|
อ่อนรวงข้าวหลากรวงร่วงลงดิน
เหงื่อกายรินหลั่งไหลไอชาวนา
ทนทุกข์ยากตรากตรำผิวดำกล้า
หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินเหงื่อรินไหล
ตะวันคล้อยลอยลับจากท้องฟ้า
ข้าวในนาเคยชอุ่มพุ่มไสว
เหลือตึกสูงระฟ้าคู่เคียงไทย
ชาวนาไซร้ขายที่ลืมถิ่นทน
แต่ละหยดแต่ละหยาดหดหายสิ้น
ข้าวที่กินคือนวัตกรรมเครื่องจักรกล
พร้อมด้วยสารพร้อมด้วยสิ่งน่าพองขน
นี่แหละท่านคือคนยุคพัฒนา
<Being_Being>
ทุกทุกวันเคยมีกันแค่สองคน
แต่วันนี้ทุกอย่างดูสับสน
เพราะมีคนบางคนเริ่มเปลี่ยนไป
จากวันเริ่มเป็นเดือน
จากเดือนเธอจะเปลี่ยนไปแค่ไหน
ก็แค่อยากจะรู้ความเป็นไป
อยากรู้ว่าเมื่อไหร่เธอกลับมาเหมือนเดิม
<noou friend net>
|
|
เมื่อความเงียบเข้าล้อมรอบเป็นกรอบเหงา
ความหมองเศร้ามาเยือนเหมือนเพื่อนเก่า
มองรอบกายยามนี้มีแต่เงา
กับตัวเราที่นั่งอยู่เปล่าดาย..
ในความเงียบมืดมิดความคิดพร่าง
ใสกระจ่างดั่งจันทร์ที่แสงฉาย
คิดพินิจเรื่องราวรอบๆกาย
ค่อยคลี่คลายหายห่างจากปมวน..
<WBNMW>
อยากบอกรักเธอสักวันละโหล
อยากจะโชว์หัวใจให้เธอเห็น
อยากจะผลักคนใกล้เธอให้กระเด็น
อยากจะเป็นหนึ่งในหัวใจเธอ
<Sei>
กลัวความจริงที่เจ็บช้ำ
เธอเคยทำจำได้ไหม
กลัวแม้สิ่งรอบข้างที่ดูสดใส
ในเมื่อเธอจากไปแล้วใครจะดูแลกัน
ตั้งตารอคอยความหวัง
กลัวเธอหันหลังไม่เข้าใจในตัวฉัน
ใช่ว่าขาดเธอแล้วฉันจะตายภายใน..วัน..สอง..วัน
แต่เธอเป็นสุดทางของฝัน
"ไม่มีกันแล้วฉันจะฝันอย่างไร"
<นัฐกาล จารุวัฒน์พงษ์กุล>
|
[ 