...ดุจนภาไร้เมฆขาวร้าวดวงจิต
ดุจพนาขาดชีวิตมิตรสดใส
ดุจคงคาปราศมัจฉาน่าเศร้าใจ
ดุจดังไต้ขาดแสงเพลิงเดินส่องทาง
...ดุจจันทราไร้ดวงดาวสกาวฉาย
ดุจดั่งกายขาดเลือดเนื้อเมื่ออาสัญ
ดุจคนตายฤาจะซึ้งถึงคืนวัน
ที่ฉันเพ้อไปอย่างนั้นเพราะขาดเธอ
< sanji >

หมดเวลาแล้วใช่ไหม
ถึงได้เงียบหายไปอย่างนี้
ลืมกันไปแล้วใช่ไหมคนดี
กับความหวังดีห่วงใย
จึงทิ้งชั้นไว้ข้างหลัง
เงียบเหงาเซซังจนร้องไห้
กลับมาเถอะนะเจ้าดวงใจ
อย่าจากกันไปอย่างนี้เลย
< วุ้นน้ำแดง >

ถึงปากจะบอกว่าไม่ชอบ
แต่ฏหลอกตัวเองไม่ได้ง่าย ๆ
ก็รักเธอเสียมากมาย
จะตัวเองก็ง่ายดายเกินไป
ก็พยายามหลบหน้าเธอ
เพราะถ้าเจอก็หวั่นไหว
สงสารจริง ๆ นะหัวใจ
ถึงปากบอกไม่มีใคร
แต่ลึก ๆ ในใจมีเธอ
< นู๋ชื่อฝนค่ะ >

เขากลับมาหาเรา เราคนนี้
เขาจากเราไปนานแสนนาน
เขาทิ้งให้เราต้องเหงาและว้าเหว่
เขาจะรู้ รู้บ้างไหม ถึงใจเรา
เขากลับมาทำไม ใจฉันเจ็บ
ฉันลืมเธอไปนาน นานแสนนาน
แต่วันนี้เธอกลับมา มาที่เดิม
ตรงที่ใจของฉัน ที่ลืมเธอ
รู้บ้างไหมใจฉันเจ็บ ซะแค่ใหน
รู้บ้างไหมว่าใจ ฉันลืมแล้ว
แต่ทำไม ต้องมา ต้องติดต่อ
ตอนนี้รู้บ้างไหม ใจสับสน
..........ก็เพราะเธอ...........
< แอน >

มองบนฟ้าเห็นดาววาวระยับ
คอยนั่งนับดาวน้อยระห้อยหา
เห็นเขาไหมหนอดาวพราวพร่างฟ้า
ช่วยบอกข้าสักหนทนหม่นมัว
ดาวเจ้าเอยใจแทบขาด
แสนบาดทรวงถูกเขาลวงใจไป
ให้ขมขื่น เมื่อรักร้างทางตัน
สุดกล้ำกลืน น้ำตารื้นหล่นลง
ตรงหัวใจ
< ปอป่าน >