่มีใครนอกจากเธอเลยคนดี
< มุกดา เชาวโนทัย >

เพราะความสงสารใช่ไหม
ฉันถึงปวดใจอยู่อย่างนี้
ให้ใจเค้าแล้วเค้าไม่ใยดี
แล้วตอนนี้เค้าก็จากกันไป
มองฟ้าอีกแล้วนะคืนนี้
ดาวดวงที่เคยมองหายไปไหน
คงจะเหมือนเธออีกคนหรือไร
ที่จากฉันไปโดยไม่ร่ำลา
< A1 >

เมื่อลมหนาว พัดผ่าน
ยังหวาดหวั่นกลัวเธอหาย
อากาศเย็นสบาย แต่ฉันไร้ซึ่งตัวเธอ
วันเหงายามบ่าย ๆ
จะรู้ไหมใจห่วงหา
คิดถึงเธออยู่ได้ทุกเวลา
โอ้เธอจ๋ากลับมาซะคนดี
< กลโกธา >

หากเธอย้อนกลับมาที่นี่
เธอจะเห็นความทรงจำดีดีที่มีให้
ห้องเรียนโต๊ะ เก้าอี้ ที่เรานั่งไง
จำได้ไหมที่เก่าเราเมาท์กัน
กับคุณครูสุดเขี้ยวแสนโหด
เราไม่โกรธแต่เฮี้ยวกลับมันน่าขัน
เฮฮาตามประสาเพื่อนกัน
ผูกพันเพื่อนกันไม่เสื่อมคลาย
วันเวลาผ่านไปไม่หวนกลับ
ยังเคยนับวันเวลาที่ห่างหาย
แม้ไม่อาจย้อนเวลามาดั่งใจ
แต่จำไว้เราเพื่อนกันไม่สั่นคลอน
< กระเหรี่ยง >

เจ้านกน้อย
บินล่องลอยหาความรักอยู่หนไหน
จึงนานนักจะประจักษ์และเข้าใจ
ว่าความรักเป็นเช่นใดหากพบเจอ

ท้องฟ้า
อุ่นไอรักยังลอยมาอยู่เสมอ
บทเพลงรักยังขับขานให้ละเมอ
ลมพริ้วโบกพร่ำเพ้อเป็นบทเพลง

ความรัก
เดี๋ยวสุขเดี๋ยวเศร้าเดี๋ยวเคว้ง
เดี๋ยวอบอุ่นเดี๋ยวหนาวเดี๋ยววังเวง
เป็นบทเพลงขับขานชั่วนิรันดร์

เจ้านกน้อย
บินล่องลอยใขว่คว้าตามหาฝัน
เพราะเชื่อว่าจะพบรักในสักวัน
ให้ปีกฝันได้ถึงฝั่งอย่างตั้งใจ
< Princess >