http://www.narak.com/poem

 

Home Narak

Home Poem

Poem 111

Poem 112

Poem 113

Poem 114

Poem 115

Poem 116

Poem 117

Poem 118

Poem 119

Poem 120

 

เพราะอุดมการณ์...
ฉันต้องจากบ้านมาถึงที่นี่
ใช้ความรู้ที่มี
สร้างสรรค์สิ่งดีในสังคม
เด็กก็ยังคงเป็นเด็ก
ชีวิตเล็ก ๆ ท่ามกลางความสับสน
ชั่วดีเลวร้ายปะปน
รอคนชี้นำหนทาง
ท่ามกลางความสับสน
ผู้คนมากมายที่นี่
ผ้าขาวเริ่มหม่นหมองลงทุกที
จะเหลือใครเป็นสิ่งดีให้สังคม
<วาดหวังไว้>


ไม่เข้าใจ...หนทาง...ที่ก้าวย่าง
มีบางครั้ง...ฉันก็เหนื่อย...หน่ายระอา
ไม่เข้าใจ...กับเหตุการณ์...ที่นำพา
หลั่งน้ำตา...ให้กับใจ...ที่อ่อนล้า
ทำไมนะ...ต้องผูกพันธ์...กับใครใคร
ให้หัวใจ...ต้องกลัดหนอง...นองน้ำตา
อกหมองไหม้...ไฟสุมทรวง...เจ็บปวดปร่า
น้ำตาไหล...รินรดลึก...นองหัวใจ
หรือเพราะเรา...ไม่คิดซื่อ...กับความรัก
ปันใจภักดิ์...ที่เคยมี...แอบใครไว้
ใจจึงร้อน...อกจึงหมอง...ให้หมองไหม้
เพราะใจบาป...แบ่งรักสอง...เลยตรอมตรม
เพราะอ่อนแอ...เลยพ่ายแพ้...คิดคดชั่ว
หลงเมามัว...เพียงเพราะใคร...มาชื่นชม
สุดท้ายแล้ว...เหลือใจเรา...ทุกข์ระทม
เจ็บระบÁ...คงไม่เหลือ...ใครสักคน
ก็ดีนะ...เจ็บซะบ้าง...ให้ได้จำ
รักเดียวนำ...ดีแค่ไหน...ไม่ปลอมปน
กลับชักนำ...เอารักสอง...ครองใจตน
หนทางเดิน...เลยมืดมน...จมน้ำตา
<sen_39>

ใคร ใครก็ว่าฉัน.....แกร่ง แกร่งเกินไป
แต่ฉันอยากจะบอกกับใคร ใคร
ว่ารู้อะไรไหมใจฉันมันซ่อนไว้
เก็บไว้ เก็บลึก อยู่ภายใน
จนไม่อาจมีใครเห็นได้เลย
-------------
และนั่นคือความอ่อนแอ
มันคือความท้อแท้......แม้เหมือนเฉย
ทำเป็น นิ่ง สงบใจ ไม่รู้สึกอะไรเลย แต่ภายในความวางเฉยคืออ่อนแอ
-------------
ผู้หญิ่งที่คิดว่าแกร่งอย่างฉัน
น้ำตามันไหลหลั่งอย่างท้อแท้
จมปลัก กับความคิด ที่อ่อนแอ
แต่ต้องปิดความท้อแท้ไม่ให้ใคร
--------------
รู้ไหมฉันมีน้ำตา
และฉันเองก็รู้ว่าตนหวั่นไหว
บางครั้งก็อยากมีคนเข้าใจ
มาซึมซับความอ่อนไหว ให้หายกลัว
-------------
<mews>

ฉันยิ้มเมื่อเธอสุข
ฉันทุกข์เมื่อเธอเศร้า
ฉันเหงาเมื่อเธอว้าเหว่
ฉันมีเสน่ห์เมื่อเธอมอง
<monmunin>

ขอบคุณ วาดหวังไว้, sen_39, monmunim มากค่ะที่ส่งกลอนเข้ามา น่ารักกันทุกคนเลย