http://www.narak.com/poem

 

Home Narak

Home Poem

Poem 221

Poem 222

Poem 223

Poem 224

Poem 225

Poem 226

Poem 227

Poem 228

Poem 229

Poem 230


ฉันยังจำได้ดี
ที่ทิ้งฉันไปในวันนั้น
เฝ้าบอกตัวเองอยู่ทุกวัน
ว่าไม่มีวันอภัยให้เธอ
จนวันนี้ที่เธอกลับมา
แค่เห็นหน้าในหัวใจก็หวั่นไหว
ความรู้สึกเริ่มพรั่งพรูในหัวใจ
เพราะยังไงฉันก็ยังคงรักเธอ
<ทิชา>

ธรรมชาติสรรสร้างทุกสิ่งสรรพ
ต้นไม้กับลำธารแสนสุขสันต์
นกบนฟ้าปลาในน้ำเวียนว่ายกัน
ทั้งพืชพรรณระรายรื่นช่างชื่นใจ
ธรรมชาติสร้างมนุษย์สุดวิเศษ
ให้ก่อเหตุเพทภัยรุดสุดวิสัย
ให้ทำลายสายสัมพันธ์ขาดบรรลัย
มหันตภัยจากมนุษย์...สดุดี
<ก้อนหิน>

 


ชอบเธอที่เป็นเธอไม่ได้พร่ำเพ้อ..เพราะเธอดีเด่น
แต่รักทุกอย่างที่เธอเป็นอยากให้เธอเป็น..เช่นคนใกล้ใจ
เพราะเธอมีความรักที่อบอุ่น
รู้สึกถึงความเคยคุ้นยามอยู่ใกล้
ชอบเธอเพราะเธอไม่เหมือนใคร
จึงไม่อยากให้ใจใครนอกจาก...เธอ
<ดอกอ้อ>

บางครั้งฉันอ่อนแอ
ท้อแท้เป็นหนักหนา
บางครั้งฉันโศกา
มีน้ำตาเป็นเพื่อนใจ
บางครั้งฉันสุขสม
โลกรื่นรมย์ดูสดใส
ฉันจึงมิเข้าใจ.....
ว่าทำไมต้องผันแปร
<jinta>

ยิ่งยากนักเมื่อรักเธอเป็นคนแรก
จะไม่แจกหัวใจให้เป็นสอง
จะมอบจิตมอบใจให้เธอครอง
ทั้งสี่ห้องหัวใจมีเพียงเธอ
<โบ้>

     

 

ขอบคุณ ก้อนหิน , โบ้ , ทิชา , ดอกอ้อ และ jinta มากค่ะที่ส่งกลอนเข้ามา น่ารักกันทุกคนเลย