ความคิดถึงตรึงมากับคำหวานหวาน
พรมกลอนกานต์ผ่านคำถ้อยอักษร
ส่งผ่านใจถึงใจในคำกลอน
สายลมอ่อนพัดพริ้วละลิ่วลม
<WBNMW>

ลมพัดเพลงแผ่วพลิ้ว แว่วแว่วทิวป่าบรรเลง
ขับขานเป็นบทเพลง คล้ายวังเวงแต่อุ่นใจ
หมอกหนาทาทิวทุ่ง ในใจมุ่งสู่หนไหน
รักเจ้าเป็นเช่นไร วานขานไขให้รู้ที
<พี่อุ๋ย>

ไม่ขอเป็นดอกไม้ได้ไหม
ขอเลือกเป็นดอกหญ้าดีกว่า
ดอกไม้มันมีราคา
แต่ดอกหญ้า..ค่ามันอยู่ที่ใจ
ไม่ขอเป็นอาไรที่เธอต้องไขว่คว้า
ขอแค่เป็นคนธรรมดา ที่เธอรักได้
ดอกไม้มันหวานย่อมเป็นที่ต้องการของใครๆ
เปลี่ยนฉัจเป็นดอกหญ้า มีค่าเต็มใจ
และเป็นคนที่เธอเอาใจใส่คนเดียว
<longfellow-LaMuR>

แรมไกลไกลแค่ไหนหนอเมืองไทย
จะรุ่งเรืองเพียงไหนใครรู้บ้าง
เพี้ยงรอเพี้ยงกอบเพี้ยงโกยหากำไร
จะหาใครหาใครคอยเยียวยา

บ้างแกล้งโหยแกล้งห่วงเทวราช
บ้างแย้มกราด คือชาดคือชาติคือชาติไทย
จะล่มจมจะทรุดโทรมลงเพี้ยงไร
คือชาติไทยที่ต้องรองเยียวยา

จะมีอีกสักกีเมืองกี่นักการเมืองเล่า
ที่จะเข้าที่จะคอยที่จะกอบ
กี่สักรอบกี่สักหนกี่ที่จะเราทน
มีกี่จะกี่มือที่จะทนรอให้ไหว

บนเทอญบนบานสานเกล่า
บนเปล่าบนให้แผ่นดินไสว
บนไปบนบานบานตะไท
ความคิดในแกว่งบนกะลาดิน
<khamthong>