http://www.narak.com/poem

 

Home Narak

Home Poem

Poem 101

Poem 102

Poem 103

Poem 104

Poem 105

Poem 106

Poem 107

Poem 108

Poem 109

Poem 110

 

แว่วสำเนียงเสียงพร่ำฝากคำบอก
ดั่งระลอกคลื่นครวญกำศวรเศร้า
แทนความโศกซวนเซทะเลเหงา
โอ้อกเรายามเดียวห่อเหี่ยวใจ
เดินโดดเดี่ยวเดียวดายไร้คู่คิด
สะเทือนจิตอาวรณ์หม่นหมองไหม้
สะท้านทรวงค้างคาน้ำตาใจ
คำสัญญาผ่านไปอย่างไร้แวว
ตัวสำรองสำหรับคอยรับส่ง
ถึงมั่นคงอย่างไรคงไม่แคล้ว
แค่คนหนึ่งเลยผ่านหลบหลีกแนว
คนสุดท้ายปลายแถวนั้นคือเรา
<วันส์ >


เธอคือนายแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่
ฉันเป็นเพียงไกด์พาท่องเที่ยว
ระหว่างเราเดินทางไม่เป็นสายเดียว
และดูเหมือนจะไม่มีทางเลี้ยวเข้าหากัน
ไม่มากไปใช่ไหม
ถ้าไกด์คนนี้จะพาเธอไปเที่ยวในความฝัน
ขอแค่ในฝันเรามีกัน
ภาพความจริงเป็นอย่างไรนั้น...ฉันไม่แคร์
<adelizia>

ฉันจะเก็บวันเวลาที่ดีไว้
ให้อยู่ในหัวใจฉันเสมอ
เผื่อสักวันมีโอกาสมาพบเจอ
จะบอกเธอว่ารักเธอสุดหัวใจ
<เอส>

คิดถึงเธอรู้บ้างไหม
ตอนนี้อยู่ห่างไกลหนักหนา
อยากให้เธอรับรู้ตามกาลเวลา
ยังมั่นคงเสมอมาและรอคอย
มองคุณอยู่ไกล ๆ
แอบสนใจอยุ่ห่าง ๆ
อยากสบตาเมื่อเดินสวนทาง
อยากจะทักบ้าง เมื่อคุณหันมอง
เจ็บนักหัวใจดวงนี้
ที่ขาดคนดีเฝ้าห่วงหา
เจ็บช้ำเมื่อเธอมาบอกลา
หลั่งน้ำตาเมื่อคุณไม่หันมอง
นั่งอยู่กับความอ้างว้าง
ขาดคนเคียงข้างเหว่ว้า
อยู่กับความเหงาของกาลเวลา
อยู่กับน้ำตาที่คอยเตือนใจ
คิดถึงกันบ้างได้ไหม
ยามอ้างว้างห่างไกลอย่างนี้
ส่งความรู้สึกที่ดีดี
หนึ่งใจที่ฉันมีคงเพียงพอ
<chulaporn yutirak>


ดาวบนฟ้าไกล
รู้บ้างใหมว่าฉันเหงา
ทุกคืนฉันคอยเฝ้า
นั่งนับดาวเผื่อเขาทุกวัน
<อุไรวรรณ ศรีบุรินทร์>

ขอบคุณ วันส์ , adelizia , เอส , chulaporn , อุไรวรรณ มากค่ะ น่ารักกันทุกคนเลย