|
ฉันเป็นคนขี้กลัว
ติดตัวมาตั้งแต่เกิด
แต่เวลาที่ฉันเฮิร์ท
อะไรจะเกิดก็เกิดไป
ฉันเป็นโรคขี้แพ้
จะว่าอ่อนแอก็ไม่ใช่
แต่ถ้ามีคนท้าให้ทำอะไร
ฉันก็เต็มใจทำทุกที
วันนี้ก็เหมือนกัน
ความรักที่มีให้เธอมันล้อนวันนี้
เริ่มเฮิร์ทเพื่อนท้าเลยกล้าเดินเข้าไปหาคนดี
ตะโกนดังๆซักที" รักเธอจัง"
<นัฐกาล>
ความรักแต่งแต้มฟ้าสวย
ความรักแต่งแต้มโลกใส
ความรักแต่งแต้มหัวใจ
รักฉันแต่งแต้มด้วยรักเธอ
<nunjung>
ฉันนั้นหรือคือทางผ่าน
จำเนียรกาลแค่ชั่วคราว
เธอดีเด่นเป็นสกาว
พอถึงคราวก็ลับหาย
ขอบใจนะที่รัก
เธอ..ทำให้ฉัน..รู้จักความชอกช้ำ
ขอบใจยิ่งจะจดจำ
จะไม่ถลำให้ใครอีกแล้ว
โบกมือแล้วเธอเอ๋ย
ไฉนเลยทำกันได้
< bai-_->
|
|
เธอบอกให้ฉันนั้นรอ
แต่ก็ไม่รู้ว่าจะนานสักแค่ไหน
เธอไม่เคยบอกว่าเป็นเพราะอะไร
ไม่เคยรู้เหตุผลใดใดเลยสักคำ
ตัวฉันเองก็ยังคงไว้วางใจ
เธอให้รอฉันก็รอไปอย่างนั้น
ไม่เคยมีคำถามให้เธอต้องตอบกัน
เพราะคนอย่างฉัน
จะรักเธอ...ตลอดไป
<oat>
เหม่อมองฟ้าทีไรหัวใจเศร้า
ไม่มีเงาของความรักที่อ่อนไหว
เหลือเพียงความว่างเปล่าของหัวใจ
นับตั้งแต่เธอมีใครแทนที่กัน
จะไม่ขอให้เธอกลับมาเหมือนเก่า
ระหว่างเราเป็นได้เพียงแค่ฝัน
ที่พอตื่นขึ้นมารุ่งอีกวัน
ก็ไม่เหลือความผูกพันให้คำนึง
พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรไม่รู้
ฉันจะอยู่อย่างไรเธอคิดไหม
อาจต้องอยู่กับความเศร้าทุกข์ตรอมใจ
เมื่อขาดเธอไปฉันควรทำอย่างไรดี
พยายามจะไม่ท้อแท้ไม่นึกถึง
ว่าเคยเป็นส่วนหนึ่งกันมาก่อน
จะพยายามไม่ห่วงหาไม่อาทร
ระหว่างเราตัดรอนความสัมพันธ์
ขอบคุณที่พยายามทำดีกับฉัน
ถ้าหากว่ามันไม่อาจทำให้เธอกลับมากัน
ไม่อาจทำให้เธอกลับมาหาฉัน
ไม่ว่ากันแค่ขอให้จากกันด้วยดี
<สุรีย์รัตน์ ศรีปราชญ์>
|
[ 