ในความคิดถึงและห่วงใย
มีคอยส่งไปเป็นตัวอักษร
ให้เธออ่านทุกๆตอน
และให้รู้ว่าเหมือนเดิม
<Ko>

มือปัดมือ..กดเกี่ยว
โกรธเกรี้ยว..เกี่ยวสวาทสาย
มนุษย์ผู้หญิง..ผู้ชาย
มากมายอลังการ
ปารถนานักหรือ
ชื่อ..เกียรติยศ..มหาศาล
สุดท้าย..ก็สลาย..อันตรธาน
เป็นอาหารให้..กาลเวลา
<ปูนปั้น>

ทุกครั้งที่มองย้อนกลับไปสู่ "วันวาน"
เรามักพบร่องรอยของใครบางคน
และความรู้สึก..บางความรู้สึก
ซุกซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบๆ
และเมื่อเราพร้อมที่จะรำลึกอย่างจริงจัง
ภาพเหล่านั้นก็ชัดเจน แจ่มจรัส
ถักทอเป็น"สายใย"ที่เดินทางผ่านห้วงเวลามาเนิ่นนาน
แม้กาลเวลาผู้ทารุณโหดร้าย..
จะพาช่องว่างมากั้นขวาง..
ให้"สายใย"นี้ จืดจางลงไปบ้าง
แต่เชื่อเถอะว่า
ไม่มีวันทำให้คนสองคนขาดจากกันได้
หากว่า"สายใย" สายนั้นเกิดจาก "ความรัก"
<ส้มแก้ว>