เพราะอุดมการณ์...
ฉันต้องจากบ้านมาถึงที่นี่
ใช้ความรู้ที่มี
สร้างสรรค์สิ่งดีในสังคม
เด็กก็ยังคงเป็นเด็ก
ชีวิตเล็ก ๆ ท่ามกลางความสับสน
ชั่วดีเลวร้ายปะปน
รอคนชี้นำหนทาง
ท่ามกลางความสับสน
ผู้คนมากมายที่นี่
ผ้าขาวเริ่มหม่นหมองลงทุกที
จะเหลือใครเป็นสิ่งดีให้สังคม
<วาดหวังไว้>

ไม่เข้าใจ...หนทาง...ที่ก้าวย่าง
มีบางครั้ง...ฉันก็เหนื่อย...หน่ายระอา
ไม่เข้าใจ...กับเหตุการณ์...ที่นำพา
หลั่งน้ำตา...ให้กับใจ...ที่อ่อนล้า
ทำไมนะ...ต้องผูกพันธ์...กับใครใคร
ให้หัวใจ...ต้องกลัดหนอง...นองน้ำตา
อกหมองไหม้...ไฟสุมทรวง...เจ็บปวดปร่า
น้ำตาไหล...รินรดลึก...นองหัวใจ
หรือเพราะเรา...ไม่คิดซื่อ...กับความรัก
ปันใจภักดิ์...ที่เคยมี...แอบใครไว้
ใจจึงร้อน...อกจึงหมอง...ให้หมองไหม้
เพราะใจบาป...แบ่งรักสอง...เลยตรอมตรม
เพราะอ่อนแอ...เลยพ่ายแพ้...คิดคดชั่ว
หลงเมามัว...เพียงเพราะใคร...มาชื่นชม
สุดท้ายแล้ว...เหลือใจเรา...ทุกข์ระทม
เจ็บระบÁ...คงไม่เหลือ...ใครสักคน
ก็ดีนะ...เจ็บซะบ้าง...ให้ได้จำ
รักเดียวนำ...ดีแค่ไหน...ไม่ปลอมปน
กลับชักนำ...เอารักสอง...ครองใจตน
หนทางเดิน...เลยมืดมน...จมน้ำตา
<sen_39>

ใคร ใครก็ว่าฉัน.....แกร่ง แกร่งเกินไป
แต่ฉันอยากจะบอกกับใคร ใคร
ว่ารู้อะไรไหมใจฉันมันซ่อนไว้
เก็บไว้ เก็บลึก อยู่ภายใน
จนไม่อาจมีใครเห็นได้เลย
-------------
และนั่นคือความอ่อนแอ
มันคือความท้อแท้......แม้เหมือนเฉย
ทำเป็น นิ่ง สงบใจ ไม่รู้สึกอะไรเลย แต่ภายในความวางเฉยคืออ่อนแอ
-------------
ผู้หญิ่งที่คิดว่าแกร่งอย่างฉัน
น้ำตามันไหลหลั่งอย่างท้อแท้
จมปลัก กับความคิด ที่อ่อนแอ
แต่ต้องปิดความท้อแท้ไม่ให้ใคร
--------------
รู้ไหมฉันมีน้ำตา
และฉันเองก็รู้ว่าตนหวั่นไหว
บางครั้งก็อยากมีคนเข้าใจ
มาซึมซับความอ่อนไหว ให้หายกลัว
-------------
<mews>

ฉันยิ้มเมื่อเธอสุข
ฉันทุกข์เมื่อเธอเศร้า
ฉันเหงาเมื่อเธอว้าเหว่
ฉันมีเสน่ห์เมื่อเธอมอง
<monmunin>