|
ยามใดมิได้เห็น
จิตะเช่นพระเพลิงสุม
ร้อนผ่าวฤทัยชุม ชละอาบฤดีครวญ
รักนี้ประหลาดนัก ฤาจะหักก็กำสรวล
ชอกช้ำกมลจวน ุอุระร้าวจะทนทาน
เมื่อเห็นก็เป็นสุข นิระทุกข์ประจักษ์มาลย์
ดั่งทิพย์สุธาธาร ปฏิโลมลุบรรจง
ทั้งรู้จะผิดหวัง มนะยังเตลิดหลง
คิดลืมมิเลือนลง ดุจะเพิ่มทวีคูณ
บาปใดนะเคยทำ ผละนำมนาดูร
รักเขาบ่เกื้อกูล จะติใคร..ก็ใจเรา
<jeab>
หันมายิ้มให้หน่อยได้ไหม
อย่าทำเฉยเฉยไปอย่างนี้
ไม่ถือเป็นการให้ความหวังหรอกคนดี
รู้ตัวดีว่าไม่มีความสำคัญ
คิดซะว่าฉันเป็นเสาไฟฟ้า
หรือเป็นนกเป็นกาที่เกาะสายไฟฟ้านั่น
ยิ้มมุมปากก็ได้
ทักทายเวลาที่เดินสวนกัน
แล้วอาจจะบอกคนข้างข้างเธอนั้น
ว่ายิ้มรับอากาศดี
ฉันคงพอชื่นใจบ้าง
แม้อยู่ห่างกันตั้งเท่านี้
ไม่รบกวนเกินไปใช่ไหมคนดี
แค่อยากเก็บยิ้มรอยนี้
กลับไปหลับฝันดีอีกซักคืน
<ชาช่า>
|
|
เธอกำลังเหนื่อยใช่ไหม
กำลังท้อใจกับบางสิ่งบางอย่าง
ที่เธอต้องเผชิญบนเส้นทาง
ที่อ้างว้างเหน็บหนาวและตีบตัน
เพราะโลกแห่งความเป็นจริง
ทุกสิ่งไม่ง่ายดายอย่างที่ฝัน
แต่อยากให้เธอจำไว้แล้วกัน
ถ้าหากเธอนั้นต้องการใคร
กลับมาหาอ้อมแขนของฉัน
ที่อบอุ่นพอให้เธอนั้นพักพิงใจ
มาทิ้งน้ำตาของเธอกับฉันไว้
แล้วเก็บเอารอยยิ้มกลับไป
จากฉันที่รักเธอ
<oat>
อยากย้ายฟ้าแผ่นนั้นที่กั้นฉาก
และกระชากเมฆาที่กาคั่น
ระหว่างเราสองคนให้ไกลกัน
ทั้งที่ดวงตะวันก็ดวงเดียว
<PiPPi_>
อีกเรื่องราวของความรักที่ซ้ำซ้ำ
อีกเรื่องราวของความช้ำท่ซวนเซ
อีกเรื่องราวของความรักที่โลเล
อีกเรื่องราวของรักเร่ที่ห่างเชย
<OHW>
|
[ 