http://www.narak.com/poem

 

Home Narak

Home Poem

Poem 131

Poem 132

Poem 133

Poem 134

Poem 135

Poem 136

Poem 137

Poem 138

Poem 139

Poem 140

สุดเส้นสายปลายทางแห่งความเหงา
ยังว่างเปล่าโดดเดี่ยวและสับสน
ไม่เหลือใครร่วมทางแม้สักคน
สู้บนหนทางเปลี่ยวอย่างเดี่ยวดาย
ด้วยลำแข้งสองแรงทั้งแขนขา
จะยืนหยั่งพาตนถึงจุดหมาย
แม้ข้างหน้าจะพบภัยอันตราย
พยุงกายเดินหน้าฝ่าแดนดง
<korn_s>



บนหาดทรายสีขาว
มีเรื่องราวมากมายระหว่างเรา
แต่วันนี้มีเพียงความรานร้าว
หาดทรายสีขาวเริ่มจืดจาง
ไม่มีเธออีกแล้วในตอนนี้
หาดทรายเปลี่ยนสีเป็นสีหม่น
ภาพจางๆระหว่างเราสองคน
จึงเป็นภาพปนน้ำตาบนหาดทราย
<รชา>


อยากขอบคุณที่โลกนี้มีเธออยู่
ทำให้ฉันรู้ว่ารักมีความหมาย
ท่ามกลางความสับสนและวุ่นวาย
มีเธอข้างกายเท่านั้นพอ
อยากขอบคุณที่เธอมารักกัน
ช่วยแต่งเติมความหวังที่เฝ้าขอ
เป็นแรงใจให้กันยามฉันท้อ
ให้ฉันเดินก้าวต่อแม้มืดมน
<oat>

จันทรา อาธิษฐาน
เปรียบเธอเป็น เช่นตะวัน อันส่องฟ้า
ทอแสงจ้า เหนือนภา ทิวาฉาย
ตัวฉันคง คือจันทร์ อันนวลใย
ส่องแสงใน ราตรี ที่มืดมน
ยามไออุ่น อรุณเปิด บรรเจิดฟ้า
ดวงจันทรา ลาจร ทุกแห่งหน
ไม่มีวัน บรรจบ ในนพดล
แม้กมล แห่งจันทร์ฉาย หมายตะวัน
ครานี้จันทร์ มีเพียงจิต อธิษฐาน
ขอเพียงวาน ฟ้าช่วย อำนวยฝัน
ให้ได้พบ สบเพียง แต่ตะวัน
ขอจงบัน ดาลให้เป็น เช่นนี้เทอญ
<Apichart>

วันที่เราจากกัน
เธอบอกว่าฉันจะไม่เหงา
เพราะมีความรักระหว่างเรา
คอยเฝ้าดูแลหัวใจ
แต่คิดถึงเธอขึ้นมา
ปรายตาก็มีน้ำใส ใส
และแค่เพียงมองฟ้าไกล
ก็เผลอร้องไห้กับดาว
<ทราย>

ขอบคุณ รชา , ทราย , korn_s , Apichart และ oat มากค่ะที่ส่งกลอนเข้ามา น่ารักกันทุกคนเลย