หวัดดีครับผมกลับมาแล้วครับครั้งนี้ผมได้ไปเที่ยวกาญจน์กับครอบครัว (เจ้านาย) มาครับ ประมาณสองอาทิตย์ที่ผ่านมาครับ (17-18 ก.ค. 42) พวกเราเตรียมพร้อมที่จะออกเดินทางแต่ ผมต้องรอเจ้านายของผมคือ ลูกคนโตของครอบครัวนี้เพราะว่า เจ้านายของผมไปเรียนตั้งแต่เช้า ผมก็รอเตรียมพร้อมที่จะไปตั้งแต่เย็น รอจนถึงสองทุ่ม เจ้านายของผมก็เข้ามา ต่อมาพวกเขาก็กำลังจัดของ เสื้อผ้า เพื่อจะเตรียมออกเดินทางกัน ประมาณสี่ทุ่มครับพวกเราออกจากที่บ้านกัน มันมืด ตืดตื๋อ เลยครับ นาน นาน พวกเราจะออกไปเที่ยวตอนดึก ๆ เพราะว่ามันอันตรายครับ

ตลอดการเดินทางประมาณสามชั่วโมง ผมนอนมาเลยครับ แล้วก็มาถึงที่หมาย ผมรู้สึกตื่นเต้นมากเลยครับ เพราะว่าผมไม่ได้มาเที่ยวนานแล้วครับ แล้วผมก็เห็นเจ้านายของผมช่วยกันยกของ ส่วนผมสบายมากเลยครับ แม่ผม(แม่ของเจ้านาย) ก็อุ้มผมจนกว่าพวกเขาจะยกของสร็จ ผมก็ได้แต่มองว่าเมื่อไรจะได้ลงเดินสักทีเพราะว่า ผมปวดฉิ๋ง ฉ๋อง หลังจากนั้นพวกเขาก็ เก็บของกัน มันก็ดึกมากแล้วพวกเขาก็เข้านอนกันรวมทั้งตัวของผมด้วยก็มานอนต่ออีกข้าง ๆ เจ้านายผม ชีวิตผมมีอยู่แค่นี้และครับนอนกับนอน

พอถึงรุ่งเช้าผมก็ตื่นนอนเดินไปเลียหน้าเจ้านายเพื่อที่จะปลุกเขา ต่อมาจนกระทั่งตกเย็น พวกเขาก็ว่ายน้ำกัน รวมทั้งผมด้วย ผมร้อง หงิง หงิง เพื่อที่ว่าผมอยากจะลงไปเล่นด้วย แต่ผมก็กล้า ๆ กลัว ๆ แต่เจ้านายของผมมีชูชีพสำหรับผม มันวิเศษมากเลยครับ มันเข้ากับตัวผมได้พอดีเลย

ภาพก่อนลงน้ำ

แต่พอเจ้านาย ของผมใส่ให้ผม ผมรู้สึกอึดอัดมากเลยครับ แต่มันปลอดภัยสำหรับผมครับ และความวาบหวิวก็เข้ามา เจ้านายของผมจับผม หย่อนครับ ค่อย ๆ หย่อนตัวผมลงในน้ำ ผมเสียวไปทั้งตัวเลยครับ เพราะน้ำมันเย็นเจี๋ยบ และผมก็ยังไม่แน่ใจว่าเจ้าชูชีพแสนสวย ของผมมันจะสามารถรับน้ำหนักประมาณสี่กิโลของผมได้หรือเปล่า ต้องลองดูครับ ได้ครับมันลอยได้ครับ แต่ผมยังไม่แน่ ใจอยู่ดี ขาหน้าและหลังพร้อมใจกันตีน้ำพยุงตัวผมขึ้น แล้วมันก็เคลื่อนที่ได้ครับ เร็วราวกับว่าผมเป็นเรือสปีดโบ๊ทเลยครับ

เรือสปีดโบ๊ท หรือ จะสู้ผม ฮ่าๆๆ

ผมเล่นสักพักก็เริ่มหนาวร้องเรียกเจ้านายให้เอาผมขึ้น แล้วผมก้ขึ้นไปวิ่งเล่นข้างบนต่อ ด้วยความคึกที่มีอยู่ ผมวิ่งรอบบ้านไป มาจนหอบ แหก ๆ แต่ผมขัดความสุขของเจ้านายผมครับ เพราะเขาก็ต้องรีบขึ้นมาเป่าขนให้ผม จนเสร็จขนของผมก็แห้ง และ ฟู ฟู เหมือนเดิม

หลังจากนั้นมีสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นภายในร่างกายของผมครับ ท้องครับ ท้องมันร้อง จ๋อก จ๋อก ซึ่งแสดงว่าผมต้องหาอะไรกินแล้ว ผมจึงเดินไปข้างเสาครับ เอ๊ เอ๊ ไม่ได้ไปฉี่นะ ที่ที่ตรงนั้นมีจานข้าวของผมวางอยุ่ มีอาหารอันโอชะ ที่เย็นเฉียบ เพราะมันวางอยู่ตรงนั้น ตั้งแต่เช้า เป็นเพราะความเรื่องมากของผมเองครับ ที่ไม่ยอมกินมันตั้งแต่เช้า ไม่งั้นถ้าผมกินมันตั้งแต่เช้า ตอนนี้คงจะมีสเต๊กจานใหม่แล้วครับ

ประมาณหนึ่งทุ่มของวันถัดมา พวกเราก็เดินทางกลับบ้านกัน พอรถเริ่มเคลื่อนผมก็ดูออกไปนอกหน้าได้สักพักหนึ่ง ขาของผมไม่ สามารถยืนอยู่ได้เพราะความง่วง ผมเลยทิ้งตัวของผมลงบนตักของแม่ นอนครับ นอนอีกแล้ว จนกระทั่งถึงร้านข้าวซึ่งพวกเขา จอดแวะกินกันระหว่างทาง ผมต้องพาร่างซึ่งง่วงมากลงตามเจ้านายเข้าไปในร้านข้าว ผมรู้สึกว่าตัวของผมงี่เง่ามากเลย ผมง่องแง่งครับ

สักพักผมก็หลับคาเก้าอี้ที่ร้านอาหารตื่นขึ้นมาอีกทีตัวของผมก็มาอยู่ในรถแล้วครับ แล้วผมก็ทำหน้าที่ของผมคืออะไรรู้ไหมครับ หลับต่อครับ หลับต่อจนถึงบ้านเลยแค่นี้แหละครับสำหรับการเที่ยวของผมทริปนี้ เป็นไงบ้างครับสนุกมั้ย รู้สึกเหมือนอยู่ในเหตุการณ์หรือเปล่าครับ ถ้ามีโอกาสคราวหน้าผมจะมาเล่าให้ฟังอีกนะครับ