http://www.narak.com/poem

 

Home Narak

Home Poem

Poem 151

Poem 152

Poem 153

Poem 154

Poem 155

Poem 156

Poem 157

Poem 158

Poem 159

Poem 160

อ่อนรวงข้าวหลากรวงร่วงลงดิน
เหงื่อกายรินหลั่งไหลไอชาวนา
ทนทุกข์ยากตรากตรำผิวดำกล้า
หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินเหงื่อรินไหล
ตะวันคล้อยลอยลับจากท้องฟ้า
ข้าวในนาเคยชอุ่มพุ่มไสว
เหลือตึกสูงระฟ้าคู่เคียงไทย
ชาวนาไซร้ขายที่ลืมถิ่นทน
แต่ละหยดแต่ละหยาดหดหายสิ้น
ข้าวที่กินคือนวัตกรรมเครื่องจักรกล
พร้อมด้วยสารพร้อมด้วยสิ่งน่าพองขน
นี่แหละท่านคือคนยุคพัฒนา
<Being_Being>


ทุกทุกวันเคยมีกันแค่สองคน
แต่วันนี้ทุกอย่างดูสับสน
เพราะมีคนบางคนเริ่มเปลี่ยนไป
จากวันเริ่มเป็นเดือน
จากเดือนเธอจะเปลี่ยนไปแค่ไหน
ก็แค่อยากจะรู้ความเป็นไป
อยากรู้ว่าเมื่อไหร่เธอกลับมาเหมือนเดิม
<noou friend net>

เมื่อความเงียบเข้าล้อมรอบเป็นกรอบเหงา
ความหมองเศร้ามาเยือนเหมือนเพื่อนเก่า
มองรอบกายยามนี้มีแต่เงา
กับตัวเราที่นั่งอยู่เปล่าดาย..
ในความเงียบมืดมิดความคิดพร่าง
ใสกระจ่างดั่งจันทร์ที่แสงฉาย
คิดพินิจเรื่องราวรอบๆกาย
ค่อยคลี่คลายหายห่างจากปมวน..
<WBNMW>



อยากบอกรักเธอสักวันละโหล
อยากจะโชว์หัวใจให้เธอเห็น
อยากจะผลักคนใกล้เธอให้กระเด็น
อยากจะเป็นหนึ่งในหัวใจเธอ
<Sei>


กลัวความจริงที่เจ็บช้ำ
เธอเคยทำจำได้ไหม
กลัวแม้สิ่งรอบข้างที่ดูสดใส
ในเมื่อเธอจากไปแล้วใครจะดูแลกัน
ตั้งตารอคอยความหวัง
กลัวเธอหันหลังไม่เข้าใจในตัวฉัน
ใช่ว่าขาดเธอแล้วฉันจะตายภายใน..วัน..สอง..วัน
แต่เธอเป็นสุดทางของฝัน
"ไม่มีกันแล้วฉันจะฝันอย่างไร"
<นัฐกาล จารุวัฒน์พงษ์กุล>

ขอบคุณ noou friend net , นัฐกาล , WBNMW , Being_Being และ Seiมากค่ะที่ส่งกลอนเข้ามา น่ารักกันทุกคนเลย